Dani Lorenzo

Pochodzenie

Urodził się 5 kwietnia 2003 roku w Marbelli. Szkolił się w akademii Málagi CF, a w latach 2017–2021 był w akademii Realu Madryt, do której ściągnął go Víctor Fernández, wówczas jej dyrektor. Opowiadał, że ktoś zadzwonił do niego i zaprosił go na obejrzenie obiektów. Uznał, że to szansa, która może się nie powtórzyć. W 2021 roku wrócił do Málagi i trafił do drużyny Juvenil A.

Kariera

W pierwszym sezonie po powrocie, jeszcze jako junior, zadebiutował w Atlético Malagueño, rezerwach Málagi, i w pierwszej drużynie. Trener José Alberto zwrócił na niego uwagę, gdy oglądał mecz rezerw w Tercera División. Debiut w pierwszym zespole zaliczył w Pucharze Króla w wyjazdowym meczu z Peña Sport, wygranym przez Málagę 3:0: wszedł na boisko w 54. minucie za Haitama. W grudniu 2021 roku zagrał od pierwszej minuty w wyjazdowym meczu ligowym z Eibarem. Juanfran Funes, wówczas trener rezerw, mówił, że jego rozwój od powrotu jest niesamowity i że decyzja o odejściu z Realu Madryt nie była łatwa.

Do stycznia 2023 roku rozegrał w sezonie 2022/2023 siedem meczów ligowych i strzelił trzeciego gola w wygranym 3:2 meczu z Lugo na La Rosaleda. Wtedy przedłużył kontrakt z Málagą do 2025 roku i został wypożyczony do AD Mérida, grającego w Primera Federación.

Po spadku Málagi do Primera RFEF był w sezonie 2023/2024 jednym z kluczowych piłkarzy drużyny, która awansowała do LaLiga Hypermotion. W sezonie 2025/2026 został podstawowym pomocnikiem, najpierw pod wodzą Sergia Pellicera, a po jego zwolnieniu w listopadzie 2025 roku pod wodzą Juanfrana Funesa, który wcześniej prowadził rezerwy. W marcu 2026 roku podpisał nowy kontrakt, obowiązujący do 2028 roku z opcją przedłużenia o rok.

Málaga skończyła sezon na czwartym miejscu, w barażach wyeliminowała Las Palmas, a w finale z Almeríą zremisowała 0:0 u siebie. W rewanżu 20 czerwca 2026 roku wygrała 2:1 w Almerii i po ośmiu latach wróciła do Primera. Dani Lorenzo grał w tym meczu od pierwszych minut. Zespół awansował w dużej mierze dzięki wychowankom, wśród których byli też David Larrubia, Izan Merino i Chupe.

Styl gry

Gra w środku pola i ma dużą swobodę w ustawieniu Funesa: uczestniczy w rozegraniu, schodzi po piłkę, porusza się między liniami, a także dochodzi do pola karnego i kończy akcje. Wyróżnia go technika: zwroty w ciasnej przestrzeni, szybkie ruszenie z piłką i osłanianie jej ciałem. Takie szczegóły przypominają grę Isco, jego największego idola. Łączy pracę w defensywie ze zdolnością do kreowania gry.