Eberechi Eze

Pochodzenie

Urodził się 29 czerwca 1998 roku w Londynie i dorastał na osiedlu komunalnym w Greenwich, niedaleko dawnego szpitala Greenwich. Po szkole z braćmi i kolegami grał w małej żółtej „klatce” na osiedlu, a bramki wyznaczali swetrami. Mówił, że właśnie tam pokochał piłkę i nauczył się kontroli piłki w ciasnych sytuacjach oraz radzenia sobie ze starszymi, silniejszymi rywalami. W dzieciństwie podpatrywał na nagraniach Ronaldinho i Thierry'ego Henry'ego. Jego dwaj bracia też zostali piłkarzami.

Zaczynał w zespołach ProStars i Bruin w południowym Londynie. Jako dziewięciolatek trafił do akademii Arsenalu, któremu kibicował, ale w wieku 13 lat został z niej zwolniony. Wspominał, że przez tydzień płakał w swoim pokoju, bo bycie „chłopakiem z Arsenalu” było częścią jego tożsamości. W Fulham trenerzy Dan Thomas i Kevin Betsy przywrócili mu wiarę w siebie, ale po dwóch i pół roku i tam go zwolniono. Potem były testy w Reading i dwuletnie stypendium w Millwall, które w 2016 roku nie dało mu zawodowego kontraktu. Próby w Sunderlandzie i Bristol City też się nie powiodły.

Kariera

W 2016 roku dostał szansę na testach w Queens Park Rangers. Paul Hall, Andy Impey i Chris Ramsey zachwycili się tym, jak przyjmuje piłkę i mija rywali; Hall ochrzcił go „Drunken Master”, od filmu z Jackiem Chanem, bo zwodami ciałem przypominał udawanie pijanego. W QPR zrozumiał, że gra to nie tylko siatki i zwody, i nauczył się profesjonalnego podejścia. Na wypożyczeniu w Wycombe Wanderers trener Gareth Ainsworth powiedział mu, żeby nie celował na siłę w okienko, a w następnym meczu Eze strzelił dwa gole z dystansu, jednego prawą, drugiego lewą nogą. W sezonie 2019/20 Mark Warburton zbudował grę QPR wokół niego jako „dziesiątki”, a on sam został wybrany piłkarzem roku QPR.

W sierpniu 2020 roku przeszedł do Crystal Palace. W 2021 roku, w dniu, w którym zerwał ścięgno Achillesa na treningu, dowiedział się o pierwszym powołaniu do seniorskiej reprezentacji Anglii. Leczenie trwało prawie rok. W Palace grał u Roya Hodgsona, Patricka Vieiry i Olivera Glasnera. 17 maja 2025 roku strzelił jedynego gola w finale Pucharu Anglii z Manchesterem City na Wembley i dał Crystal Palace pierwsze wielkie trofeum w historii. W sierpniu 2025 roku zagrał jeszcze w wygranym po rzutach karnych meczu o Tarczę Wspólnoty z Liverpoolem.

23 sierpnia 2025 roku, po 14 latach od odejścia z akademii, wrócił do Arsenalu i dostał koszulkę z numerem 10. Transfer był bliski sfinalizowania przez Tottenham, ale ubiegł go Arsenal. W listopadzie 2025 roku strzelił trzy gole w wygranych 4:1 derbach północnego Londynu z Tottenhamem, jako pierwszy piłkarz od czasów Alana Sunderlanda w 1978 roku. W rewanżu znów strzelił dwa gole, a Arsenal znów wygrał 4:1. W sezonie 2025/26 Arsenal po 22 latach zdobył mistrzostwo Anglii i doszedł do finału Ligi Mistrzów. W finale w Budapeszcie Arsenal przegrał z Paris Saint-Germain po rzutach karnych, a Eze nie trafił w swojej serii.

Sukcesy

• 2026 Brązowy medal mistrzostw świata z Anglią
• 2026 Mistrzostwo Anglii z Arsenalem
• 2025 Tarcza Wspólnoty z Crystal Palace
• 2025 Puchar Anglii z Crystal Palace

Styl gry

To ofensywny pomocnik, który najlepiej czuje się z piłką przy nodze. Świetnie przyjmuje piłkę, ma znakomitą kontrolę w ciasnych sytuacjach i mija rywali zwodami ciała, opuszczeniem barku czy zmianą ciężaru ciała. Trenerzy z QPR opisywali, że „płynie” albo „sunie” z piłką. Strzela z dystansu obiema nogami.

W młodości jego luźny, swobodny styl bywał mylony z brakiem zaangażowania i w akademiach często słyszał, że nie widać u niego chęci. Hall uważał, że Eze zawsze należał do najciężej pracujących, musiał tylko pracować efektywniej. W QPR i później nauczył się gry bez piłki. Sam mówił, że lubi popisywać się umiejętnościami i bawić widzów, bo tak grał przez całe życie.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Anglii. Pierwsze powołanie do seniorskiej kadry w 2021 roku przekreśliła kontuzja Achillesa. Zadebiutował 16 czerwca 2023 roku w wygranym 4:0 meczu eliminacji Euro 2024 z Maltą w Ta' Qali. Był w kadrze Anglii na Euro 2024. Pierwszego gola dla Anglii strzelił w marcu 2025 roku w wygranym 3:0 meczu eliminacji mistrzostw świata z Łotwą. Na mundialu 2026 zadebiutował w mistrzostwach świata; Anglia przegrała w półfinale 1:2 z Argentyną, a 18 lipca 2026 roku w meczu o brązowy medal pokonała Francję 6:4. Eze zagrał w nim pierwszy raz na mundialu od początku i podaniem prostopadłym przygotował jednego z goli Bukayo Saki.