Ekstraklasowy wyścig żółwi – nie pierwszy, nie ostatni raz…

Lech nie może, a wręcz musi!

Powiedzmy sobie szczerze – po rundzie jesiennej to Lech Poznań jest zdecydowanie głównym kandydatem do zdobycia mistrzostwa Polski. Jeśli „Kolejorz” nie sięgnie po tytuł, będzie to można uznać wręcz za kompromitację. I to niemałą, bo jeszcze niedawno wydawało się, że trofeum jest już niemal przypisane do jego gabloty. I rzeczywiście – były ku temu solidne podstawy. W przeciwieństwie do Jagiellonii czy Legii podopieczni Nielsa Frederiksena nie grają w europejskich pucharach i mogą w pełni skupić się na PKO BP Ekstraklasie. Podobnie wygląda sytuacja Rakowa Częstochowa, choć styl jego zwycięstw bywa wymęczony i mniej przekonujący. Cracovia i Pogoń Szczecin wciąż liczą się w walce, ale dysponują znacznie słabszymi kadrami.

To sprawia, że Lech nie może, a wręcz musi zdobyć mistrzostwo. To on jest na wygranej pozycji i to on ma obowiązek oddalić się w najbliższym czasie od peletonu. A terminarz wydaje się naprawdę korzystny. Ułożył on mu się w taki sposób, że „łatwe mecze” przeplata się tymi trudniejszymi, wydłużając czas na przygotowanie do najważniejszych wyzwań. „Kolejorz” ma przed sobą mecze w takiej kolejności: Raków, Zagłębie, Pogoń, Stal, Jagiellonia, Śląsk, Korona, Motor, Cracovia, Radomiak, Puszcza, Legia, GKS, Piast. Pogrubione są nazwy drużyn ze ścisłej czołówki. A samo 14 meczów w trzy miesiące nie brzmi tak źle przy 18 u niektórych ekip (przynajmniej 18, gdyż wszystko zależy od dyspozycji Legii/Jagiellonii w pucharach).

Czas pokaże

Wszystkie znaki na niebie i ziemi sugerują, że tytuł zgarnie Lech. Z drugiej strony, widać w tym zespole jednak pewne mankamenty, które w późniejszym etapie sezonu mogą się jeszcze bardziej uwydatniać. O co chodzi? O uzależnienie się od pojedynczych zawodników. Tak miernego i bezbarwnego Lecha jak w spotkaniu z Lechią Gdańsk dawno nie widzieliśmy. Zaryzykujemy tezę, że był to jego najgorszy mecz w bieżących rozgrywkach. Brakowało jasnego planu na konstruowanie akcji ofensywnych. Patrząc na to, że Lechia atakowała od Lecha dużo częściej i robiła to bardziej konkretnie (tak, ta słaba Lechia), można było naprawdę podważyć moc tej drużyny. Lechia w pełni zasługiwała na to zwycięstwo i oczywiście wpłynął na taki obraz tego meczu w dużej mierze Douglas, który opuścił boisko w 14. minucie z powodu czerwonej kartki.

Brakowało w tym spotkaniu jednak również Afonso Sousy, od którego okazało się, że zależy jeszcze więcej, niż pewnie większość myślała. Jagiełło czy też nowy nabytek Gisli Thordarson to jednak piłkarze na dużo niższym poziomie, co przez Lechię zostało obnażone w sposób wybitny. Lech nie rotuje dużo, więc tak naprawdę nie wiemy do końca, jakie są jego możliwości przy pozbawieniu zespołu najlepszych zawodników… Co będzie, jeżeli wypadną kolejni… Zdajemy sobie sprawę, że w poprzednim akapicie nałożyliśmy na Lecha dość dużą presję. Przy tym apelujemy jednak o spokój. Lech już się potykał i będzie jeszcze to robił. Pytanie, jak odpowie na to reszta…

• Cracovia
• GKS Katowice
• Górnik Zabrze
• Jagiellonia Białystok
• KGHM Zagłębie Lubin
• Korona Kielce
• Lech Poznań
• Lechia Gdańsk
• Legia Warszawa
• Motor Lublin
• Piast Gliwice
• Pogoń Szczecin
• Puszcza Niepołomice
• Radomiak Radom
• Raków Częstochowa
• Śląsk Wrocław
• Stal Mielec
• Widzew Łódź
• Afonso Sousa

Lech nie może, a wręcz musi!

Powiedzmy sobie szczerze – po rundzie jesiennej to Lech Poznań jest zdecydowanie głównym kandydatem do zdobycia mistrzostwa Polski. Jeśli „Kolejorz” nie sięgnie po tytuł, będzie to można uznać wręcz za kompromitację. I to niemałą, bo jeszcze niedawno wydawało się, że trofeum jest już niemal przypisane do jego gabloty. I rzeczywiście – były ku temu solidne podstawy. W przeciwieństwie do Jagiellonii czy Legii podopieczni Nielsa Frederiksena nie grają w europejskich pucharach i mogą w pełni skupić się na PKO BP Ekstraklasie. Podobnie wygląda sytuacja Rakowa Częstochowa, choć styl jego zwycięstw bywa wymęczony i mniej przekonujący. Cracovia i Pogoń Szczecin wciąż liczą się w walce, ale dysponują znacznie słabszymi kadrami.

To sprawia, że Lech nie może, a wręcz musi zdobyć mistrzostwo. To on jest na wygranej pozycji i to on ma obowiązek oddalić się w najbliższym czasie od peletonu. A terminarz wydaje się naprawdę korzystny. Ułożył on mu się w taki sposób, że „łatwe mecze” przeplata się tymi trudniejszymi, wydłużając czas na przygotowanie do najważniejszych wyzwań. „Kolejorz” ma przed sobą mecze w takiej kolejności: Raków, Zagłębie, Pogoń, Stal, Jagiellonia, Śląsk, Korona, Motor, Cracovia, Radomiak, Puszcza, Legia, GKS, Piast. Pogrubione są nazwy drużyn ze ścisłej czołówki. A samo 14 meczów w trzy miesiące nie brzmi tak źle przy 18 u niektórych ekip (przynajmniej 18, gdyż wszystko zależy od dyspozycji Legii/Jagiellonii w pucharach).

Czas pokaże

Wszystkie znaki na niebie i ziemi sugerują, że tytuł zgarnie Lech. Z drugiej strony, widać w tym zespole jednak pewne mankamenty, które w późniejszym etapie sezonu mogą się jeszcze bardziej uwydatniać. O co chodzi? O uzależnienie się od pojedynczych zawodników. Tak miernego i bezbarwnego Lecha jak w spotkaniu z Lechią Gdańsk dawno nie widzieliśmy. Zaryzykujemy tezę, że był to jego najgorszy mecz w bieżących rozgrywkach. Brakowało jasnego planu na konstruowanie akcji ofensywnych. Patrząc na to, że Lechia atakowała od Lecha dużo częściej i robiła to bardziej konkretnie (tak, ta słaba Lechia), można było naprawdę podważyć moc tej drużyny. Lechia w pełni zasługiwała na to zwycięstwo i oczywiście wpłynął na taki obraz tego meczu w dużej mierze Douglas, który opuścił boisko w 14. minucie z powodu czerwonej kartki.

Brakowało w tym spotkaniu jednak również Afonso Sousy, od którego okazało się, że zależy jeszcze więcej, niż pewnie większość myślała. Jagiełło czy też nowy nabytek Gisli Thordarson to jednak piłkarze na dużo niższym poziomie, co przez Lechię zostało obnażone w sposób wybitny. Lech nie rotuje dużo, więc tak naprawdę nie wiemy do końca, jakie są jego możliwości przy pozbawieniu zespołu najlepszych zawodników… Co będzie, jeżeli wypadną kolejni… Zdajemy sobie sprawę, że w poprzednim akapicie nałożyliśmy na Lecha dość dużą presję. Przy tym apelujemy jednak o spokój. Lech już się potykał i będzie jeszcze to robił. Pytanie, jak odpowie na to reszta…