Oni dali radę. Najlepsi w fazie grupowej

Pomocnicy:

Arjen Robben (Holandia) – miał odpowiadać za kadrę „Oranje” i tak jest. Jego kapitalna dyspozycja szczególnie w starciu z Hiszpanią pozwoliła zrewanżować się za poprzedni finał, a sam zawodnik potwierdza swój kapitalny sezon w barwach Bayernu Monachium. Biega, strzela, drybluje, tylko szkoda, że tak mało podaje. Jego dorobek jednak to trzy gole i asysta, a Holandia zdobyła komplet punktów, czego więc chcieć więcej?

James Rodriguez, Juan Cuadrado (Kolumbia) – dwójka zawodników praktycznie odpowiada za większość akcji Kolumbijczyków. Miało być ciężko bez Falcao, ale ta dwójka bierze całą grę na siebie i spisuje się fantastycznie. Pierwszy strzelił bramki we wszystkich trzech meczach fazy grupowej, dołożył do tego dwie asysty, a piłkarz Fiorentiny strzelił jednego gola, ale zaliczył trzy decydujące podania. I jak tu się dziwić, że Barcelona tak bardzo chce Cuadrado? Jeżeli do tej dwójki dołączy reszta, „Los Cafeteros” mogą sporo namieszać.

Daley Blind (Holandia) – pomocnik Ajaksu Amsterdam może nie jest młodzieniaszkiem, ale dopiero teraz tak naprawdę pokazał się szerszemu gronu. Rozszalał się jak mało kto i jest równie istotny dla kadry Louisa van Gaala co Robben czy Sneijder. Jego dwie piękne asysty w meczu z Hiszpanią pozwoliły zmiażdżyć mistrzów świata, a jego genialne długie podanie, po którym van Persie zdobył pięknego gola „szczupakiem”, jeszcze przez długi czas będzie pokazywane. A wszyscy się zastanawiali, po co on jedzie na mundial.

Napastnicy:

Thomas Mueller (Niemcy) – „Bild” nieprzypadkowo nazwał go „maszynką do strzelania goli”. Nie jest optymalnym środkowym napastnikiem, ale jak już gra na szpicy, to w niesamowitym stylu. Może nie gra widowiskowo, ale zasuwa za wszystkich i co najważniejsze, jest tam, gdzie być powinien. Dotychczas wystąpił dziewięć razy w mundialowych meczach i strzelił dziewięć goli. Niesamowita średnia. Najpierw samym hat-trickiem rozłożył Portugalię, a w meczu kończącym fazę grupową strzelił jedyną bramkę przeciwko Jankesom.

https://twitter.com/SharkTSW/status/482212093631135745

Leo Messi (Argentyna) – przepowiadano przed rozpoczęciem turnieju, że nie odzyska formy i błysku z poprzedniego sezonu. To fakt, genialny Argentyńczyk nie gra na swoim najwyższym poziomie i to widać, ale co z tego, skoro wygrywa mecze swojej drużynie. Nie musi biegać przez cały mecz, może tracić piłki jak nigdy, ale i tak to najlepszy piłkarz na świecie ostatnich lat. Zapewnił dwa zwycięstwa swoimi pięknymi golami, a w meczu z Nigerią zdobył jeszcze dwa trafienia. W końcu się odblokował na mistrzostwach, i to jak. Spośród sześciu goli strzelonych przez podopiecznych Alejandro Sabelli aż cztery były jego autorstwa. Aż strach pomyśleć, co by było, jakby był w optymalnej formie.

Neymar (Brazylia) – sezon w Barcelonie miał kiepski, ale to jeden z niewielu piłkarzy, którzy grają lepiej w reprezentacji niż w klubie. W stolicy Katalonii jego brak nie był jakoś przesadnie odczuwalny, ale dla kadry „Canarinhos” jest wszystkim. Znaczy dla tej reprezentacji więcej niż Ronaldo w 2002 roku. Nie zdołał pokonać genialnie dysponowanego Guillermo Ochoi, ale w pozostałych dwóch meczach strzelał po dwie bramki. Pomijając gole, jego zasługa w grze jest nieoceniona.