Giorgi Loria

Pochodzenie

Urodził się 27 stycznia 1986 roku w Tbilisi. Do piłki trafił jako dziecko, gdy chodząc z ojcem ulicą, zobaczył grających chłopców i poprosił, żeby zaprowadzić go do szkółki piłkarskiej Avaza. W bramce stanął nie z własnego wyboru: na pierwszym spotkaniu trener spojrzał na niego i powiedział, że będzie bronił. W latach dziewięćdziesiątych w jego drużynie zamiast słupków leżały kamienie, a pierwszą piłkę puścił między nogami. Przez pewien czas grał na prawej obronie, strzelił nawet gola, ale tęsknił za bramką i do niej wrócił. W 2002 roku przeszedł z Avazy do akademii Dinama Tbilisi.

Kariera

W Dinamie przeszedł przez wszystkie szczeble: akademię, drugi zespół i pierwszą drużynę. Wspominał, że szans dostawał wiele, ale na początku źle je wykorzystywał, a trenerzy zmieniali się szybko: Kachaber Cchadadze, Andriej Czernyszow, Kacha Kaczarawa i Dušan Ugrin. W 2009 roku Dinamo wygrało Puchar Gruzji, a on w finale obronił dwa rzuty karne. Potem klub kupił nowego bramkarza i Loria, jak mówił, przez dwa lata siedział na ławce, aż znów dostał szansę.

Latem 2014 roku Dinamo przegrało z Aktobe w eliminacjach Ligi Mistrzów, a następnego dnia klub opuściło dwunastu piłkarzy, wśród nich Loria. Mówił, że rozstał się z Dinamem w przyjaźni i że klub jest dla niego czymś więcej niż pracodawcą, ale od dawna chciał grać w mocniejszej lidze. Przeszedł do greckiego OFI Kreta, którego trenerem był Gennaro Gattuso, a trenerem bramkarzy Gaetano Petrelli, wcześniej współpracownik Gianluigiego Buffona. Loria mówił, że od Petrellego nauczył się najwięcej i że to w dużej mierze jemu zawdzięcza swój styl gry. W Grecji obronił, jak podawał, pięć rzutów karnych.

Latem 2015 roku podpisał kontrakt z Olympiakosem Pireus, ale po kilku miesiącach go rozwiązał. Po zmianie trenera i dyrektora sportowego miał tam być rezerwowym, a jak wspominał, nie chciał oglądać Ligi Mistrzów z ławki. We wrześniu 2015 roku trafił do Krylji Sowietow Samara. W rosyjskiej ekstraklasie zadebiutował jesienią 2015 roku; zagrał też w Pucharze Rosji z Dynamem Moskwa. W sezonie 2017/2018 był wypożyczony do Anży Machaczkała, a latem 2018 roku Krylja nie przedłużyła z nim umowy.

18 stycznia 2019 roku, jako wolny zawodnik, podpisał do końca sezonu kontrakt z 1. FC Magdeburg, grającym w 2. Bundeslidze. W Niemczech konkurował z Alexandrem Brunstem. W czterech meczach z Lorią w bramce Magdeburg trzy razy wygrał i raz zremisował, a on puścił tylko dwa gole.

Latem 2019 roku związał się z Anorthosisem Famagusta, który trenował wtedy Temuri Ketsbaia, a wcześniej selekcjoner Gruzji. W Anorthosisie był pierwszym bramkarzem przez cztery sezony: w 2021 roku wygrał z klubem Puchar Cypru, a w sezonie 2021/2022 awansował do fazy grupowej Ligi Konferencji. W czerwcu 2023 roku klub rozwiązał z nim umowę za porozumieniem stron. Loria zagrał w nim łącznie 127 meczów i był siódmym zagranicznym zawodnikiem w historii klubu pod względem liczby występów.

W lipcu 2023 roku wrócił do Dinama Tbilisi po dziewięcioletniej przerwie. W sierpniu 2026 roku klub, prowadzony przez Ketsbaię, rozstał się z nim. Ketsbaia mówił, że Loria to wspaniała przeszłość Dinama, reprezentacji i gruzińskiego futbolu, ale że trzeba patrzeć w przyszłość i dać szansę młodym. We wrześniu 2026 roku Loria związał się z obecnym mistrzem Gruzji, Iberią.

Sukcesy

• 2021 Puchar Cypru z Anorthosisem Famagusta
• 2009 Puchar Gruzji z Dinamem Tbilisi

Styl gry

Bramkarz o wzroście 197 cm. Mówił, że lubił grać aktywnie i nietypowo: skakać do piłki w różne strony i wychodzić z bramki. Bywał porównywany do Rinata Dasajewa, który słynął z gry na wyjściach. Dobrze radził sobie z piłką przy nodze, co zawdzięczał futsalowi, a przy rzutach karnych polegał na intuicji. Nie kłócił się z sędziami i nie krzyczał na obrońców, tylko im podpowiadał, bo uważał, że bramkarz powinien być najspokojniejszy na boisku. Jego wzorem był Gianluigi Buffon.

Reprezentacja

W reprezentacji Gruzji zadebiutował 27 maja 2008 roku w towarzyskim meczu z Estonią, zakończonym remisem 1:1. Po błędach w kilku ważnych meczach, z Portugalią, Włochami i Irlandią, przez dwa lata nie był powoływany. Wrócił po objęciu kadry przez Ketsbaię. Z Portugalii zapamiętał mecz z Cristiano Ronaldo: pierwszego rzutu wolnego nawet nie zauważył, drugi obronił.

We wrześniu 2012 roku w meczu z Hiszpanią w Tbilisi, ówczesnymi mistrzami świata i Europy, bronił wszystko, co poleciało w jego stronę, aż do kontuzji kolana po zderzeniu z Zurabem Chizaniszwilim, która zmusiła go do zejścia. Hiszpanie strzelili jedyną bramkę po jego zejściu. W Lidze Narodów 2018/2019 zagrał wszystkie sześć meczów grupy D przez pełne 90 minut i cztery razy zachował czyste konto.

Na Euro 2024 pojechał jako jeden z bramkarzy kadry Gruzji, która zagrała na wielkim turnieju po raz pierwszy w historii. W meczu z Czechami 22 czerwca był na ławce rezerwowych.