
Najlepszy strzelec w historii reprezentacji Nowej Zelandii, silny napastnik pola karnego, który zagrał na dwóch mundialach.
Urodził się 7 grudnia 1991 roku w Auckland. Ojciec Grant i matka Julie, Angielka z pochodzenia, mocno angażowali się w jego piłkarskie początki. Grać zaczął jako czterolatek, w jednej drużynie ze starszą siostrą Chelsey, która później wystąpiła na dwóch młodzieżowych mistrzostwach świata U-20. Ze względu na wzrost namawiano go do rugby, ale matka się nie zgodziła, bo bała się kontuzji.
W dzieciństwie grał w Onehundze i chodził do akademii Wyntona Rufera. Gdy miał 11 lat, rodzina przeniosła się do Cambridge. Tam trafił do szkółki byłego reprezentanta Mike'a Grooma, który uczył dzieci piłki w brazylijskim stylu, przez futsal. Ojciec wspominał, że jako dziecko Chris nie umiał nawet żonglować piłką. Rodzice nie przesadzali z pochwałami: po meczach syn pytał, co zrobił źle i co może poprawić.
W St Paul's Collegiate School w Hamilton był najmłodszym zawodnikiem szkolnej drużyny i jej liderem. W turnieju kwalifikacyjnym do mistrzostw kraju szkoła przegrywała 0:3 na kwadrans przed końcem; Wood strzelił trzy gole, a po wygranych karnych powiedział trenerowi Groomowi: „Masz swoje dziesiąte miejsce”.
Pod koniec sezonu 2006 zadebiutował w seniorach Cambridge FC i strzelił gola po wejściu z ławki. Jako 15-latek przeszedł do Hamilton Wanderers, dwie ligi wyżej, gdzie w pierwszym meczu w pierwszej drużynie zdobył gola głową. Grał też w Waikato FC w krajowej lidze. Asystent trenera Wanderers Roger Wilkinson, wcześniej szkoleniowiec w akademii West Bromwich Albion, załatwił mu testy w tym klubie. Do Anglii pojechała z nim matka.
W West Bromie przeszedł drogę ucznia akademii: przed treningami rozkładał sprzęt, czyścił buty starszych kolegów i równolegle się uczył. W kwietniu 2009 roku, jako 17-latek, niespodziewanie dostał powołanie na mecz Premier League z Portsmouth i zadebiutował, wchodząc z ławki. Musiał się wtedy mierzyć z Solem Campbellem. Koszulkę z nazwiskiem trzeba było mu dodrukować w klubie gospodarzy. W maju 2009 roku podpisał pierwszy zawodowy kontrakt. Pierwszego gola dla West Bromu strzelił 15 września 2009 roku, uderzeniem z 25 metrów w meczu z Doncaster Rovers. W sezonie 2009/10 pomógł klubowi wrócić do Premier League i dostał klubową nagrodę dla najlepszego młodego piłkarza.
Na stałe miejsca w West Bromie nie wywalczył. Przez kolejne sezony grał na wypożyczeniach w Barnsley, Brighton & Hove Albion, Birmingham City, Bristol City i Millwall. W Brighton strzelał gole dla lidera League One.
W grudniu 2012 roku West Brom przyjął oferty Millwall i Leicester City, a Wood wybrał Leicester. W sezonie 2013/14 był w kadrze drużyny, która wygrała Championship i awansowała do Premier League. 16 sierpnia 2014 roku, w pierwszym meczu Leicester w Premier League od dziesięciu lat, wszedł z ławki i pięć minut przed końcem wyrównał na 2:2 z Evertonem.
Latem 2015 roku podpisał czteroletni kontrakt z Leeds United. W sezonie 2016/17 został królem strzelców Championship. W sierpniu 2017 roku, gdy mówiło się o jego transferze, sam wypisał się ze składu Leeds na mecz z Sunderlandem. 21 sierpnia przeszedł do Burnley za około 15 mln funtów, wtedy rekordową kwotę w historii klubu.
W Premier League zadebiutował w Burnley 27 sierpnia 2017 roku na Wembley: w drugiej minucie doliczonego czasu wyrównał na 1:1 z Tottenhamem. Był to jego pierwszy gol w Premier League od ponad trzech lat. Mówił wtedy, że to w tej lidze leżą jego marzenia i ambicje. W pierwszym sezonie strzelił 10 goli, a Burnley zakwalifikowało się do Ligi Europy. Był jednym z ulubionych piłkarzy Seana Dyche'a. 25 kwietnia 2021 roku Wood strzelił trzy gole w pierwszej połowie wygranego 4:0 meczu z Wolverhampton Wanderers na Molineux. Był pierwszym Nowozelandczykiem z hat-trickiem w Premier League.
W styczniu 2022 roku Newcastle United, po przejęciu klubu przez nowych właścicieli, zapłaciło za niego około 25 mln funtów i wyciągnęło go z Burnley, bezpośredniego rywala w walce o utrzymanie. W Newcastle mu się nie wiodło i w styczniu 2023 roku przeszedł na wypożyczenie do Nottingham Forest. W tym samym roku Forest wykupił go za około 15 mln funtów.
26 grudnia 2023 roku wrócił na St James' Park i strzelił Newcastle trzy gole; Forest wygrał 3:1. W sezonie 2023/24 jego 14 goli pomogło drużynie utrzymać się w lidze. Pod wodzą Nuno Espírito Santo w październiku 2024 roku został piłkarzem miesiąca Premier League, jako pierwszy zawodnik Forest i pierwszy Nowozelandczyk. 7 grudnia 2024 roku głową dał Forest zwycięstwo 3:2 na Old Trafford, pierwsze tam od 1994 roku. Był to jego 25. gol dla klubu w Premier League i wyprzedził Bryana Roya w klubowej klasyfikacji strzelców tej ligi.
1 lutego 2025 roku strzelił trzy gole w wygranym 7:0 meczu z Brighton. Był pierwszym piłkarzem Forest z hat-trickiem w najwyższej lidze na City Ground od czasu Nigela Clougha w 1987 roku. 11 maja 2025 roku, w zremisowanym 2:2 meczu z Leicester, zdobył 20. gola w sezonie ligowym. Jako drugi piłkarz Forest, po Stanie Collymorze, osiągnął ten pułap w Premier League, a remis zapewnił klubowi pierwszy od blisko 30 lat start w europejskich pucharach. Piłkarze Premier League wybrali go do drużyny sezonu PFA.
W sezonie 2025/26 Forest doszedł do półfinału Ligi Europy. Wood zagrał w obu ćwierćfinałach z FC Porto, a 30 kwietnia 2026 roku strzelił jedynego gola w pierwszym meczu półfinału z Aston Villą. W rewanżu Forest przegrał 0:4.
To klasyczny środkowy napastnik: wysoki i silny, najgroźniejszy w polu karnym. Jego dawny trener Roger Wilkinson mówił, że w szesnastce zawsze znajdował albo robił sobie metr wolnego miejsca i kończył akcję. Już w szkole wyróżniał się mocnym uderzeniem i grą w powietrzu. Nie należy do najszybszych, a technicznie uchodził za nieco surowego.
W Burnley Dyche'a, które grało długimi podaniami i dużo zyskiwało na stałych fragmentach, był wysuniętym napastnikiem, od którego zależało zagrożenie pod bramką rywala. W Forest często kończył dośrodkowania i kontrataki skrzydłowych. W sezonie 2024/25 często asystował mu Anthony Elanga; Wood mówił, że łączy ich zrozumienie na boisku.
Mike Groom wspominał jego instynkt strzelecki i niezachwianą pewność siebie. Po zmarnowanej sytuacji Wood bez wahania strzelał przy następnej.
W reprezentacji Nowej Zelandii zadebiutował jako nastolatek. Na mundialu 2010 w RPA, w wieku 18 lat, trzy razy wchodził z ławki, w tym w pierwszym meczu ze Słowacją. Nowa Zelandia nie przegrała żadnego meczu, ale odpadła po fazie grupowej.
Na igrzyskach w Londynie w 2012 roku strzelił gola Egiptowi na Old Trafford (1:1); dla rywali wyrównał Mohamed Salah. W 2016 roku strzelił cztery gole w Pucharze Narodów Oceanii, w tym jedynego gola w półfinale z Nową Kaledonią, a Nowa Zelandia wygrała turniej. Na igrzyskach w Tokio grał jako jeden z trzech starszych zawodników w kadrze olimpijskiej i dał drużynie zwycięstwo 1:0 nad Koreą Południową.
W 2022 roku wyprzedził Vaughana Coveny'ego i został najlepszym strzelcem w historii reprezentacji. 2 czerwca 2026 roku, w przegranym 0:4 sparingu z Haiti, rozegrał 89. mecz w kadrze i pobił rekord występów Ivana Vicelicha.
Na mundialu 2026 był kapitanem drużyny i wystąpił we wszystkich trzech jej meczach. W pierwszym, z Iranem (2:2), dwa razy asystował Elijahowi Justowi; żaden Nowozelandczyk wcześniej nie miał dwóch asyst w jednym meczu mistrzostw świata. Potem Nowa Zelandia przegrała z Egiptem i Belgią.
0
0
6,5
Minuty w sezonie
115′8 z 10 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Nowa Zelandia | Mistrzostwa Świata | 3 | 270 | 0 | 2 |
| 2025/2026Premier League | Nottingham Forest | Premier League | 15 | 906 | 3 | 0 |
| 2025/2026Liga Europy | Nottingham Forest | Liga Europy | 5 | 237 | 2 | 0 |
| 2025Mecze towarzyskie reprezentacji | Nowa Zelandia | Mecze towarzyskie reprezentacji | 1 | 6 | 0 | 0 |
| 2024/2025Premier League | Nottingham Forest | Premier League | 36 | 2976 | 20 | 3 |
| 2024/2025Puchar Ligi Angielskiej | Nottingham Forest | Puchar Ligi Angielskiej | 0 | – | 0 | 0 |
| 2023/2024Premier League | Nottingham Forest | Premier League | 31 | 1839 | 14 | 1 |
| 2023/2024Puchar Ligi Angielskiej | Nottingham Forest | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 88 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Nottingham Forest | Premier League | 25 | 851 | 3 | 0 |
| 2022/2023Puchar Ligi Angielskiej | Newcastle United | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 194 | 1 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Newcastle United | Premier League | 34 | 2705 | 5 | 0 |
| 2021/2022Puchar Ligi Angielskiej | Burnley | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 133 | 0 | 0 |
| 2020/2021Premier League | Burnley | Premier League | 33 | 2750 | 12 | 3 |
| 2020/2021Puchar Ligi Angielskiej | Burnley | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 127 | 0 | 1 |
| 2019/2020Premier League | Burnley | Premier League | 32 | 2444 | 14 | 1 |
| 2019/2020Puchar Ligi Angielskiej | Burnley | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 21 | 0 | 0 |
| 2018/2019Premier League | Burnley | Premier League | 38 | 2594 | 10 | 2 |
| 2018/2019Puchar Ligi Angielskiej | Burnley | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 81 | 0 | 0 |
| 2017/2018Premier League | Burnley | Premier League | 24 | 1633 | 10 | 1 |
| 2017/2018Puchar Ligi Angielskiej | Burnley | Puchar Ligi Angielskiej | 2 | 95 | 1 | 0 |
| 2017/2018Championship | Leeds United | Championship | 3 | 270 | 1 | 1 |
| 2016/2017Championship | Leeds United | Championship | 44 | 3625 | 27 | 4 |
| 2016/2017Puchar Ligi Angielskiej | Leeds United | Puchar Ligi Angielskiej | 4 | 220 | 3 | 0 |
| 2015/2016Championship | Leeds United | Championship | 36 | 2882 | 13 | 4 |
| 2015/2016Puchar Ligi Angielskiej | Leeds United | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 53 | 0 | 0 |
| 2014/2015Premier League | Leicester City | Premier League | 7 | 107 | 1 | 0 |
| 2014/2015Championship | Ipswich Town | Championship | 8 | 268 | 0 | 0 |
| 2014/2015Puchar Ligi Angielskiej | Leicester City | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2013/2014Championship | Leicester City | Championship | 26 | 910 | 4 | 0 |
| 2013/2014Puchar Ligi Angielskiej | Leicester City | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 243 | 4 | 0 |
| 2012/2013Championship | Leicester City | Championship | 41 | 3347 | 20 | 0 |
| 2011/2012Championship | Bristol City | Championship | 42 | 2325 | 12 | 2 |
| 2010/2011Premier League | West Bromwich Albion | Premier League | 1 | 8 | 0 | 0 |
| 2009/2010 | West Bromwich Albion | – | – | – | – | |
| 2008/2009 | West Bromwich Albion | – | – | – | – |
Chris Wood ma 34 lata. Urodził się 7 grudnia 1991 roku.
Chris Wood jest zawodnikiem klubu Nottingham Forest (Premier League).
Chris Wood jest napastnikiem i gra z numerem 9.
W sezonie 2026/2027 we wszystkich rozgrywkach: 9 meczów, 0 goli, 0 asyst (stan na 21 listopada 2026).
Chris Wood w 2022 roku wyprzedził Vaughana Coveny'ego i został najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Nowej Zelandii. Zagrał na mundialach 2010 i 2026; w 2026 roku był kapitanem drużyny i wystąpił we wszystkich trzech jej meczach.
Newcastle United zapłaciło za Chrisa Wooda w styczniu 2022 roku około 25 mln funtów. Wcześniej, w sierpniu 2017 roku, Burnley kupiło go z Leeds United za około 15 mln funtów, wtedy rekordową kwotę w historii klubu.
Chris Wood zdobył między innymi mistrzostwo Championship z Leicester City w 2014 roku, tytuł króla strzelców Championship w 2017 roku oraz Puchar Narodów Oceanii z Nową Zelandią w 2016 roku. W październiku 2024 roku został piłkarzem miesiąca Premier League, a w 2025 roku trafił do drużyny roku PFA.
Chris Wood to klasyczny środkowy napastnik: wysoki i silny, najgroźniejszy w polu karnym. Nie należy do najszybszych, a technicznie uchodził za nieco surowego, za to w szesnastce zawsze znajdował lub robił sobie wolne miejsce i kończył akcję.