Dlaczego Piast Gliwice zaliczył słabe wejście w sezon?

Piast Gliwice i problemy kadrowe

Oczywiście zrzucenie wszystkiego na zły, trudny terminarz byłoby dużym niedopowiedzeniem. Gliwiczanie przecież niejednokrotnie pokazywali, że z czołówką potrafią grać i osiągać dobre wyniki.

Cofnijmy się na moment do roku 2019. Piast Gliwice zdobywa mistrzostwo Polski, a na najlepszego zawodnika sezonu zostaje wybrany Joel Valencia. Zaraz po tym niemal od razu zaczęły pojawiać się pogłoski o transferze Ekwadorczyka za granicę. Tak finalnie rzeczywiście się stało i piłkarz Piasta wyjechał do Anglii, związując się z Brentford.

Valencia wystąpił jeszcze w starciu z Lechem w sezonie 2019/2020, ale już w 2. kolejce w składzie gliwiczan go zabrakło. Wyjęcie z zespołu zawodnika, który miał tak ogromny wpływ na funkcjonowanie drużyny w ofensywie, musiało być odczuwalne.

Piast Gliwice opuścił po mistrzowskim sezonie również Aleksandar Sedlar. Serb współtworzył wraz z Jakubem Czerwińskim trzon defensywy zespołu z Górnego Śląska. Defensywy, co warto podkreślić, wówczas najlepszej w Polsce. W 37 spotkaniach Piast Gliwice stracił bowiem zaledwie 33 bramki, co walnie przyczyniło się do zdobycia mistrzostwa Polski.

Zatem podsumujmy – sezon 2019/2020 Piast zaczynał bez swojego najlepszego zawodnika w ataku i bez kluczowego środkowego obrońcy. Na pewno trudno jest po takich ubytkach kadrowych zacząć rozgrywki w dobry sposób, z optymalną formą.

Ciąg dalszy

Zatrzymałem się na dłuższą chwilę przy poprzednim sezonie, ponieważ start tego obecnego jest w wielu aspektach w tej materii wręcz bliźniaczo podobny.

Kilka miesięcy temu z klubem pożegnał się Jorge Felix. Hiszpan po odejściu Valencii wszedł w jego buty i stał się absolutnie kluczowym zawodnikiem ofensywnym Piasta. Urodzony w Madrycie piłkarz mógł na zakończenie rozgrywek pochwalić się aż 16 zdobytymi bramkami, do których dołożył cztery asysty. Félix miał zatem bezpośredni udział przy niemal połowie wszystkich bramek zdobytych przez gliwiczan w ekstraklasie.

I dokładnie tak jak Valencia Jorge został wybrany na najlepszego piłkarza sezonu, po czym już go w Polsce nie było. W odróżnieniu od Ekwadorczyka wybrał jednak kierunek turecki. Zatem z Piasta ponownie odszedł wyróżniający się zawodnik ofensywny.

Trzecia drużyna Polski spróbowała jak na razie załatać dziurę po Felixie Michałem Żyrą, Jakubem Świerczokiem czy po części też Patrykiem Lipskim.

Z tym, że… to nie są zawodnicy, którzy z marszu będą w stanie dać taką jakość, jaką dawał Hiszpan. Lipski w ostatnich czasach miał wiele problemów z formą, Żyro ubiegłych lat kariery do udanych również nie może zaliczyć (choć miał dobry epizod w Stali Mielec). Świerczok z kolei niemal na pewno zagwarantuje jakość w ataku, jednak dołączył do drużyny zaledwie pięć dni przed startem sezonu ligowego, więc siłą rzeczy trudno było mu z marszu wejść do zespołu.

„Pocałunek śmierci”, czyli europejskie puchary

Nie trzeba chyba nikomu uzmysławiać, że polskie zespoły mają w ostatnich latach dosyć trudną relację z pucharami. Wystarczy wspomnieć, że ostatni raz jakikolwiek nasz zespół zagrał w fazie grupowej europejskich rozgrywek w roku 2016.

Udział w eliminacjach zarówno do Ligi Mistrzów, jak i do Ligi Europy wiąże się, co oczywiste, z dodatkowymi spotkaniami w terminarzu. One, zwłaszcza dla drużyn, które nie zwykły grać w nich rok w rok, mogą być obciążające. Dodatkowo rozgrywane są w początkowych fazach sezonu, kiedy szczególnie trudno o złapanie optymalnej formy.

Piast Gliwice nie jest drużyną przyzwyczajoną do gry w Europie. Pomimo tego, że złapała już pewne doświadczenie rok temu, to nadal jest ono zbyt małe, by nazwać gliwiczan „europejskimi wyjadaczami”. Dlatego dodatkowe spotkania na wczesnym etapie sezonu mogą Piastowi sprawiać kłopoty.

Ma to również swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Zarówno teraz, jak i w poprzednim sezonie Piast Gliwice gubił punkty w lidze, podczas gdy w Europie pokazywał stosunkowo niezłą grę. Mowa tu oczywiście o dwumeczu z Bate Borysów, w którym pomimo porażki ówczesny mistrz Polski zaprezentował się raczej dobrze.

W obecnym sezonie Piast Gliwice wyeliminował już Dynamo Mińsk. Choć Białorusini nie postawili polskiemu klubowi bardzo trudnych warunków, to nadal trzeba ten wynik doceniać. Zwłaszcza biorąc pod uwagę to, że w Mińsku gliwiczanie strzelili dwie bramki, a w dwóch pierwszych ligowych meczach ani jednej.

Analogia „niezła gra w Europie = przeciętny start w lidze” jest zatem tutaj dosyć widoczna.

Podsumowanie

Tak naprawdę trudno jest jednoznacznie wskazać, gdzie leży przyczyna słabego startu Piasta. Gdyby w tym sezonie na otwarcie zagrał zamiast ze Śląskiem i Pogonią z Wartą Poznań czy Stalą Mielec, to być może zgarnąłby komplet punktów i teraz rozmawialibyśmy o tym, jak świetnie rozpoczął rozgrywki. Tak jednak się nie stało.

Nie sposób w mojej opinii stwierdzić, który z wymienionych powyżej czynników najbardziej zaszkodził Piastowi i jego formie. Dodatkowo uważam, że takie postawienie sprawy jest po prostu bezsensowne. To wszystko zebrane do kupy, a nie rozpatrywane osobno, wpłynęło bowiem na taką, a nie inną postawę gliwiczan.