Euforia, rozpacz i ulga Wengera

https://twitter.com/esprit_foot/status/980508222804160513

Chelsea ruszyła do dalszych ataków. Blisko podwyższenia „The Blues” byli kilkanaście minut później, lecz Lloris zrehabilitował się, broniąc trudny strzał Alonso. Gdy wydawało się, że Chelsea kontroluje spotkanie, znać o sobie dał Christian Eriksen. Fantastyczne uderzenie Duńczyka z dystansu w doliczonym czasie pierwszej polowy przywróciło równowagę.

Po wznowieniu gry, tak jak w pierwszej połowie, tempo było zabójcze, lecz żaden z zespołów nie przejął inicjatywy. Okres impasu trwał jednak tylko kilkanaście minut. Son Heung-min strzałem z dystansu dał sygnał do ataku, a Tottenham zaczął dominować. Defensywa Chelsea popełniała błędy, których konsekwencją była m.in. bramka Dele Alliego. W sektorze gości zapanowała euforia.

Tottenham ewidentnie złapał wiatr w żagle, a łódź Pochettino płynęła z niebywałą prędkością. Kolejne trafienie po zamieszaniu podbramkowym dołożył Alli. Mimo licznych prób, Chelsea nie potrafiła skutecznie odpowiedzieć na dwa szybkie proste derbowego rywala. Na Stamford Bridge euforia mieszała się z rozpaczą.

Rezultat derbów Londynu znacznie oddala podopiecznych Conte od miejsca gwarantującego grę w następnej edycji Ligi Mistrzów. Stawia także coraz większy znak zapytania nad przyszłością Włocha w zespole „The Blues”. Natomiast podopieczni Pochettino opuszczą stadion w glorii chwały, wpisując się na karty historii.

Potter(s) bez magii i oddech Wengera

Arsene Wenger, w porównaniu do ostatniego przegranego spotkania z Brighton & Hove Albion, zdecydował się na aż siedem zmian w wyjściowej jedenastce. Wydarzenie szczególne, gdyż Francuz aż tak szerokiej rotacji w spotkaniu ligowym nie zastosował od ponad siedmiu lat.

Wystawienie najsilniejszego składu w spotkaniu ze Stoke City, znajdującym się w strefie spadkowej, nie od razu przyniosło jednak oczekiwane rezultaty. To goście od pierwszej minuty rzucili się do ataku, co już na początku meczu omal nie przyniosło pozytywnego efektu. Xherdan Shaqiri uderzył ze skraju pola karnego, a piłka minęła bramkę Ospiny o zaledwie kilkanaście centymetrów. Akcja Szwajcara dodała jeszcze większego animuszu „The Potters”. Ataki oskrzydlające Stoke często tworzyły niebezpieczeństwo pod bramką Arsenalu. Piłkarze „The Gunners” nie byli w stanie odpowiedzieć, głównie z powodu agresywnego i wysokiego pressingu ze strony Stoke City. Niemoc londyńskiego zespołu zdenerwowała Wengera. Francuz co chwila zmieniał ciężar ciała z nogi na nogę, okazując swoją dezaprobatę w stosunku do poczynań podopiecznych.

Jedyną groźną akcję zaczepną „The Gunners” skonstruowali dopiero po niemal dwóch kwadransach –Aaron Ramsey w podbramkowym zamieszaniu trafił w poprzeczkę. W odwecie goście dążyli jeszcze bardziej do zdobycia bramki, lecz bezskutecznie. Do przerwy rezultat nie uległ zmianie.

Druga odsłona spotkania całkowicie zmieniła obraz gry. Arsenal powrócił na murawę zmobilizowany i włączył wyższy bieg, a do prędkości „The Gunners”  nie potrafili dostosować się gracze Stoke City. Momentami ogromna przewaga w posiadaniu piłki 80%-20%  przełożyła się także na okazje bramkowe. Raz za razem podopieczni Wengera dochodzili do świetnych sytuacji, jednak ciągle coś stawało im na drodze do zdobycia bramki – albo indolencja strzelecka, albo bramkarz gości, Jack Butland.

Francuski szkoleniowiec postanowił podkręcić tempo i kwadrans po wznowieniu desygnował do gry  Alexandre’a Lacazette’a. Powracający po kontuzji zawodnik sprawił, iż akcje Arsenalu zaczęły w końcu składać się w całość. Piętnaście minut przed końcem gry Francuz podał do Oezila, który według arbitra był faulowany w polu karnym. Powtórki pokazały, że decyzja sędziego była co najmniej mocno kontrowersyjna. „Jedenastkę” ku uciesze kibiców pewnym strzałem wykorzystał Pierre-Emerick Aubameyang. Arsenal poczuł krew.

Napór „The Gunners” trwał w najlepsze, a jego owocem były dwa kolejne trafienia. Aubameyang dołożył drugą bramkę po dośrodkowaniu z rzutu rożnego, natomiast Lacazette wykorzystał rzut karny i ustalił wynik spotkania. Tym samym Stoke City kontynuuje niechlubną serię meczów bez zwycięstwa na stadionie Arsenalu, która trwa od 1981 roku. Natomiast Arsene Wenger może tym razem odetchnąć z ulgą. Przynajmniej do czwartku.