Republika Środkowoafrykańska
Silny fizycznie defensywny pomocnik, mistrz Hiszpanii z Atlético, który po meczach w kadrze Francji wybrał Republikę Środkowoafrykańską.
Urodził się 15 lutego 1993 roku w Nemours w departamencie Seine-et-Marne, w rodzinie pochodzącej z Republiki Środkowoafrykańskiej. Jako dziecko wolał grać z kolegami na szkolnym podwórku niż chodzić na treningi. Ojciec, który płacił za jego licencję, zagroził w końcu, że to ostatni raz i jeśli syn dalej będzie opuszczał zajęcia, z piłką koniec.
Grał w Sénart-Moissy, gdy w wieku 11 lat wypatrzył go skaut RC Lens. Po trzydniowych testach w 2004 roku klub chciał go zatrzymać, ale ojciec nie zgadzał się na wyjazd syna do akademii. Geoffrey obrażał się na niego tak długo, aż ojciec ustąpił. Sam przyznawał, że pierwsze lata w Lens nie były łatwe, ale wiedział, że jest tam po to, by zostać zawodowcem.
Zawodowy kontrakt z Lens podpisał w kwietniu 2010 roku, w tym samym czasie co jego kolega Raphaël Varane. W pierwszej drużynie zadebiutował jeszcze w 2010 roku, a w sezonie 2011/12 rozegrał 32 mecze w Ligue 2.
W lipcu 2012 roku, jako reprezentant Francji do lat 19, podpisał pięcioletni kontrakt z Sevillą. W pierwszym sezonie szybko wywalczył miejsce w składzie i zagrał w 31 meczach Primera División. W rewanżu półfinału Pucharu Króla z Atlético Madryt w 2013 roku dostał czerwoną kartkę, za co liga zawiesiła go na cztery mecze. Latem 2013 roku wyszedł w podstawowym składzie Sevilli w pierwszym meczu barażu Ligi Europy ze Śląskiem Wrocław.
Pod koniec sierpnia 2013 roku AS Monaco zapłaciło za niego 20 milionów euro, czyli kwotę z klauzuli odstępnego. Sevilla odrzuciła wcześniej niższe oferty Monaco, a prezes José María del Nido nie zgodził się na propozycję ojca piłkarza, który chciał rozliczyć transfer bez wpłacania klauzuli. Kondogbia sam złożył pieniądze w siedzibie hiszpańskiej ligi. 25 lutego 2015 roku w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Mistrzów strzelił gola w Londynie: jego uderzenie odbiło się od Pera Mertesackera, a Monaco wygrało z Arsenalem 3:1.
W czerwcu 2015 roku przeszedł do Interu Mediolan, choć AC Milan był przekonany, że ma już z nim porozumienie. Adriano Galliani mówił, że piłkarz i jego ojciec zaakceptowali warunki, a Monaco zgodziło się na sprzedaż, po czym rozmowy nagle się urwały.
W sierpniu 2017 roku trafił na wypożyczenie do Valencii, a w drugą stronę powędrował João Cancelo. Zadebiutował na Santiago Bernabéu: w 77. minucie strzelił gola na 2:1 dla Valencii w meczu z Realem Madryt, który skończył się remisem 2:2. W środku pola tworzył parę z Danim Parejo. Po sezonie Valencia wykupiła go z Interu. W lutym 2019 roku wszedł z ławki w pierwszym meczu półfinału Pucharu Króla z Realem Betis (2:2), a w maju Valencia pokonała w finale FC Barcelonę.
3 listopada 2020 roku podpisał czteroletni kontrakt z Atlético Madryt. Klub szukał następcy Thomasa Parteya, który w ostatnim dniu okna transferowego odszedł do Arsenalu, i dzięki przepisom ligi mógł go sprowadzić już po zamknięciu okna. U Diego Simeone długo był rezerwowym: pierwszy raz w lidze wyszedł w podstawowym składzie w lutym 2021 roku z Celtą Vigo, gdy kilku piłkarzy zachorowało na COVID-19. Do maja zagrał w 21 meczach ligowych, w tym tylko w czterech od początku. Simeone chwalił go wtedy, że zawsze trenował cierpliwie i wykorzystał szansę. Atlético zostało w tym sezonie mistrzem Hiszpanii. W kolejnym sezonie Simeone ustawiał go także jako lewego z trzech środkowych obrońców.
30 czerwca 2023 roku Olympique Marsylia ogłosił jego transfer z Atlético. Był pierwszym nabytkiem trenera Marcelino, który prowadził go wcześniej w Valencii. Kondogbia mówił, że miał oferty z Premier League, ale wybrał konkretny klub, a nie kraj.
To lewonożny defensywny pomocnik, który dużo biega od pola karnego do pola karnego. Gra w środku pola siłą fizyczną: odbiera piłki, przerywa akcje rywali i wyprowadza kontry. W meczu z Elche w maju 2021 roku odebrał rywalom dziesięć piłek, najwięcej w Atlético.
Z piłką potrafi zagrać długie podanie, rozegrać ją krótko z partnerami albo przejść linię rywala dryblingiem. Atlético wymieniało wśród jego atutów także strzał z dystansu. Simeone cenił go za wszechstronność i w razie potrzeby przesuwał do obrony.
Grał we wszystkich młodzieżowych reprezentacjach Francji, od kadry do lat 16. W 2013 roku był w drużynie, która w Turcji zdobyła mistrzostwo świata do lat 20. W finale z Urugwajem w Stambule Francja wygrała 4:1 w rzutach karnych po bezbramkowym remisie, a Złotą Piłkę turnieju dostał Paul Pogba.
W pierwszej reprezentacji Francji zadebiutował 14 sierpnia 2013 roku w Brukseli, w zremisowanym 0:0 towarzyskim meczu z Belgią. Do 2015 roku zagrał w niej pięć razy, za każdym razem w meczu towarzyskim, dlatego mógł później zmienić reprezentację.
We wrześniu 2018 roku FIFA zgodziła się, by grał dla Republiki Środkowoafrykańskiej, z której pochodzą jego rodzice. Zadebiutował 12 października 2018 roku w Bouaké jako kapitan, w przegranym 0:4 meczu eliminacji Pucharu Narodów Afryki z Wybrzeżem Kości Słoniowej. 18 listopada w Rwandzie strzelił swojego pierwszego gola w kadrze: w 95. minucie wyrównał na 2:2.
0
0
6,7
Minuty w sezonie
213′4 z 8 meczów
4:3
Le Havre0–4:3Le Havre
2:5Marseille606,42:5Marseille6,4
0:2Marseille126,90:2Marseille6,9
2:0Marseille586,32:0Marseille6,34:0
Strasbourg837,34:0Strasbourg7,3
