Domenico Berardi

Pochodzenie

Urodził się 1 sierpnia 1994 roku w Cariati w Kalabrii. Jako chłopiec trenował w Cosenzy; rodzice dowozili go tam na zajęcia.

W 2010 roku pojechał do Modeny odwiedzić studiującego tam brata Francesco. Zagrał z jego znajomymi, a jeden z nich polecił go Luciano Carlinowi z akademii Sassuolo. Próba w klubie wystarczyła, by dostał szansę w drużynach młodzieżowych.

Kariera

Eusebio Di Francesco włączył go do pierwszego zespołu latem 2012 roku. Berardi pomógł Sassuolo awansować do Serie A, a w najwyższej lidze zadebiutował 25 września 2013 roku. W styczniu 2014 roku strzelił Milanowi cztery gole w jednym meczu.

Juventus nabył udział w prawach do zawodnika, lecz Berardi nadal grał w Sassuolo; klub z Turynu ostatecznie oddał swoją część. Z czasem myślał o Lidze Mistrzów, ale chciał grać w niej jako ważny zawodnik, a nie rezerwowy.

W 2024 roku zerwał ścięgno Achillesa. Podczas rehabilitacji obawiał się, że nie wróci do gry, i rozważał zakończenie kariery. W sierpniu 2025 roku przedłużył kontrakt z Sassuolo do czerwca 2029 roku; mówił wtedy o klubie jak o swoim domu.

Sukcesy

• 2021 Mistrzostwo Europy z Włochami
• 2013 Mistrzostwo Serie B z Sassuolo

Styl gry

Z prawej strony ataku schodzi do środka na lewą nogę. Już w młodości zwracał uwagę przyspieszeniem z piłką, lekkim prowadzeniem i uderzeniem lewą stopą. Potrafi też dograć po zejściu z boku: na Euro 2020 jego rajd i podanie dały Manuelowi Locatellemu gola ze Szwajcarią.

Reprezentacja

Pierwszą bramkę dla seniorskiej reprezentacji Włoch zdobył w październiku 2020 roku z Mołdawią.

Na Euro 2020, rozegranym w 2021 roku, wystąpił także w finale z Anglią. Wszedł na boisko w drugiej połowie i wykorzystał pierwszy rzut karny Włochów w serii, która dała im mistrzostwo Europy.