Dan-Axel Zagadou

Pochodzenie

Urodził się 3 czerwca 1999 roku w Créteil pod Paryżem. Szkolił się w Paris Saint-Germain i, jak sam mówił, przeszedł tam przez wszystkie drużyny młodzieżowe. Wiosną 2017 roku występował w rezerwach PSG, a w reprezentacji Francji U-18 był kapitanem.

Kariera

W 2017 roku odmówił podpisania pierwszego zawodowego kontraktu z PSG. Klub przez wiele miesięcy sezonu nie wystawiał go do gry, a do rezerw i do treningów z pierwszym zespołem wrócił dopiero w ostatnich tygodniach przed odejściem. Mając 18 lat, 5 czerwca 2017 roku przeszedł do Borussii Dortmund jako wolny zawodnik.

Na początku sezonu 2017/2018 zastępował na lewej obronie kontuzjowanego Marcela Schmelzera. Dał się wtedy poznać z siły fizycznej, szybkości i spokoju przy piłce, a przede wszystkim z podań przecinających linie rywala. Pełen mecz grał jednak z trudem, a w drugiej części sezonu rzadko pojawiał się na boisku z powodu poważnego naderwania mięśnia i decyzji trenera Petera Stögera. Najlepiej czuł się na środku obrony, ale po przyjściu Manuela Akanjiego i Abdou Diallo rywalizacja o to miejsce była dużo trudniejsza.

Jako 20-latek mówił, że przed przerwą zimową wrócił do składu po długiej przerwie i zagrał pięć meczów z rzędu. Nie martwił się brakiem gry, bo trener Lucien Favre mówił mu, że kiedyś go wystawi, ale, jak przyznał, był niecierpliwy. Chwalił Matsa Hummelsa, który wrócił wtedy do klubu: czuć jego doświadczenie, mówił, bo na boisku komenderuje i kieruje obroną. Było mu obojętne, czy gra w trójce, czy w czwórce obrońców, byle grać.

W sezonie 2020/2021 zagrał w Pucharze Niemiec w drugiej rundzie z Eintrachtem Brunszwik, a w ćwierćfinale z Borussią Mönchengladbach wszedł na boisko w końcówce. Dortmund wygrał całe rozgrywki 13 maja 2021 roku, pokonując w finale RB Lipsk 4:1. Zagadou w finale nie wystąpił.

Po sezonie 2021/2022 jego umowa z Borussią wygasła. Do tego czasu rozegrał w barwach Dortmundu 67 meczów w Bundeslidze i 15 w Lidze Mistrzów. 19 września 2022 roku jako wolny zawodnik dołączył do VfB Stuttgart. Dyrektor sportowy Sven Mislintat mówił, że to obrońca, który ma wszystko, czego potrzebuje czołowy stoper: atletyczną siłę i dobre podanie.

W pierwszej części sezonu 2023/2024 zagrał we wszystkich meczach ligowych i pucharowych VfB. 31 stycznia 2024 roku, na treningu, nabawił się kontuzji prawego kolana: uszkodzenia więzadła pobocznego i naderwania więzadła krzyżowego, co oznaczało koniec sezonu. Kolejny sezon, 2024/2025, opuścił niemal w całości z powodu przewlekłych problemów z kolanem, a jesienią 2025 roku wracał do gry przez drugi zespół VfB. W Bundeslidze zagrał ponownie dopiero w 31. kolejce sezonu 2025/2026, po przerwie dłuższej niż półtora roku. Przez wszystkie urazy do lata 2026 roku łącznie 656 dni nie mógł być do dyspozycji klubu.

Dyrektor sportowy Fabian Wohlgemuth mówił w 2024 roku, że „Daxo”, jak nazywają go w klubie, to serdeczny, zawsze pozytywny człowiek, który wiele spaja na boisku i w szatni.

Sukcesy

• 2021 Puchar Niemiec z Borussią Dortmund

Styl gry

To wysoki, 196 cm lewonożny stoper o dużej sile fizycznej i atletyzmie, z dobrym podaniem. W Dortmundzie wyróżniały go podania łamiące linie rywala i spokój w posiadaniu piłki. Najlepiej radził sobie na środku obrony, choć na początku w Dortmundzie grał też na lewej stronie.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Francji, w tym w U-17, U-20 i U-21; w U-21 zaliczył sześć występów. W kadrze U-20 był kapitanem. Znalazł się w kadrze Francji na mistrzostwa świata U-20 w Polsce w 2019 roku, z których Francuzi odpadli w 1/8 finału po porażce z USA.