Chris Wood

Pochodzenie

Urodził się 7 grudnia 1991 roku w Auckland. Ojciec Grant i matka Julie, Angielka z pochodzenia, mocno angażowali się w jego piłkarskie początki. Grać zaczął jako czterolatek, w jednej drużynie ze starszą siostrą Chelsey, która później wystąpiła na dwóch młodzieżowych mistrzostwach świata U-20. Ze względu na wzrost namawiano go do rugby, ale matka się nie zgodziła, bo bała się kontuzji.

W dzieciństwie grał w Onehundze i chodził do akademii Wyntona Rufera. Gdy miał 11 lat, rodzina przeniosła się do Cambridge. Tam trafił do szkółki byłego reprezentanta Mike'a Grooma, który uczył dzieci piłki w brazylijskim stylu, przez futsal. Ojciec wspominał, że jako dziecko Chris nie umiał nawet żonglować piłką. Rodzice nie przesadzali z pochwałami: po meczach syn pytał, co zrobił źle i co może poprawić.

W St Paul's Collegiate School w Hamilton był najmłodszym zawodnikiem szkolnej drużyny i jej liderem. W turnieju kwalifikacyjnym do mistrzostw kraju szkoła przegrywała 0:3 na kwadrans przed końcem; Wood strzelił trzy gole, a po wygranych karnych powiedział trenerowi Groomowi: „Masz swoje dziesiąte miejsce”.

Pod koniec sezonu 2006 zadebiutował w seniorach Cambridge FC i strzelił gola po wejściu z ławki. Jako 15-latek przeszedł do Hamilton Wanderers, dwie ligi wyżej, gdzie w pierwszym meczu w pierwszej drużynie zdobył gola głową. Grał też w Waikato FC w krajowej lidze. Asystent trenera Wanderers Roger Wilkinson, wcześniej szkoleniowiec w akademii West Bromwich Albion, załatwił mu testy w tym klubie. Do Anglii pojechała z nim matka.

Kariera

W West Bromie przeszedł drogę ucznia akademii: przed treningami rozkładał sprzęt, czyścił buty starszych kolegów i równolegle się uczył. W kwietniu 2009 roku, jako 17-latek, niespodziewanie dostał powołanie na mecz Premier League z Portsmouth i zadebiutował, wchodząc z ławki. Musiał się wtedy mierzyć z Solem Campbellem. Koszulkę z nazwiskiem trzeba było mu dodrukować w klubie gospodarzy. W maju 2009 roku podpisał pierwszy zawodowy kontrakt. Pierwszego gola dla West Bromu strzelił 15 września 2009 roku, uderzeniem z 25 metrów w meczu z Doncaster Rovers. W sezonie 2009/10 pomógł klubowi wrócić do Premier League i dostał klubową nagrodę dla najlepszego młodego piłkarza.

Na stałe miejsca w West Bromie nie wywalczył. Przez kolejne sezony grał na wypożyczeniach w Barnsley, Brighton & Hove Albion, Birmingham City, Bristol City i Millwall. W Brighton strzelał gole dla lidera League One.

W grudniu 2012 roku West Brom przyjął oferty Millwall i Leicester City, a Wood wybrał Leicester. W sezonie 2013/14 był w kadrze drużyny, która wygrała Championship i awansowała do Premier League. 16 sierpnia 2014 roku, w pierwszym meczu Leicester w Premier League od dziesięciu lat, wszedł z ławki i pięć minut przed końcem wyrównał na 2:2 z Evertonem.

Latem 2015 roku podpisał czteroletni kontrakt z Leeds United. W sezonie 2016/17 został królem strzelców Championship. W sierpniu 2017 roku, gdy mówiło się o jego transferze, sam wypisał się ze składu Leeds na mecz z Sunderlandem. 21 sierpnia przeszedł do Burnley za około 15 mln funtów, wtedy rekordową kwotę w historii klubu.

W Premier League zadebiutował w Burnley 27 sierpnia 2017 roku na Wembley: w drugiej minucie doliczonego czasu wyrównał na 1:1 z Tottenhamem. Był to jego pierwszy gol w Premier League od ponad trzech lat. Mówił wtedy, że to w tej lidze leżą jego marzenia i ambicje. W pierwszym sezonie strzelił 10 goli, a Burnley zakwalifikowało się do Ligi Europy. Był jednym z ulubionych piłkarzy Seana Dyche'a. 25 kwietnia 2021 roku Wood strzelił trzy gole w pierwszej połowie wygranego 4:0 meczu z Wolverhampton Wanderers na Molineux. Był pierwszym Nowozelandczykiem z hat-trickiem w Premier League.

W styczniu 2022 roku Newcastle United, po przejęciu klubu przez nowych właścicieli, zapłaciło za niego około 25 mln funtów i wyciągnęło go z Burnley, bezpośredniego rywala w walce o utrzymanie. W Newcastle mu się nie wiodło i w styczniu 2023 roku przeszedł na wypożyczenie do Nottingham Forest. W tym samym roku Forest wykupił go za około 15 mln funtów.

26 grudnia 2023 roku wrócił na St James' Park i strzelił Newcastle trzy gole; Forest wygrał 3:1. W sezonie 2023/24 jego 14 goli pomogło drużynie utrzymać się w lidze. Pod wodzą Nuno Espírito Santo w październiku 2024 roku został piłkarzem miesiąca Premier League, jako pierwszy zawodnik Forest i pierwszy Nowozelandczyk. 7 grudnia 2024 roku głową dał Forest zwycięstwo 3:2 na Old Trafford, pierwsze tam od 1994 roku. Był to jego 25. gol dla klubu w Premier League i wyprzedził Bryana Roya w klubowej klasyfikacji strzelców tej ligi.

1 lutego 2025 roku strzelił trzy gole w wygranym 7:0 meczu z Brighton. Był pierwszym piłkarzem Forest z hat-trickiem w najwyższej lidze na City Ground od czasu Nigela Clougha w 1987 roku. 11 maja 2025 roku, w zremisowanym 2:2 meczu z Leicester, zdobył 20. gola w sezonie ligowym. Jako drugi piłkarz Forest, po Stanie Collymorze, osiągnął ten pułap w Premier League, a remis zapewnił klubowi pierwszy od blisko 30 lat start w europejskich pucharach. Piłkarze Premier League wybrali go do drużyny sezonu PFA.

W sezonie 2025/26 Forest doszedł do półfinału Ligi Europy. Wood zagrał w obu ćwierćfinałach z FC Porto, a 30 kwietnia 2026 roku strzelił jedynego gola w pierwszym meczu półfinału z Aston Villą. W rewanżu Forest przegrał 0:4.

Sukcesy

• 2025 Drużyna roku PFA w Premier League
• 2024 Piłkarz miesiąca Premier League (październik)
• 2017 Król strzelców Championship
• 2016 Puchar Narodów Oceanii z Nową Zelandią
• 2014 Mistrzostwo Championship z Leicester City

Styl gry

To klasyczny środkowy napastnik: wysoki i silny, najgroźniejszy w polu karnym. Jego dawny trener Roger Wilkinson mówił, że w szesnastce zawsze znajdował albo robił sobie metr wolnego miejsca i kończył akcję. Już w szkole wyróżniał się mocnym uderzeniem i grą w powietrzu. Nie należy do najszybszych, a technicznie uchodził za nieco surowego.

W Burnley Dyche'a, które grało długimi podaniami i dużo zyskiwało na stałych fragmentach, był wysuniętym napastnikiem, od którego zależało zagrożenie pod bramką rywala. W Forest często kończył dośrodkowania i kontrataki skrzydłowych. W sezonie 2024/25 często asystował mu Anthony Elanga; Wood mówił, że łączy ich zrozumienie na boisku.

Mike Groom wspominał jego instynkt strzelecki i niezachwianą pewność siebie. Po zmarnowanej sytuacji Wood bez wahania strzelał przy następnej.

Reprezentacja

W reprezentacji Nowej Zelandii zadebiutował jako nastolatek. Na mundialu 2010 w RPA, w wieku 18 lat, trzy razy wchodził z ławki, w tym w pierwszym meczu ze Słowacją. Nowa Zelandia nie przegrała żadnego meczu, ale odpadła po fazie grupowej.

Na igrzyskach w Londynie w 2012 roku strzelił gola Egiptowi na Old Trafford (1:1); dla rywali wyrównał Mohamed Salah. W 2016 roku strzelił cztery gole w Pucharze Narodów Oceanii, w tym jedynego gola w półfinale z Nową Kaledonią, a Nowa Zelandia wygrała turniej. Na igrzyskach w Tokio grał jako jeden z trzech starszych zawodników w kadrze olimpijskiej i dał drużynie zwycięstwo 1:0 nad Koreą Południową.

W 2022 roku wyprzedził Vaughana Coveny'ego i został najlepszym strzelcem w historii reprezentacji. 2 czerwca 2026 roku, w przegranym 0:4 sparingu z Haiti, rozegrał 89. mecz w kadrze i pobił rekord występów Ivana Vicelicha.

Na mundialu 2026 był kapitanem drużyny i wystąpił we wszystkich trzech jej meczach. W pierwszym, z Iranem (2:2), dwa razy asystował Elijahowi Justowi; żaden Nowozelandczyk wcześniej nie miał dwóch asyst w jednym meczu mistrzostw świata. Potem Nowa Zelandia przegrała z Egiptem i Belgią.