FjW: Il Fenomeno

Na grę w PSV namówił Ronaldo jego starszy kolega, Romario, który występował w Eindhoven w latach 1990-1993. Według niego Holandia była dobrym miejscem do rozpoczęcia kariery w Europie. Jak się później okazało, miał absolutną rację. Już w pierwszym sezonie w holenderskim klubie Ronaldo zdobył 30 bramek w 33 meczach. Stał się wtedy pierwszym od siedmiu lat piłkarzem, który był aż tak skuteczny. Przed Ronaldo minimum 30 bramek w jednym sezonie Eredivisie zdobył Marco Van Basten w sezonie 1986/1987. W europejskich pucharach Ronaldo zadebiutował w dwumeczu z Bayerem Leverkusen. Zdobył wtedy trzy bramki, lecz mimo tego jego zespół nie zdołał awansował do kolejnej rundy. W kolejnym sezonie nękany był przez kontuzję kolana, lecz mimo tego strzelił 12 bramek w 13 ligowych meczach, a wraz z PSV zdobył Puchar Holandii. Łącznie uzbierał w holenderskim zespole 54 bramki podczas 57 występów.

Do PSV zgłosiła się po niego słynna Barcelona. Kataloński klub zapłacił holenderskiemu zespołowi 17 milionów dolarów. Ronaldo nie zabawił długo w Barcelonie, grał tam bowiem tylko jeden sezon. Był to jednak dla niego świetny rok. We wszystkich rozgrywkach strzelił aż 47 bramek, a wystąpił w 49 pojedynkach „Blaugrany”. Wraz z katalońskim zespołem zdobył Puchar Zdobywców Pucharów (strzelił nawet decydującego gola w finale tych rozgrywek), Copa Del Rey i Superpuchar Hiszpanii. Został również królem strzelców La Liga z 34 bramkami na swoim koncie. W 1996 roku zdobył Złotą Piłkę i nagrodę dla najlepszego piłkarza roku FIFA. Stał się najmłodszym piłkarzem, który otrzymał od piłkarskiej centrali takie wyróżnienie, miał wtedy dopiero 20 lat. Po tym znakomitym sezonie trafił do Interu, który zgłaszał się po niego już rok wcześniej. Włoski klub musiał zapłacić 27 milionów dolarów odszkodowania za przedwczesne zerwanie kontraktu i 53 miliony za sam transfer.

Już pierwszy sezon w Interze był dla Ronaldo bardzo dobry. Brazylijczyk zdobył z „Nerazzurri” wicemistrzostwo Włoch, wygrał Puchar UEFA, a także był drugi w klasyfikacji najlepszych ligowych strzelców. We wszystkich rozgrywkach sezonu 1997/1998 wystąpił 47 razy i 34 razy wpisał się na listę strzelców. Po raz drugi z rzędu jego łupem padły Złota Piłka i tytuł najlepszego piłkarza roku FIFA. W kolejny sezonie Ronaldo nękany był przez kontuzje, mimo tego znów był w czołówce wszystkich plebiscytów, a spory wpływ miał na to występ na francuskim mundialu. Brazylijczyk dzięki tym niezwykle udanym trzem latom na stałe wpisał się do historii futbolu, a w tamtych czasach uważany był za najlepszego piłkarza globu.

Ronaldo na długo zapamięta 21 listopada 1999 roku. Drużyna Interu mierzyła się wówczas z Lecce. Brazylijski napastnik musiał przedwcześnie opuścić boisko z powodu urazu. Badania wykazały, że zawodnik zerwał więzadło krzyżowe w prawym kolanie. Na szczęście dla niego operacja nie okazała się w tej sytuacji koniecznością. Na murawie pojawił się ponownie w kwietniu, podczas działowego meczu Pucharu Włoch przeciwko Lazio Rzym. W tym meczu po raz drugi zerwał więzadła krzyżowe i konieczna okazała się kolejna dłuższa przerwa w grze. Musiał przejść dwie operacje i bardzo długą rekonwalescencję. Na bosko powrócił dopiero na wiosnę 2002 roku i zdołał sobie zapracować na powołanie na mundial w 2002 roku. Ronaldo zajął 20. lokatę w głosowaniu na najwybitniejszego piłkarza w historii Interu. Zajęcie wyższej pozycji uniemożliwiły mu różne kontuje. Łącznie w 99 meczach rozegranych w barwach Interu zdobył 59 bramek.

Po mundialu w Korei i Japonii Ronaldo został kupiony przez Real Madryt i rządzącego tam Florentino Pereza. Dołączył do słynnej ekipy „Galacticos”, a Real zapłacił za niego 39 milionów euro. Już w pierwszym dniu pobito rekord sprzedanych koszulek z jego nazwiskiem, a kibiców ogarnął prawdziwy szał. Z powodu kontuzji w białych barwach zadebiutował jednak dopiero w październiku 2002 roku. Fani przywitali go wtedy bardzo gorąco, przez długi czas skandując jego nazwisko. Wszedł na ostatnie pół godziny spotkania z Deportivo Alaves i od razu zapisał się w protokole meczowym, zdobywając dwie bramki. Ostatecznie Real wygrał wtedy 5:2, a Ronaldo otrzymał na Santiago Bernabeu owację na stojąco. Po bardzo udanym debiucie nastąpiła jednak seria zdecydowanie gorszych występów w jego wykonaniu. Przez ponad miesiąc nie umieścił piłki w siatce bramki przeciwnika, a dziennikarze zaczęli wspominać o nadwadze Brazylijczyka.

Lepszy czas dla Ronaldo nadszedł już niedługo później, mianowicie w grudniu 2002 roku. Wtedy zdobył swoje pierwsze trofeum w nowym zespole, Puchar Interkontynentalny. W spotkaniu z Olimpią Asuncion strzelił bramkę, a jego drużyn wygrała 2:0. Sam Brazylijczyk został natomiast wybrany najlepszym piłkarzem tego pojedynku. Pod koniec roku po raz kolejny został wybrany piłkarzem roku FIFA. Wybrał również plebiscyt BBC na najlepszego sportowca świata, stając się w ten sposób trzecim piłkarzem w historii, który tego dokonał. Druga połowa sezonu również była dość udana. Real zdobył mistrzostwo Hiszpanii, a sam Ronaldo zdobył w lidze 23 bramki, zapewniając sobie tym samym tytuł wicekróla strzelców La Liga. Na początku kolejnego sezonu Brazylijczyk wraz z kolegami dołożył jeszcze do dorobku Superpuchar Hiszpanii, a sam w dwumeczu o to trofeum raz wpisał się na listę strzelców.

Sezon 2003/2004 układał się dla Realu bardzo dobrze. Wszystko zacięło się jednak, kiedy Ronaldo doznał kontuzji. Wykluczyła go ona z gry na trzy tygodnie, a podczas tej nieobecności Real przegrał w finale Pucharu Króla i zmarnował prawie całą przewagę nad resztą ligowej stawki. Po powrocie Ronaldo zespół znów prezentował się lepiej. Brazylijczyk regularnie zdobywał bramki, a Real odnosił efektowne zwycięstwa. Niespodziewanie przyszła jednak porażka w rewanżowym spotkaniu AS Monaco i Real nie awansował do półfinału Champions League. W lidze nie potrafił natomiast wygrać żadnego z ostatnich siedmiu spotkań, a tytuł trafił w ręce Valencii. Real zajął ostatecznie dopiero czwartą lokatę. Ronaldo na pocieszenie otrzymał tytuł króla strzelców, a rozgrywki La Liga zakończył z 24 bramkami na koncie.

Kolejne sezony były zarówno w wykonaniu Ronaldo, jak i całego Realu, sporo słabsze. W sezonie 2004/2005 drużyna ze stolicy Hiszpanii nie zdobyła żadnego trofeum. Rok później wcale nie było lepiej, a Ronaldo dodatkowo doznał urazu, który wykluczył go z gry na kilka miesięcy. Mimo tego zdobywał po kilkanaście bramek w każdym z sezonów. Brazylijczyk nie mógł się porozumieć z nowym szkoleniowcem madrytczyków, Fabio Capello. Gdy Włoch zasiadał na ławce Realu, Ronaldo znajdował się zazwyczaj tuż obok, a nie na boisku. Z powodu konfliktu ze szkoleniowcem Ronaldo zdecydował się opuścić zespół z Madrytu, gdzie łącznie przez 4,5 roku wystąpił w 177 oficjalnych spotkaniach i zdobył 104 bramki. Warunki transferu uzgodnione zostały 30 stycznia 2007 roku po przejściu badań medycznych. Kryteria indywidualnego kontraktu ustalił już dwa tygodnie wcześniej, a Milan zapłacił za niego Realowi 7,5 miliona euro.

Po raz pierwszy w barwach Milanu pojawił się na boisku 11 lutego 2007 roku, kiedy to wszedł na murawę w trakcie meczu z Livorno, który Milan wygrał 2:1. Sześć dni później Ronaldo wystąpił w spotkaniu ze Sieną i wpisał się w nowym zespole na listę strzelców. Po raz pierwszy wystąpił wtedy od pierwszej minuty, a grę uwieńczył dwoma golami i asystą. Po bardzo emocjonującym pojedynku Milan zwyciężył wtedy 4:3. Nietrudno odgadnąć, że graczem meczu został wybrany właśnie Ronaldo. W swoim pierwszym sezonie w Milanie brazylijski napastnik wystąpił w sumie w 14 spotkaniach i zdobył siedem bramek. Kolejny rozpoczęty został przez niego bardzo dobrze, lecz szybko przyplątało się kilka urazów, które znacznie skomplikowały dalsze występy.

13 lutego 2008 roku Ronaldo po raz trzeci w karierze doznał zerwania więzadeł krzyżowych w prawym kolanie. W sezonie tym już nie zagrał, a w czerwcu wygasłą jego umowa z mediolańskim klubem i Brazylijczyk zdecydował się na powrót do ojczyzny. Po powrocie do sprawności zawodnik zaczął trenować z Flamengo i wielu sądziło, że właśnie tam zdecyduje się na kontynuowanie kariery. Tak się jednak nie stało, a brazylijski napastnik trafił do Corinthians. Publicznie deklarował jednak swoje przywiązanie i miłość do Flamengo. Swój pierwszy mecz w Corithinas Ronaldo rozegrał 4 marca 2008 roku przeciwko Itumbiarze. Na listę strzelców wpisał cztery dni później w pojedynku z Palmeiras. W pierwszym sezonie w nowym zespole brazylijski napastnik zdobył 10 goli w 14 meczach i wygrał pierwsze trofeum – Campeonato Paulista.

Kolejny sezon nie był już dla Ronaldo tak udany, jak poprzednim. Jedynie dziewięciokrotnie pojawił się na boisku i trzy razy wpisał się na listę strzelców. Corinthians nie powiodło się również w Copa Libertadores, a sukcesem zakończył się jedynie Puchar Brazylii, po który Ronaldo sięgnął po raz trzeci w karierze. W lutym 2010 roku przedłużył kontrakt z zespołem do końca 2011 roku i zapowiedział, że po jego wygaśnięciu zakończy długą piłkarską karierę. Stało się jednak inaczej. Po tym, jak Corinhians po raz kolejny zostało wyeliminowane z Copa Libertadores, 14 lutego Ronaldo na specjalnie zwołanej konferencji prasowej ogłosił zawieszenie butów na kołku. Przyznał, że wpływ na to oprócz odpadnięcia z rozgrywek miał konflikt z kibicami, a także liczne kontuzje i nadwaga, spowodowana niedoczynnością tarczycy.

W reprezentacji Brazylii Ronaldo zadebiutował 23 marca 1994 roku w spotkaniu przeciwko Argentynie, gdzie wystąpił w końcówce meczu. Pierwszą bramkę zdobył w pojedynku z Islandią. Jako 17-latek pojechał wraz z kadrą na mistrzostwa świata do USA, gdzie jednak nie zagrał ani minuty. Poznał jednak smak światowego czempionatu i zdobył pierwsze mundialowi złoto. Ronaldo ma na swoim koncie medal olimpijski, który zdobył w 1996 roku w Atlancie. Brazylia zajęła wtedy trzecie miejsce, a sam Ronaldo występował jako… Ronaldinho, gdyż przydomek Ronaldo był używany przez jednego z jego starszych kolegów, który również znajdował się wtedy w reprezentacji. Rok później napastnik wystąpił podczas rozgrywanego w Boliwii Copa America, gdzie poprowadził swoją reprezentację do zwycięstwa, a sam z pięcioma golami został wicekrólem strzelców i najlepszym piłkarzem turnieju.

W 1998 roku Ronaldo był jedną z wiodących postaci swojej reprezentacji podczas mundialu we Francji. W całym turnieju zdobył cztery bramki, a trzy razy asystował przy trafieniach kolegów. Wydawało się, że to właśnie on jest najgroźniejszą bronią „Canarinhos” przed finałowym pojedynkiem z Francją. Los po raz kolejny okazał się jednak przewrotny. Kilka godzin przed meczem piłkarza dopadł atak padaczki, a trener Mario Zagalo nie chciał zdecydować się na wypuszczenie go na boisko. Na grę nalegał jednak sam zawodnik. Ostatecznie pojawił się na murawie, ale był cieniem samego siebie. Dodatkowo doznał urazu w starciu z Fabienem Barthezem, a Francja wygrała ten pojedynek 3:0, zdobywając tym samym mistrzostwo świata. Ronaldo wrócił z mundialu niepocieszony, srebro było bowiem dla tamtej reprezentacji przykrą porażką.

Początek 2002 roku nie był dla brazylijskiego napastnika zbyt udany. Na mundialu prezentował się jednak znakomicie. To on poprowadził Brazylię do wielkiego triumfu i piątego w historii mistrzostwa globu. Na listę strzelców wpisał się w każdym meczu, oprócz ćwierćfinałowego spotkania z reprezentacją Anglii. W spotkaniu finałowym przeciwko reprezentacji Niemiec dwukrotnie pokonał Oliviera Kahna i to po jego bramkach Brazylia wygrała 2:0. Sam Ronaldo z ośmioma bramkami na koncie został najskuteczniejszym strzelcem turnieju. Nagroda dla najlepszego piłkarza czempionatu powędrowała jednak do kogo innego, zamiast Ronaldo otrzymał ją Kahn.

Ronaldo znalazł się również w kadrze na mundial w 2006 roku. W pierwszych dwóch spotkaniach przeciwko Chorwacji i Australii nie prezentował się najlepiej, a dziennikarze drwili z jego braku formy i nadwagi. W meczu z Japonią zdobył jednak dwie bramki, stając się w ten sposób 20. piłkarzem, który zdobył bramki podczas trzech różnych mundiali. Równocześnie wyrównał rekord 14 bramek w światowym czempionacie, który wcześniej należał tylko do Gerda Muellera. W meczu 1/8 finału przeciwko Ghanie rekord ten został pobity. To właśnie Ronaldo z 15 bramkami na koncie stał się najskuteczniejszym piłkarzem mistrzostw świata. W ćwierćfinale Brazylia uległa jednak 0:1 Francji i odpadła z turnieju. Dla Ronaldo był to równocześnie pożegnalny mecz w narodowych barwach, więcej koszulki „Canarinhos” już nie założył.

Ronaldo po przeprowadzce do Mediolanu stał się pierwszym piłkarzem, którzy występował zarówno w Interze, jak i w Milanie. Po nim podobną drogę przeszedł jeszcze Szwed Zlatan Ibrahimović, którzy w Milanie występuje obecnie. Grał także w Barcelonie i Realu, co także należy do rzadkości. Nigdy jednak nie przeszedł bezpośrednio do jednego ze zwaśnionych ze sobą klubów, przez co nigdy nie był szczególnie wygwizdywany. Mimo wielu trofeów na swoim koncie, nigdy nie zdobył jednak jednego. Z żadnym z klubów, w których występował, nie sięgnął po triumf w najważniejszych klubowych rozgrywkach w Europie, czyli w Lidze Mistrzów. W 2007 roku magazyn „France Football” umieścił Ronaldo w najlepszej XI wszech czasów. Według wielu na miejsce to najlepszy strzelec w historii mundiali zdecydowanie zasługuje.

Na grę w PSV namówił Ronaldo jego starszy kolega, Romario, który występował w Eindhoven w latach 1990-1993. Według niego Holandia była dobrym miejscem do rozpoczęcia kariery w Europie. Jak się później okazało, miał absolutną rację. Już w pierwszym sezonie w holenderskim klubie Ronaldo zdobył 30 bramek w 33 meczach. Stał się wtedy pierwszym od siedmiu lat piłkarzem, który był aż tak skuteczny. Przed Ronaldo minimum 30 bramek w jednym sezonie Eredivisie zdobył Marco Van Basten w sezonie 1986/1987. W europejskich pucharach Ronaldo zadebiutował w dwumeczu z Bayerem Leverkusen. Zdobył wtedy trzy bramki, lecz mimo tego jego zespół nie zdołał awansował do kolejnej rundy. W kolejnym sezonie nękany był przez kontuzję kolana, lecz mimo tego strzelił 12 bramek w 13 ligowych meczach, a wraz z PSV zdobył Puchar Holandii. Łącznie uzbierał w holenderskim zespole 54 bramki podczas 57 występów.

Do PSV zgłosiła się po niego słynna Barcelona. Kataloński klub zapłacił holenderskiemu zespołowi 17 milionów dolarów. Ronaldo nie zabawił długo w Barcelonie, grał tam bowiem tylko jeden sezon. Był to jednak dla niego świetny rok. We wszystkich rozgrywkach strzelił aż 47 bramek, a wystąpił w 49 pojedynkach „Blaugrany”. Wraz z katalońskim zespołem zdobył Puchar Zdobywców Pucharów (strzelił nawet decydującego gola w finale tych rozgrywek), Copa Del Rey i Superpuchar Hiszpanii. Został również królem strzelców La Liga z 34 bramkami na swoim koncie. W 1996 roku zdobył Złotą Piłkę i nagrodę dla najlepszego piłkarza roku FIFA. Stał się najmłodszym piłkarzem, który otrzymał od piłkarskiej centrali takie wyróżnienie, miał wtedy dopiero 20 lat. Po tym znakomitym sezonie trafił do Interu, który zgłaszał się po niego już rok wcześniej. Włoski klub musiał zapłacić 27 milionów dolarów odszkodowania za przedwczesne zerwanie kontraktu i 53 miliony za sam transfer.

Już pierwszy sezon w Interze był dla Ronaldo bardzo dobry. Brazylijczyk zdobył z „Nerazzurri” wicemistrzostwo Włoch, wygrał Puchar UEFA, a także był drugi w klasyfikacji najlepszych ligowych strzelców. We wszystkich rozgrywkach sezonu 1997/1998 wystąpił 47 razy i 34 razy wpisał się na listę strzelców. Po raz drugi z rzędu jego łupem padły Złota Piłka i tytuł najlepszego piłkarza roku FIFA. W kolejny sezonie Ronaldo nękany był przez kontuzje, mimo tego znów był w czołówce wszystkich plebiscytów, a spory wpływ miał na to występ na francuskim mundialu. Brazylijczyk dzięki tym niezwykle udanym trzem latom na stałe wpisał się do historii futbolu, a w tamtych czasach uważany był za najlepszego piłkarza globu.

Ronaldo na długo zapamięta 21 listopada 1999 roku. Drużyna Interu mierzyła się wówczas z Lecce. Brazylijski napastnik musiał przedwcześnie opuścić boisko z powodu urazu. Badania wykazały, że zawodnik zerwał więzadło krzyżowe w prawym kolanie. Na szczęście dla niego operacja nie okazała się w tej sytuacji koniecznością. Na murawie pojawił się ponownie w kwietniu, podczas działowego meczu Pucharu Włoch przeciwko Lazio Rzym. W tym meczu po raz drugi zerwał więzadła krzyżowe i konieczna okazała się kolejna dłuższa przerwa w grze. Musiał przejść dwie operacje i bardzo długą rekonwalescencję. Na bosko powrócił dopiero na wiosnę 2002 roku i zdołał sobie zapracować na powołanie na mundial w 2002 roku. Ronaldo zajął 20. lokatę w głosowaniu na najwybitniejszego piłkarza w historii Interu. Zajęcie wyższej pozycji uniemożliwiły mu różne kontuje. Łącznie w 99 meczach rozegranych w barwach Interu zdobył 59 bramek.

Po mundialu w Korei i Japonii Ronaldo został kupiony przez Real Madryt i rządzącego tam Florentino Pereza. Dołączył do słynnej ekipy „Galacticos”, a Real zapłacił za niego 39 milionów euro. Już w pierwszym dniu pobito rekord sprzedanych koszulek z jego nazwiskiem, a kibiców ogarnął prawdziwy szał. Z powodu kontuzji w białych barwach zadebiutował jednak dopiero w październiku 2002 roku. Fani przywitali go wtedy bardzo gorąco, przez długi czas skandując jego nazwisko. Wszedł na ostatnie pół godziny spotkania z Deportivo Alaves i od razu zapisał się w protokole meczowym, zdobywając dwie bramki. Ostatecznie Real wygrał wtedy 5:2, a Ronaldo otrzymał na Santiago Bernabeu owację na stojąco. Po bardzo udanym debiucie nastąpiła jednak seria zdecydowanie gorszych występów w jego wykonaniu. Przez ponad miesiąc nie umieścił piłki w siatce bramki przeciwnika, a dziennikarze zaczęli wspominać o nadwadze Brazylijczyka.

Lepszy czas dla Ronaldo nadszedł już niedługo później, mianowicie w grudniu 2002 roku. Wtedy zdobył swoje pierwsze trofeum w nowym zespole, Puchar Interkontynentalny. W spotkaniu z Olimpią Asuncion strzelił bramkę, a jego drużyn wygrała 2:0. Sam Brazylijczyk został natomiast wybrany najlepszym piłkarzem tego pojedynku. Pod koniec roku po raz kolejny został wybrany piłkarzem roku FIFA. Wybrał również plebiscyt BBC na najlepszego sportowca świata, stając się w ten sposób trzecim piłkarzem w historii, który tego dokonał. Druga połowa sezonu również była dość udana. Real zdobył mistrzostwo Hiszpanii, a sam Ronaldo zdobył w lidze 23 bramki, zapewniając sobie tym samym tytuł wicekróla strzelców La Liga. Na początku kolejnego sezonu Brazylijczyk wraz z kolegami dołożył jeszcze do dorobku Superpuchar Hiszpanii, a sam w dwumeczu o to trofeum raz wpisał się na listę strzelców.

Sezon 2003/2004 układał się dla Realu bardzo dobrze. Wszystko zacięło się jednak, kiedy Ronaldo doznał kontuzji. Wykluczyła go ona z gry na trzy tygodnie, a podczas tej nieobecności Real przegrał w finale Pucharu Króla i zmarnował prawie całą przewagę nad resztą ligowej stawki. Po powrocie Ronaldo zespół znów prezentował się lepiej. Brazylijczyk regularnie zdobywał bramki, a Real odnosił efektowne zwycięstwa. Niespodziewanie przyszła jednak porażka w rewanżowym spotkaniu AS Monaco i Real nie awansował do półfinału Champions League. W lidze nie potrafił natomiast wygrać żadnego z ostatnich siedmiu spotkań, a tytuł trafił w ręce Valencii. Real zajął ostatecznie dopiero czwartą lokatę. Ronaldo na pocieszenie otrzymał tytuł króla strzelców, a rozgrywki La Liga zakończył z 24 bramkami na koncie.

Kolejne sezony były zarówno w wykonaniu Ronaldo, jak i całego Realu, sporo słabsze. W sezonie 2004/2005 drużyna ze stolicy Hiszpanii nie zdobyła żadnego trofeum. Rok później wcale nie było lepiej, a Ronaldo dodatkowo doznał urazu, który wykluczył go z gry na kilka miesięcy. Mimo tego zdobywał po kilkanaście bramek w każdym z sezonów. Brazylijczyk nie mógł się porozumieć z nowym szkoleniowcem madrytczyków, Fabio Capello. Gdy Włoch zasiadał na ławce Realu, Ronaldo znajdował się zazwyczaj tuż obok, a nie na boisku. Z powodu konfliktu ze szkoleniowcem Ronaldo zdecydował się opuścić zespół z Madrytu, gdzie łącznie przez 4,5 roku wystąpił w 177 oficjalnych spotkaniach i zdobył 104 bramki. Warunki transferu uzgodnione zostały 30 stycznia 2007 roku po przejściu badań medycznych. Kryteria indywidualnego kontraktu ustalił już dwa tygodnie wcześniej, a Milan zapłacił za niego Realowi 7,5 miliona euro.

Po raz pierwszy w barwach Milanu pojawił się na boisku 11 lutego 2007 roku, kiedy to wszedł na murawę w trakcie meczu z Livorno, który Milan wygrał 2:1. Sześć dni później Ronaldo wystąpił w spotkaniu ze Sieną i wpisał się w nowym zespole na listę strzelców. Po raz pierwszy wystąpił wtedy od pierwszej minuty, a grę uwieńczył dwoma golami i asystą. Po bardzo emocjonującym pojedynku Milan zwyciężył wtedy 4:3. Nietrudno odgadnąć, że graczem meczu został wybrany właśnie Ronaldo. W swoim pierwszym sezonie w Milanie brazylijski napastnik wystąpił w sumie w 14 spotkaniach i zdobył siedem bramek. Kolejny rozpoczęty został przez niego bardzo dobrze, lecz szybko przyplątało się kilka urazów, które znacznie skomplikowały dalsze występy.

13 lutego 2008 roku Ronaldo po raz trzeci w karierze doznał zerwania więzadeł krzyżowych w prawym kolanie. W sezonie tym już nie zagrał, a w czerwcu wygasłą jego umowa z mediolańskim klubem i Brazylijczyk zdecydował się na powrót do ojczyzny. Po powrocie do sprawności zawodnik zaczął trenować z Flamengo i wielu sądziło, że właśnie tam zdecyduje się na kontynuowanie kariery. Tak się jednak nie stało, a brazylijski napastnik trafił do Corinthians. Publicznie deklarował jednak swoje przywiązanie i miłość do Flamengo. Swój pierwszy mecz w Corithinas Ronaldo rozegrał 4 marca 2008 roku przeciwko Itumbiarze. Na listę strzelców wpisał cztery dni później w pojedynku z Palmeiras. W pierwszym sezonie w nowym zespole brazylijski napastnik zdobył 10 goli w 14 meczach i wygrał pierwsze trofeum – Campeonato Paulista.

Kolejny sezon nie był już dla Ronaldo tak udany, jak poprzednim. Jedynie dziewięciokrotnie pojawił się na boisku i trzy razy wpisał się na listę strzelców. Corinthians nie powiodło się również w Copa Libertadores, a sukcesem zakończył się jedynie Puchar Brazylii, po który Ronaldo sięgnął po raz trzeci w karierze. W lutym 2010 roku przedłużył kontrakt z zespołem do końca 2011 roku i zapowiedział, że po jego wygaśnięciu zakończy długą piłkarską karierę. Stało się jednak inaczej. Po tym, jak Corinhians po raz kolejny zostało wyeliminowane z Copa Libertadores, 14 lutego Ronaldo na specjalnie zwołanej konferencji prasowej ogłosił zawieszenie butów na kołku. Przyznał, że wpływ na to oprócz odpadnięcia z rozgrywek miał konflikt z kibicami, a także liczne kontuzje i nadwaga, spowodowana niedoczynnością tarczycy.

W reprezentacji Brazylii Ronaldo zadebiutował 23 marca 1994 roku w spotkaniu przeciwko Argentynie, gdzie wystąpił w końcówce meczu. Pierwszą bramkę zdobył w pojedynku z Islandią. Jako 17-latek pojechał wraz z kadrą na mistrzostwa świata do USA, gdzie jednak nie zagrał ani minuty. Poznał jednak smak światowego czempionatu i zdobył pierwsze mundialowi złoto. Ronaldo ma na swoim koncie medal olimpijski, który zdobył w 1996 roku w Atlancie. Brazylia zajęła wtedy trzecie miejsce, a sam Ronaldo występował jako… Ronaldinho, gdyż przydomek Ronaldo był używany przez jednego z jego starszych kolegów, który również znajdował się wtedy w reprezentacji. Rok później napastnik wystąpił podczas rozgrywanego w Boliwii Copa America, gdzie poprowadził swoją reprezentację do zwycięstwa, a sam z pięcioma golami został wicekrólem strzelców i najlepszym piłkarzem turnieju.

W 1998 roku Ronaldo był jedną z wiodących postaci swojej reprezentacji podczas mundialu we Francji. W całym turnieju zdobył cztery bramki, a trzy razy asystował przy trafieniach kolegów. Wydawało się, że to właśnie on jest najgroźniejszą bronią „Canarinhos” przed finałowym pojedynkiem z Francją. Los po raz kolejny okazał się jednak przewrotny. Kilka godzin przed meczem piłkarza dopadł atak padaczki, a trener Mario Zagalo nie chciał zdecydować się na wypuszczenie go na boisko. Na grę nalegał jednak sam zawodnik. Ostatecznie pojawił się na murawie, ale był cieniem samego siebie. Dodatkowo doznał urazu w starciu z Fabienem Barthezem, a Francja wygrała ten pojedynek 3:0, zdobywając tym samym mistrzostwo świata. Ronaldo wrócił z mundialu niepocieszony, srebro było bowiem dla tamtej reprezentacji przykrą porażką.

Początek 2002 roku nie był dla brazylijskiego napastnika zbyt udany. Na mundialu prezentował się jednak znakomicie. To on poprowadził Brazylię do wielkiego triumfu i piątego w historii mistrzostwa globu. Na listę strzelców wpisał się w każdym meczu, oprócz ćwierćfinałowego spotkania z reprezentacją Anglii. W spotkaniu finałowym przeciwko reprezentacji Niemiec dwukrotnie pokonał Oliviera Kahna i to po jego bramkach Brazylia wygrała 2:0. Sam Ronaldo z ośmioma bramkami na koncie został najskuteczniejszym strzelcem turnieju. Nagroda dla najlepszego piłkarza czempionatu powędrowała jednak do kogo innego, zamiast Ronaldo otrzymał ją Kahn.

Ronaldo znalazł się również w kadrze na mundial w 2006 roku. W pierwszych dwóch spotkaniach przeciwko Chorwacji i Australii nie prezentował się najlepiej, a dziennikarze drwili z jego braku formy i nadwagi. W meczu z Japonią zdobył jednak dwie bramki, stając się w ten sposób 20. piłkarzem, który zdobył bramki podczas trzech różnych mundiali. Równocześnie wyrównał rekord 14 bramek w światowym czempionacie, który wcześniej należał tylko do Gerda Muellera. W meczu 1/8 finału przeciwko Ghanie rekord ten został pobity. To właśnie Ronaldo z 15 bramkami na koncie stał się najskuteczniejszym piłkarzem mistrzostw świata. W ćwierćfinale Brazylia uległa jednak 0:1 Francji i odpadła z turnieju. Dla Ronaldo był to równocześnie pożegnalny mecz w narodowych barwach, więcej koszulki „Canarinhos” już nie założył.

Ronaldo po przeprowadzce do Mediolanu stał się pierwszym piłkarzem, którzy występował zarówno w Interze, jak i w Milanie. Po nim podobną drogę przeszedł jeszcze Szwed Zlatan Ibrahimović, którzy w Milanie występuje obecnie. Grał także w Barcelonie i Realu, co także należy do rzadkości. Nigdy jednak nie przeszedł bezpośrednio do jednego ze zwaśnionych ze sobą klubów, przez co nigdy nie był szczególnie wygwizdywany. Mimo wielu trofeów na swoim koncie, nigdy nie zdobył jednak jednego. Z żadnym z klubów, w których występował, nie sięgnął po triumf w najważniejszych klubowych rozgrywkach w Europie, czyli w Lidze Mistrzów. W 2007 roku magazyn „France Football” umieścił Ronaldo w najlepszej XI wszech czasów. Według wielu na miejsce to najlepszy strzelec w historii mundiali zdecydowanie zasługuje.