ŁKS w obecnym sezonie potrzebował bieżących zmian. I to wielu. Zimą pojawiło się sześciu nowych piłkarzy, obecna kadra znacząco odbiega od tej, która zaczynała w lipcu ubiegłego roku bój w PKO Ekstraklasie, a do tego przed wznowieniem treningów dokonano roszady na stanowisku trenera. I niewykluczone, że Wojciech Stawowy ma w planie wprowadzenie kolejnych nowości, tym razem jednak tych boiskowych.
Czytając tytuł pierwszego wywiadu Wojciecha Stawowego w ŁKS TV po objęciu posady trenerskiej, wątpliwości być nie powinno. „Rewolucji nie będzie” – tak stwierdził następca Kazimierza Moskala w rozmowie z rzecznikiem prasowym Łódzkiego Klubu Sportowego Bartoszem Królem. Czy jednak aby na pewno? Po przedmeczowej konferencji można mieć co do tego pewne wątpliwości.
Układanka Kazimierza Moskala
Kazimierz Moskal, przejmując klub przed rozpoczęciem rozgrywek I ligi, miał jasno rozpisany plan. Z grupy chłopaków związanych od lat z ŁKS-em, grających w jego barwach jeszcze na szczeblu III ligi, wzmocnionych przez bardziej doświadczonych piłkarzy, ale jeszcze niezweryfikowanych na wysokim polskim poziomie, miał zbudować zespół, który w dwa lata dojrzeje do gry w ekstraklasie. Trener Moskal i jego podopieczni gotowi na skok do elity stali się jednak znacznie wcześniej.
I już w niej były trener „Rycerzy Wiosny” pozostał wierny swojej filozofii drużyny. Ofensywne nastawienie w niemal każdym meczu, chęć kontrolowania gry i częstego utrzymywania się przy piłce. W I lidze to w pełni wypaliło, poziom wyżej już niekoniecznie. Kazimierz Moskal w formacji 4-3-3, którą zaprojektował pod ŁKS, grę opierał na piłkarzach kreatywnych, w głównej mierze na Danim Ramirezie. Wielu pozostałych piłkarzy nie było jednak w stanie nawiązać do poziomu, który przez całą rundę jesienną trzymał Hiszpan.
Moskal był zatem zmuszony do roszad niemal na każdej pozycji. W trakcie sezonu ze względu na zażywanie niedozwolonych substancji wypadł kapitan Michał Kołba, którego w bramce zastąpił Arkadiusz Malarz. Formacja defensywna potrafiła zawalać mecz za meczem, poziom przerósł między innymi Janka Sobocińskiego czy Artura Bogusza, którzy nie mogli odnaleźć się w realiach ekstraklasy. Środek pola także nie miał swojej stałej struktury, a cztery gole napastników Łukasz Sekulskiego oraz Rafała Kujawy w rundzie jesiennej były statystyką daleką od zadowalającej.
Mając na uwadze te wszystkie bolączki, zimą Moskal przeprowadził kadrową rewolucję. ŁKS wymienił znaczną część obrony, a także wzbogacił się o dwóch kolejnych napastników. Pożegnano się także z kilkoma zawodnikami, którzy na ekstraklasę okazali się za słabi. Trzeba było uciąć sentymentalną więź dla dobra walki o utrzymanie na najwyższym szczeblu rozgrywkowym.
Tak czy inaczej nie zmienił się wygląd gry ŁKS-u. Ofensywne usposobienie zespołu, trzymanie się formacji 4-3-3. Linia obrony zaczęła funkcjonować jak należy i tam Kazimierz Moskal miał w zasadzie niepodważalną czwórkę meczową: Grzesik – Gracia – Dąbrowski – Vidmajer. W linii pomocy dalej dochodziło do wielu rotacji, ale nieco jej wygląd się wyklarował. Podobnie jak z przodu, gdzie co prawda dochodziło do eksperymentów z napastnikami, ale wydawało się, że trener Moskal ma plan na zbudowanie właściwego układu piłkarzy najbardziej wysuniętych. Nie będzie jednak dane już sprawdzić, czy były trener ŁKS-u poukładałby zespół należycie na końcówkę rozgrywek.
