Finaliści PK: Nigeria i Meksyk

Nawet dla kibiców, którzy afrykańskiej piłki nie śledzą na bieżąco i w okresie zimowym nie obserwowali poczynań zawodników z tego kontynentu podczas Pucharu Narodów Afryki, część nazwisk reprezentantów Nigerii powinna brzmieć znajomo. Na co dzień w dużej części reprezentują oni bowiem kluby europejskie, a kilku z nich było przedstawicielami kraj również podczas rozgrywanych w 2010 roku Mistrzostw Świata w Republice Południowej Afryki. Nieprzerwanie od niespełna dziesięciu lat podstawowym bramkarzem narodowej reprezentacji jest Vincent Enyeama, obecnie zawodnik Maccabi Tel-Awiw, który podczas światowego czempionatu przed trzema laty w meczu przeciwko Argentynie niejednokrotnie w efektowny sposób potrafił zatrzymywać akcje takich zawodników jak Gonzalo Higuain czy Lionel Messi. Wśród obrońców wielkich nazwisk szukać próżno, a przeciętnym kibicom znane powinny być jedynie nazwiska Efe Ambrose i Uwy Echiéjilé, broniących barw kolejno Celticu Glasgow i SC Bragi.

W linii pomocy kapitanem i najbardziej rozpoznawalnym zawodnikiem reprezentacji jest piłkarz londyńskiej Chelsea, John Obi Mikel. W narodowej reprezentacji ten 26-latek zadebiutował w 2005 roku i od tego czasu nie oddał swojej mocnej pozycji, czego efektem jest rozegranych 38 oficjalnych spotkań. Oprócz niego większości kibiców obco nie powinno brzmieć również nazwisko Ogenyi Onaziego, 20-latka z Lazio Rzym, który na Stadio Olimpico pojawił się w roku 2011, ale debiutu w dorosłej drużynie doczekał się dopiero w czerwcu ubiegłego roku. Niespodzianką w kadrze Stephena Keshiego jest na pewno brak młodego pomocnika Stade Rennais, Ejike Uzoenyi, ale prawdziwą sensacją jest pominięcie w powołaniach innego zawodnika Chelsea Londyn, Victora Mosesa, który podczas tegorocznego PNA zdobył dwie bramki. Równie ogromną, jeśli nie jeszcze większą, stratą jest brak najlepszego strzelca rozgrywanego w RPA Pucharu Narodów Afryki, Emmanuela Emenike. W tym wypadku decyzja nie została jednak podjęta przez Keshiego, a napastnika Spartaka Moskwa; z udziału w turnieju wykluczyła go kontuzja. W kadrze znaleźli się za to inni klasowi napastnicy z mocnych europejskich firm: powołanie otrzymał Joseph Akpala z Werderu Brema, Ideye Brown z Dynama Kijów, a także zawodnik CSKA Moskwa – Ahmed Musa.

W fazie grupowej Pucharu Konfederacji los złączył podopiecznych Stephena Keshiego z Tahiti, Urugwajem i Hiszpanią. O ile ta spotkanie z tą pierwszą ekipą z pozoru wydaje się być spacerkiem, o tyle pozostali dwaj rywale, z którymi Nigeryjczycy zmierzą się kolejno 20 i 23 czerwca, dysponują zdecydowanie mocniejszymi kadrami i to oni będą kandydatami do zajęcia dwóch pierwszych miejsc w grupie B.

Drugą ekipą, którą zajmiemy się dziś, jest reprezentacja Meksyku. Ta drużyna trafiła z kolei do grupy A, w której podopieczni José Manuela de la Torre staną w szranki z takimi potęgami jak Brazylia, Włochy czy Japonia.

Meksyk to najbardziej utytułowana reprezentacja w Ameryce Północnej. Od 1991 roku, kiedy to rozegranych zostało 11 edycji Złotego Pucharu CONCACAF, aż sześciokrotnie po ten tytuł sięgali popularni „El Tri”. Dominacja Meksykanów szczególnie mocno zaznaczyła się podczas ostatnich dwóch edycji, kiedy to po miano najlepszej drużyny Ameryki Północnej dwukrotnie sięgali właśnie oni. Jeśli zaś chodzi o mistrzostwa świata, najlepsze występy drużyny Meksyku przypadają na turnieje w latach 1970 i 1986, podczas których znajdowała się ona w gronie ośmiu najlepszych drużyn globu.

Bardziej niż w kontekście zwycięstw w Złotym Pucharze CONCACAF o reprezentacji Meksyku mówi się od jakiegoś czasu ze względu na zwycięstwo w olimpijskim turnieju w 2012 roku. Niespełna rok temu kadra U23, pokonując po drodze między innymi Szwajcarię, Senegal i Japonię, dotarła do finału piłkarskiego turnieju na Igrzyskach Olimpijskich, rozprawiła się ze złożoną niemalże ze wszystkich zawodników dorosłej reprezentacji Brazylii ekipą  „Canarinhos”. W kadrze na Puchar Konfederacji znajduje się aż dziewięciu zawodników biorących udział w tamtym turnieju, oni teraz będą starali się udowodnić swoją klasę, ponownie pokonując Brazylijczyków, tym razem na ich terenie.

Atutem José Manuela de la Torre jest posiadanie w kadrze dwóch reprezentujących niemalże równorzędny poziom golkiperów. Pierwszym z nich jest bramkarz AC Ajaccio, Guillermo Ochoa, a drugim zawodnik krajowego Cruz Azul – José de Jesús Corona. Jeśli chodzi o formację obronną, najbardziej rozpoznawalnym zawodnikiem jest bez wątpienia Carlos Salcido, 33-letni obrońca Tigres, który na swoim koncie ma występy w PSV Eindhoven czy Fulham oraz ponad 100 meczów w narodowej kadrze. Znajomo brzmi również nazwisko Hectora Moreno, obrońcy RCD Espanyol, a także Francisco Rodrígueza, który kilka lat spędził w Europie, gdzie bronił barw PSV i VfB Stuttgart, a obecnie gra w Club America. W linii pomocy na tle kolegów z drużyny zdecydowanie wyróżnia się Andrés Guardado. Ten 26-letni skrzydłowy w reprezentacyjnym trykocie rozegrał już 84 oficjalne spotkania i wiele wskazuje na to, że w ciągu najbliższych kilku lat przekroczy magiczną barierę stu występów w narodowej reprezentacji. Guardado lata 2007-2012 spędził w Deportivo La Coruña, z którym najpierw spadł do Segunda Division, a potem pomógł w awansie do hiszpańskiej elity, po czym przeniósł się na Mestalla, gdzie do dziś broni barw Valencii.

Na osobny akapit zasługuje zaś obsada pozycji napastnika w drużynie z Meksyku. Tutaj trener de la Torre ma absolutny luksus, ponieważ posiada dwóch praktycznie równorzędnych zawodników prezentujących bardzo wysoki poziom. Javiera Hernandeza nie trzeba przedstawiać nikomu. Popularny „Chicharito” ma za sobą znakomity turniej w RPA przed trzema laty, zaowocował on transferem do Manchesteru United i wkroczeniem na stałe na futbolowe salony. Choć Hernandez na Old Trafford nie może liczyć na miejsce w pierwszym składzie, od Sir Aleksa Fergusona bardzo często dostawał on szanse gry w końcówkach, wykorzystywał to, zdobywając kolejne bramki i niejednokrotnie wpływając na wynik spotkania. Równie uznaną w europejskim futbolu marką jest Giovani dos Santos, który jednak w ostatnich latach bardziej niż na miano wybitnego napastnika pracuje sobie na tytuł zmarnowanego talentu i zawodnika niedocenionego. Dos Santos, który w reprezentacji regularnie pokazuje swe umiejętności, w zeszłym sezonie bronił barw spadkowicza Primera Division, RCD Mallorki, a w swoim piłkarskim CV nie może doczekać się stabilizacji, co rok zmieniając otoczenie. Dużą stratą reprezentacji Meksyku jest za to brak kontuzjowanego Oribe Peralty, który podczas londyńskiej olimpiady przed rokiem zdobył cztery bramki, z czego dwie w finałowym spotkaniu przeciwko Brazylii, co automatycznie uczyniło go jednym z głównych bohaterów całego turnieju.

Ofensywna siła reprezentacji Meksyku jest więc niepodważalna, a jako pierwsi przed próbą powstrzymania ataków podopiecznych José Manuela de la Torre staną Włosi, którzy przez wiele lat słynęli z kolei właśnie z żelaznej obrony. Kto wyjdzie zwycięsko z tego pojedynku? Przekonamy się już w niedzielę 16 czerwca.

• Meksyk
• Nigeria

Nawet dla kibiców, którzy afrykańskiej piłki nie śledzą na bieżąco i w okresie zimowym nie obserwowali poczynań zawodników z tego kontynentu podczas Pucharu Narodów Afryki, część nazwisk reprezentantów Nigerii powinna brzmieć znajomo. Na co dzień w dużej części reprezentują oni bowiem kluby europejskie, a kilku z nich było przedstawicielami kraj również podczas rozgrywanych w 2010 roku Mistrzostw Świata w Republice Południowej Afryki. Nieprzerwanie od niespełna dziesięciu lat podstawowym bramkarzem narodowej reprezentacji jest Vincent Enyeama, obecnie zawodnik Maccabi Tel-Awiw, który podczas światowego czempionatu przed trzema laty w meczu przeciwko Argentynie niejednokrotnie w efektowny sposób potrafił zatrzymywać akcje takich zawodników jak Gonzalo Higuain czy Lionel Messi. Wśród obrońców wielkich nazwisk szukać próżno, a przeciętnym kibicom znane powinny być jedynie nazwiska Efe Ambrose i Uwy Echiéjilé, broniących barw kolejno Celticu Glasgow i SC Bragi.

W linii pomocy kapitanem i najbardziej rozpoznawalnym zawodnikiem reprezentacji jest piłkarz londyńskiej Chelsea, John Obi Mikel. W narodowej reprezentacji ten 26-latek zadebiutował w 2005 roku i od tego czasu nie oddał swojej mocnej pozycji, czego efektem jest rozegranych 38 oficjalnych spotkań. Oprócz niego większości kibiców obco nie powinno brzmieć również nazwisko Ogenyi Onaziego, 20-latka z Lazio Rzym, który na Stadio Olimpico pojawił się w roku 2011, ale debiutu w dorosłej drużynie doczekał się dopiero w czerwcu ubiegłego roku. Niespodzianką w kadrze Stephena Keshiego jest na pewno brak młodego pomocnika Stade Rennais, Ejike Uzoenyi, ale prawdziwą sensacją jest pominięcie w powołaniach innego zawodnika Chelsea Londyn, Victora Mosesa, który podczas tegorocznego PNA zdobył dwie bramki. Równie ogromną, jeśli nie jeszcze większą, stratą jest brak najlepszego strzelca rozgrywanego w RPA Pucharu Narodów Afryki, Emmanuela Emenike. W tym wypadku decyzja nie została jednak podjęta przez Keshiego, a napastnika Spartaka Moskwa; z udziału w turnieju wykluczyła go kontuzja. W kadrze znaleźli się za to inni klasowi napastnicy z mocnych europejskich firm: powołanie otrzymał Joseph Akpala z Werderu Brema, Ideye Brown z Dynama Kijów, a także zawodnik CSKA Moskwa – Ahmed Musa.

W fazie grupowej Pucharu Konfederacji los złączył podopiecznych Stephena Keshiego z Tahiti, Urugwajem i Hiszpanią. O ile ta spotkanie z tą pierwszą ekipą z pozoru wydaje się być spacerkiem, o tyle pozostali dwaj rywale, z którymi Nigeryjczycy zmierzą się kolejno 20 i 23 czerwca, dysponują zdecydowanie mocniejszymi kadrami i to oni będą kandydatami do zajęcia dwóch pierwszych miejsc w grupie B.

Drugą ekipą, którą zajmiemy się dziś, jest reprezentacja Meksyku. Ta drużyna trafiła z kolei do grupy A, w której podopieczni José Manuela de la Torre staną w szranki z takimi potęgami jak Brazylia, Włochy czy Japonia.

Meksyk to najbardziej utytułowana reprezentacja w Ameryce Północnej. Od 1991 roku, kiedy to rozegranych zostało 11 edycji Złotego Pucharu CONCACAF, aż sześciokrotnie po ten tytuł sięgali popularni „El Tri”. Dominacja Meksykanów szczególnie mocno zaznaczyła się podczas ostatnich dwóch edycji, kiedy to po miano najlepszej drużyny Ameryki Północnej dwukrotnie sięgali właśnie oni. Jeśli zaś chodzi o mistrzostwa świata, najlepsze występy drużyny Meksyku przypadają na turnieje w latach 1970 i 1986, podczas których znajdowała się ona w gronie ośmiu najlepszych drużyn globu.

Bardziej niż w kontekście zwycięstw w Złotym Pucharze CONCACAF o reprezentacji Meksyku mówi się od jakiegoś czasu ze względu na zwycięstwo w olimpijskim turnieju w 2012 roku. Niespełna rok temu kadra U23, pokonując po drodze między innymi Szwajcarię, Senegal i Japonię, dotarła do finału piłkarskiego turnieju na Igrzyskach Olimpijskich, rozprawiła się ze złożoną niemalże ze wszystkich zawodników dorosłej reprezentacji Brazylii ekipą  „Canarinhos”. W kadrze na Puchar Konfederacji znajduje się aż dziewięciu zawodników biorących udział w tamtym turnieju, oni teraz będą starali się udowodnić swoją klasę, ponownie pokonując Brazylijczyków, tym razem na ich terenie.

Atutem José Manuela de la Torre jest posiadanie w kadrze dwóch reprezentujących niemalże równorzędny poziom golkiperów. Pierwszym z nich jest bramkarz AC Ajaccio, Guillermo Ochoa, a drugim zawodnik krajowego Cruz Azul – José de Jesús Corona. Jeśli chodzi o formację obronną, najbardziej rozpoznawalnym zawodnikiem jest bez wątpienia Carlos Salcido, 33-letni obrońca Tigres, który na swoim koncie ma występy w PSV Eindhoven czy Fulham oraz ponad 100 meczów w narodowej kadrze. Znajomo brzmi również nazwisko Hectora Moreno, obrońcy RCD Espanyol, a także Francisco Rodrígueza, który kilka lat spędził w Europie, gdzie bronił barw PSV i VfB Stuttgart, a obecnie gra w Club America. W linii pomocy na tle kolegów z drużyny zdecydowanie wyróżnia się Andrés Guardado. Ten 26-letni skrzydłowy w reprezentacyjnym trykocie rozegrał już 84 oficjalne spotkania i wiele wskazuje na to, że w ciągu najbliższych kilku lat przekroczy magiczną barierę stu występów w narodowej reprezentacji. Guardado lata 2007-2012 spędził w Deportivo La Coruña, z którym najpierw spadł do Segunda Division, a potem pomógł w awansie do hiszpańskiej elity, po czym przeniósł się na Mestalla, gdzie do dziś broni barw Valencii.

Na osobny akapit zasługuje zaś obsada pozycji napastnika w drużynie z Meksyku. Tutaj trener de la Torre ma absolutny luksus, ponieważ posiada dwóch praktycznie równorzędnych zawodników prezentujących bardzo wysoki poziom. Javiera Hernandeza nie trzeba przedstawiać nikomu. Popularny „Chicharito” ma za sobą znakomity turniej w RPA przed trzema laty, zaowocował on transferem do Manchesteru United i wkroczeniem na stałe na futbolowe salony. Choć Hernandez na Old Trafford nie może liczyć na miejsce w pierwszym składzie, od Sir Aleksa Fergusona bardzo często dostawał on szanse gry w końcówkach, wykorzystywał to, zdobywając kolejne bramki i niejednokrotnie wpływając na wynik spotkania. Równie uznaną w europejskim futbolu marką jest Giovani dos Santos, który jednak w ostatnich latach bardziej niż na miano wybitnego napastnika pracuje sobie na tytuł zmarnowanego talentu i zawodnika niedocenionego. Dos Santos, który w reprezentacji regularnie pokazuje swe umiejętności, w zeszłym sezonie bronił barw spadkowicza Primera Division, RCD Mallorki, a w swoim piłkarskim CV nie może doczekać się stabilizacji, co rok zmieniając otoczenie. Dużą stratą reprezentacji Meksyku jest za to brak kontuzjowanego Oribe Peralty, który podczas londyńskiej olimpiady przed rokiem zdobył cztery bramki, z czego dwie w finałowym spotkaniu przeciwko Brazylii, co automatycznie uczyniło go jednym z głównych bohaterów całego turnieju.

Ofensywna siła reprezentacji Meksyku jest więc niepodważalna, a jako pierwsi przed próbą powstrzymania ataków podopiecznych José Manuela de la Torre staną Włosi, którzy przez wiele lat słynęli z kolei właśnie z żelaznej obrony. Kto wyjdzie zwycięsko z tego pojedynku? Przekonamy się już w niedzielę 16 czerwca.