Futbol jest wielki: Czarny dzień Czarnych Gwiazd

Najbardziej pewna siebie była drużyna Ghany. To był świetny rok dla krajowej piłki. „Czarne Gwiazdy” nie tylko dotarły do finału – rozgrywanego wówczas na boiskach Wybrzeża Kości Słoniowej – Pucharu Narodów Afryki (tam jednak uległy po rzutach karnych Senegalowi, 10:11), lecz również stały się pierwszym w historii teamem z Czarnego Lądu, który wywalczył olimpijskie złoto w piłce nożnej.

Opowieść

Ghana przyjechała do Bużumbury bez swojej największej wówczas gwiazdy, Abediego Pele. Roiło się od pogłosek, że gracz Olympique Marsylia nie uważa tego meczu za na tyle ważny, by wyjechać z Francji. Jakże to inna postawa od tej, którą prezentują dzisiejsze gwiazdy afrykańskiej piłki, Didier Drogba czy Samuel Eto’o! Jednak nawet, jeśli nie było to prawdą, tego typu plotki z pewnością pomogły gospodarzom w osiągnięciu późniejszego sukcesu.

Bramkarz Aime Kitenge, który musiał obserwować mecz z boku na skutek złamania nogi, bardzo dobrze pamięta ten dzień. – Zabiegaliśmy ich – wspomina. – Tego dnia graliśmy głównie podaniami po ziemi i byliśmy po prostu szybsi od rywali. Ghana miała w składzie wielu piłkarzy z ekipy, która wywalczyła olimpijskie złoto w Barcelonie, lecz również wolniejszych zawodników, takich jak Anthony Baffoe czy Tony Yeboah. Wiedzieliśmy, że nie poradzą sobie szybkościowo – stwierdził.

„Czarne Gwiazdy” przeprowadzały niezłe akcje ofensywne, jednak im bliżej końca spotkania, tym większa była pewność siebie niedocenianych gospodarzy. Na dwanaście minut przed zakończeniem meczu, gdy wydawało się już, że żadna z drużyn nie zdobędzie bramki, kłam przedmeczowym przewidywaniom zadał burundyjski napastnik, Amani Nabimana, wpisując się na listę strzelców. Co ciekawe, był to jeden z nowych zawodników, których selekcjoner Baudouin Ribakare wprowadził do składu po porażce 1:3 z Algierią.

Bohater

Z pewnością najwięcej owacji od lokalnych kibiców dostał strzelec zwycięskiej bramki, Amani Nabimana, jednak bez gry zespołowej z pewnością by nie było tej największej, choć nie najwyższej, wygranej w historii burundyjskiego futbolu. Dobrze spisali się również inni gracze – kilka niezłych okazji miał drugi z napastników „Jaskółek”, Adolphe Wembo, zaś rosły stoper Constantin Kimanda niemal całkowicie wyłączył z gry słynnego Tony Yeboaha.

O meczu

– To było naprawdę coś wielkiego dla całego kraju. Dla Ghańczyków z pewnością był to szok, a dla nas największe zwycięstwo w historii. Nikt nie dawał nam najmniejszych szans, cały kraj był w szoku… a potem wszyscy oszaleli ze szczęścia – Aime Kitenge, bramkarz reprezentacji Burundi.

Co było potem?

Po tej wpadce Ghana po prostu musiała wygrać następny mecz eliminacyjny z Algierią – i zrobiła to. Jednak, choć miesiąc później „Lisy Pustyni” również nie potrafiły wygrać na gorącym burundyjskim terenie, zaledwie remisując bezbramkowo, w ostatecznym rozrachunku wyprzedziły „Czarne Gwiazdy” w tabeli o punkt i to Algieria zagrała w drugiej fazie kwalifikacji. Dotychczasowego selekcjonera ghańskiej kadry narodowej, Niemca Otto Pfistera, zastąpił Rumun, Petre Gaurila.

Zmiana na stanowisku trenerskim niewiele jednak pomogła, gdyż Burundi, tym razem na wyjeździe, zagrało jak równy z równym, ulegając faworyzowanym gospodarzom zaledwie jedną bramką. Ten malutki kraj z Afryki Wschodniej był prawdziwym objawieniem afrykańskiej piłki sezonu 1992/93. Szkoda tylko, że nie pozostał nim zbyt długo.