W każdym wielkim turnieju, poza nagrodą drużynową, jaką jest mistrzostwo kraju czy kontynentu, rozdawane są też nagrody indywidualne. Wręczane są one między innymi najlepszemu piłkarzowi czy bramkarzowi rozgrywek. Bardzo prestiżową nagrodą jest trofeum przyznawane zawodnikowi, który strzelił najwięcej goli. To akurat najczęściej przypada najlepszemu napastnikowi zespołu. Jak pokazuje historia, nie trzeba być jednak najlepszym, by je zdobyć.
Królami strzelców mistrzostw świata i Europy na ogół zostawali światowej sławy zawodnicy ofensywni. Warto przypomnieć tych, który wygrywali klasyfikację najskuteczniejszych piłkarzy poszczególnych rozgrywek. Euro 2000 w Belgii i Holandii zwycięstwo dało Savo Miloseviciowi i Patrickowi Kluivertowi. Mistrzostwa w Portugalii pod tym względem wygrał Milan Baros, a w Austrii i Szwajcarii David Villa. Jeżeli chodzi o mistrzostwa świata, w Korei i Japonii wśród najlepszych strzelców triumfował Ronaldo, w Niemczech Miroslav Klose, a w Republice Południowej Afryki czwórka Thomas Mueller, Wesley Sneijder, Diego Forlan i David Villa. Żadne nazwisko spośród tej grupy nie jest nam nieznane. Każdy z wymienionych zawodników był wiodącą postacią swojej drużyny i na zasłużony triumf sobie zapracował. Okazuje się jednak, że bywają także turnieje, na których królem strzelców zostaje się… z przypadku.
W futbolu możliwe jest wszystko, o czym przekonał się Mohamed Nagy Ismail. Urodził się 3 października 1984 roku w miejscowości Damanhour. Swoją karierę piłkarską rozpoczął w roku 2002 w klubie Ala’ab Damanhour. Również tam przybrał swój boiskowy pseudonim – Gedo. W swojej pierwszej drużynie spędził trzy lata, po czym przeniósł się do Al Ittihad Al Sakandary. W Aleksandrii nieprędko poznano się na jego możliwościach. Występujący na pozycji napastnika lub ofensywnego pomocnika Gedo ciężko musiał walczyć o przebicie się do składu swojej drużyny. Pierwsze sezony kończyły się dla Nagy’ego totalnymi porażkami. Grywał rzadko, spędzał całe mecze na ławce rezerwowych, często oglądał poczynania swoich boiskowych kolegów z trybun. Dopiero w 2008-2009 zaczął częściej pojawiać się na murawie. Kiedy już dostawał swoją szansę, na ogół ją wykorzystywał. Warto w tym miejscu przytoczyć jego bilans strzelecki w zespole z Aleksandrii – w 64 meczach rozegranych w koszulce Al Ittihad Al Sakandary aż 22 razy umieścił piłkę w siatce.
Formą błyszczał szczególnie pod koniec 2009 roku. Wtedy to upomniał się o niego Hassan Shehata, selekcjoner reprezentacji Egiptu. Gedo mógł czuć się wyróżniony z racji powołania do kadry „Faraonów”. Miał w końcu po raz pierwszy wystąpić na najważniejszym turnieju piłkarskim na Czarnym Lądzie, Pucharze Narodów Afryki. Nie mógł jednak w jego przypadku liczyć na zbyt wiele. Został wzięty do Angoli w roli, do pełnienia której przyzwyczaił się w swoich klubach – zmiennika. Podstawowymi graczami ofensywnymi drużyny narodowej Egiptu byli w końcu Emad Motaeb, Ahmed Hassan i Mohamed Zidan.
O tym, jak skutecznym napastnikiem oraz jak znaczącym piłkarzem Gedo może być, udowodnił już w swoim pierwszym meczu w mistrzostwach Afryki. Pojawił się na boisku w 72. minucie, zmieniając Hosny’ego Abda Rabbou. Jak się odwdzięczył trenerowi za danie mu szansy? Najlepiej, jak potrafił. Choć Egipt prowadził 2:1, Gedo nie zamierzał jedynie dotrwać do końca spotkania i przy nadarzającej się okazji umieścił piłkę w bramce Vincenta Enyeamy, ustalając wynik spotkania. „Faranowie”, będący faworytami grupy, w swoim drugim starciu zmierzyli się z Mozambikiem. Mohamed Nagy, mimo strzelenia gola w pierwszym starciu, w tym również zasiadł na ławce rezerwowych. Choć niewiele wskazywało, by obrońcy tytułu mistrza Afryki mieli ponieść porażkę, trener Shehata po godzinie gry wprowadził bohatera niniejszego tekstu na boisko. Egipt grał pewnie, prowadził 1:0, lecz wynik zawsze mógłby być wyższy. O to postarał się Gedo, pokonując Joao Kapango na dziewięć minut przed końcowym gwizdkiem. Mający pewny awans „Faraonowie” pokonali już bez trafień Mohameda Nagy’ego Benin.
