Piłka nożna jest jak kobieta. Zmienna, kapryśna, zaskakująca, ale i tak wszyscy ją kochają, potrafiąc tym samym oddać za nią zdrowie czy życie. Zatrzymajmy się jednak przy tej „zmienności” i doprawmy ją szczyptą „zaskoczenia”. Oto przepis na wściekłość bukmacherów, którzy w gronie TOP4 Serie A nigdy nie umieściliby drużyny, która się teraz tam znajduje. Chodzi oczywiście o Lazio Rzym. Jak to się stało, że drużyna z środka tabeli staje w szranki o podium z drużynami o droższym składzie i lepszym zapleczu?Powodów dobrej gry danej drużyny może być mnóstwo. Zaczynając od trenera i przygotowania fizycznego, poprzez eksplozję formy niektórych zawodników, na wzmocnieniach podczas okienka transferowego kończąc. Jeżeli te wszystkie czynniki będą dopełniane równolegle, a między zawodnikami danego klubu powstanie boiskowa „chemia”, to utworzony kolektyw pozwoli na osiągnięcie zaplanowanych celów.
Stefano Pioli, trener Lazio (fot. forzaitalianfootball.com)
Właśnie takie zjawisko dane nam jest zobaczyć, gdy spojrzymy na Lazio Rzym. Drużyna, której jedynym spektakularnym sukcesem w Serie A było pierwsze miejsce w sezonie 1999/2000, teraz czaruje swoją grą duże rzesze kibiców, którzy coraz tłumniej pojawiają się na Stadio Olimpico, by podziwiać swoich ulubieńców. Ale przejdźmy w końcu do sedna.
Mądry to ojciec, co zna swoje dziecię
Bez czego nie może obyć się profesjonalny klub, który mierzy w najwyższe możliwe cele? Oczywiście, że bez trenera. Dotychczas Lazio prowadzone było przez Edoardo Reję, którego największym sukcesem osiągniętym z „Biancocelsti” było czwarte miejsce w sezonie 2011/2012. W sezonie 2012/2013 drużyną Lazio zaopiekował się Vladimir Petković, którego po zakończeniu rozgrywek Serie A zastąpił powracający Reja. W ostatnim akcie swojej sztuki, który odbywał się przez cały sezon 2013/2014, Edoardo doprowadził Lazio na dziewiąte miejsce, co w znacznym stopniu wpłynęło na jego przyszłe zwolnienie.
Obecnym trenerem, którego kontrakt rozpoczął się 12 czerwca 2014 roku, jest nie kto inny, jak znany w Serie A Stefano Pioli, który w swojej karierze prowadził już ekipy takie, jak: Sassuolo, Chievo, Palermo czy Bologna. To właśnie ten pan nadał rzymianom formę, przy czym okrasił ją zadaniami taktycznymi, których realizacja dała „Biało-błękitnym” tak wysoką pozycję w tabeli. Flagowym ustawieniem, które Pioli zaaplikował swoim podopiecznym, stało się 4-3-3, używane w różnych formach przez jego poprzednika. Wybór tej formacji okazał się być strzałem w dziesiątkę, ponieważ dzięki temu Lazio może wykorzystywać swój pełen potencjał ofensywny, na który składają się: niezwykle szybki, przebojowy i młodziutki Keita, doświadczony i kompletny Candreva oraz lis pola karnego — Miroslav Klose. Skoro już o tym wspomniałem, to przejdźmy do następnego punktu.
Trudno budować potęgę, jeżeli klocki, z których składać się będzie taktyczna układanka, zupełnie do siebie nie pasują, a ich przydatność można poddać pod dyskusję. Na szczęście dla rzymian Stefano Pioli ma sporo elementów, które w znacznym stopniu podnoszą wartość klubową na papierze, jak i na samym boisku. Zacznijmy od bramki, która strzeżona jest przez Federico Marchettiego. Niezwykle doświadczonego bramkarza, który jakiś czas temu przymierzany był do roli nowego Buffona. Niestety, w tym zadaniu się nie sprawdził, jednak nie można odebrać mu tego, czego dotychczas się nauczył, zwiedzając różne kluby Serie A.
Federico Marchetti (fot. Sky.it)
Siłą formacji obronnej jest zestawienie młodości z doświadczeniem, które procentuje, ponieważ z meczu na mecz obrona prezentuje się coraz lepiej. Dyrygentem formacji pomocy okazuje się być zawodnik, który potrzebował aż dwóch lat na aklimatyzację. Chodzi oczywiście o Felipe Andersona, którego już teraz przyrównuje się do gwiazd takich jak Cristiano Ronaldo. Tylko on sam może udowodnić, że te porównania nie są jedynie przejawem hurraoptymizmu selekcjonera Pioliego. Ciężko jednak zaprzeczyć temu, że zawodnik ten obdarowany jest nieprzeciętnym talentem. Więcej o samym Felipe Andersonie możecie przeczytać w artykule Miłosza Golasa TUTAJ. Krecią robotą zajmuje się Marco Parolo, którego umiejętności zarówno w ofensywie (na co wskazują ostatnie dwie bramki z Milanem), jak i defensywne (największa skuteczność wślizgów w Lazio) są niezastąpione.
O sile ofensywnej stanowi trójka, o której wspomniałem nieco wcześniej. Największą zaletą tego trio jest wzajemne dopełnianie się pod kątem niedociągnięć. Najmłodszy i najszybszy z nich — Keita — którego świeże spojrzenie oraz ogromna kreatywność pozwalają wykreować wiele akcji, zaś wyjątkowa szybkość, kontrola piłki i umiejętność dryblingu stają się najgroźniejszą bronią Lazio podczas przeprowadzania kontrataków. Antonio Candreva jest marką samą w sobie. Jego doświadczenie i świetnie ułożona prawa noga umożliwiły mu zaliczenie już siedmiu asyst, które plasują go tym samym na pierwszym miejscu w tabeli asystujących. Ostatni z tej trójki, którego zadaniem jest wykańczanie akcji, to oczywiście Miroslav Klose, który występuje naprzemiennie z Filipem Djordjevicem, zdobywcą siedmiu bramek w lidze włoskiej.
Felipe Anderson (fot. lancenet.com.br)
Kolejnym i zarazem ostatnim punktem, który pozwolił Lazio osiągnąć ten pułap, są… transfery.
Transfery są najlepszym przyjacielem trenera
Siłę drużyny można określić po tym, jak bardzo się wzmacnia. Jeżeli włodarze danego klubu są w pełni przekonani o sile takowego i nie zamierzają przeprowadzać żadnych transferów, to… muszą przygotować się na powolny spadek. Zarząd Lazio myśli jednak przyszłościowo, dokonując tym samym bardzo ciekawych transferów.
Podczas letniej sesji mercato ekipę ze stolicy Włoch zasilili zawodnicy tacy, jak na przykład: Stefan De Vrij, Marco Parolo, Filip Djordjevic, Dusan Basta oraz Mauricio. Każdy z nich stał się podstawowym zawodnikiem Lazio, przy czym ten pierwszy jest prawdziwą ostoją rzymian. Podobnie jest z Dusanem Bastą, który niejednokrotnie reprezentował barwy „Biancocelestich”, dając im powody do dumy.
Oczywiście poza transferami dochodzącymi są także te wychodzące, również bardzo ważne przy zachowaniu równowagi. Lazio opuściło aż 27 zawodników, z czego większość udała się na wypożyczenia. To jedynie pokazuje, jak dobrze zarządzany jest klub z Rzymu, którego rozwój nie umknął uwadze wielu analityków, którzy porównali statystyki zespołu za kadencji Pioliego i Rei.
De Vrij (fot. voetbalprimeur.nl)
Dwa pryzmaty statystyka
Teraz pora na parę cyferek, które przedstawią pewną zmianę na przestrzeni dwóch sezonów.
W tamtym sezonie Lazio udało się zdobyć 54 bramki, tyle samo tracąc, co zrównoważyło rezultat bramkowy do zera. Obecnie „Biancocelsti” zdobyli 36 bramek, tracąc jedynie 23, co daje nam rezultat bramkowy o wartości +13. Oznacza to, że pod wodzą Stefano Pioliego Lazio zdecydowanie poprawiło się w obronie. Co się tyczy bramek zdobytych ze stałych fragmentów gry, to w tamtym sezonie rzymianom udało się zdobyć ich 16, w tym zaś 8. Spoglądając na gole zdobyte z rzutów różnych, łatwo jest stwierdzić, że piłkarze Lazio poprawili się pod tym względem dość znacząco. Co ciekawsze, dotychczas Lazio nie miało ani jednego gola z rzutu karnego, w porzednich rozgrywkach zdobywając ich aż siedem.
O jeden procent względem tamtego sezonu podniosła się statystyka skuteczności strzałów. Wynosi ona teraz 49%. Przy czym spoglądając na miejsca, z których zostają oddane strzały, trzeba stwierdzić, że widać znaczący progres, jeśli chodzi o strzały oddawane zza pola karnego. Natomiast w przypadku wykreowanych sytuacji i kluczowych podań, to w tamtym sezonie było ich o połowę więcej niż teraz (219-404), jednak w tym przypadku widoczny jest po prostu czas trwania obu statystyk. Jedna pochodzi z połowy sezonu, druga z końca.
Spojrzawszy na statystykę posiadania piłki, mogę stwierdzić, że Stefano Pioli nieco ją poprawił. Inne dane są podobne, co zrozumiałe o tyle, że sam Pioli podjął się pracy w Lazio dopiero pół roku temu. Mimo to widoczna jest przemiana drużyny, która ze spotkania na spotkanie radzi sobie coraz lepiej, ścigając się z Napoli, którego skład jest droższy aż o 100 milionów euro. Z pewnością będę nadal obserwował Lazio, ponieważ podejrzewam, że ta drużyna ma jeszcze niejednego asa w rękawie.
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
Piłka nożna jest jak kobieta. Zmienna, kapryśna, zaskakująca, ale i tak wszyscy ją kochają, potrafiąc tym samym oddać za nią zdrowie czy życie. Zatrzymajmy się jednak przy tej „zmienności” i doprawmy ją szczyptą „zaskoczenia”. Oto przepis na wściekłość bukmacherów, którzy w gronie TOP4 Serie A nigdy nie umieściliby drużyny, która się teraz tam znajduje. Chodzi oczywiście o Lazio Rzym. Jak to się stało, że drużyna z środka tabeli staje w szranki o podium z drużynami o droższym składzie i lepszym zapleczu?Powodów dobrej gry danej drużyny może być mnóstwo. Zaczynając od trenera i przygotowania fizycznego, poprzez eksplozję formy niektórych zawodników, na wzmocnieniach podczas okienka transferowego kończąc. Jeżeli te wszystkie czynniki będą dopełniane równolegle, a między zawodnikami danego klubu powstanie boiskowa „chemia”, to utworzony kolektyw pozwoli na osiągnięcie zaplanowanych celów.
Stefano Pioli, trener Lazio (fot. forzaitalianfootball.com)
Właśnie takie zjawisko dane nam jest zobaczyć, gdy spojrzymy na Lazio Rzym. Drużyna, której jedynym spektakularnym sukcesem w Serie A było pierwsze miejsce w sezonie 1999/2000, teraz czaruje swoją grą duże rzesze kibiców, którzy coraz tłumniej pojawiają się na Stadio Olimpico, by podziwiać swoich ulubieńców. Ale przejdźmy w końcu do sedna.
Mądry to ojciec, co zna swoje dziecię
Bez czego nie może obyć się profesjonalny klub, który mierzy w najwyższe możliwe cele? Oczywiście, że bez trenera. Dotychczas Lazio prowadzone było przez Edoardo Reję, którego największym sukcesem osiągniętym z „Biancocelsti” było czwarte miejsce w sezonie 2011/2012. W sezonie 2012/2013 drużyną Lazio zaopiekował się Vladimir Petković, którego po zakończeniu rozgrywek Serie A zastąpił powracający Reja. W ostatnim akcie swojej sztuki, który odbywał się przez cały sezon 2013/2014, Edoardo doprowadził Lazio na dziewiąte miejsce, co w znacznym stopniu wpłynęło na jego przyszłe zwolnienie.
Obecnym trenerem, którego kontrakt rozpoczął się 12 czerwca 2014 roku, jest nie kto inny, jak znany w Serie A Stefano Pioli, który w swojej karierze prowadził już ekipy takie, jak: Sassuolo, Chievo, Palermo czy Bologna. To właśnie ten pan nadał rzymianom formę, przy czym okrasił ją zadaniami taktycznymi, których realizacja dała „Biało-błękitnym” tak wysoką pozycję w tabeli. Flagowym ustawieniem, które Pioli zaaplikował swoim podopiecznym, stało się 4-3-3, używane w różnych formach przez jego poprzednika. Wybór tej formacji okazał się być strzałem w dziesiątkę, ponieważ dzięki temu Lazio może wykorzystywać swój pełen potencjał ofensywny, na który składają się: niezwykle szybki, przebojowy i młodziutki Keita, doświadczony i kompletny Candreva oraz lis pola karnego — Miroslav Klose. Skoro już o tym wspomniałem, to przejdźmy do następnego punktu.
Siła piłkarzy siłą klubu
Trudno budować potęgę, jeżeli klocki, z których składać się będzie taktyczna układanka, zupełnie do siebie nie pasują, a ich przydatność można poddać pod dyskusję. Na szczęście dla rzymian Stefano Pioli ma sporo elementów, które w znacznym stopniu podnoszą wartość klubową na papierze, jak i na samym boisku. Zacznijmy od bramki, która strzeżona jest przez Federico Marchettiego. Niezwykle doświadczonego bramkarza, który jakiś czas temu przymierzany był do roli nowego Buffona. Niestety, w tym zadaniu się nie sprawdził, jednak nie można odebrać mu tego, czego dotychczas się nauczył, zwiedzając różne kluby Serie A.
Federico Marchetti (fot. Sky.it)
Siłą formacji obronnej jest zestawienie młodości z doświadczeniem, które procentuje, ponieważ z meczu na mecz obrona prezentuje się coraz lepiej. Dyrygentem formacji pomocy okazuje się być zawodnik, który potrzebował aż dwóch lat na aklimatyzację. Chodzi oczywiście o Felipe Andersona, którego już teraz przyrównuje się do gwiazd takich jak Cristiano Ronaldo. Tylko on sam może udowodnić, że te porównania nie są jedynie przejawem hurraoptymizmu selekcjonera Pioliego. Ciężko jednak zaprzeczyć temu, że zawodnik ten obdarowany jest nieprzeciętnym talentem. Więcej o samym Felipe Andersonie możecie przeczytać w artykule Miłosza Golasa TUTAJ. Krecią robotą zajmuje się Marco Parolo, którego umiejętności zarówno w ofensywie (na co wskazują ostatnie dwie bramki z Milanem), jak i defensywne (największa skuteczność wślizgów w Lazio) są niezastąpione.
O sile ofensywnej stanowi trójka, o której wspomniałem nieco wcześniej. Największą zaletą tego trio jest wzajemne dopełnianie się pod kątem niedociągnięć. Najmłodszy i najszybszy z nich — Keita — którego świeże spojrzenie oraz ogromna kreatywność pozwalają wykreować wiele akcji, zaś wyjątkowa szybkość, kontrola piłki i umiejętność dryblingu stają się najgroźniejszą bronią Lazio podczas przeprowadzania kontrataków. Antonio Candreva jest marką samą w sobie. Jego doświadczenie i świetnie ułożona prawa noga umożliwiły mu zaliczenie już siedmiu asyst, które plasują go tym samym na pierwszym miejscu w tabeli asystujących. Ostatni z tej trójki, którego zadaniem jest wykańczanie akcji, to oczywiście Miroslav Klose, który występuje naprzemiennie z Filipem Djordjevicem, zdobywcą siedmiu bramek w lidze włoskiej.
Felipe Anderson (fot. lancenet.com.br)
Kolejnym i zarazem ostatnim punktem, który pozwolił Lazio osiągnąć ten pułap, są… transfery.
Transfery są najlepszym przyjacielem trenera
Siłę drużyny można określić po tym, jak bardzo się wzmacnia. Jeżeli włodarze danego klubu są w pełni przekonani o sile takowego i nie zamierzają przeprowadzać żadnych transferów, to… muszą przygotować się na powolny spadek. Zarząd Lazio myśli jednak przyszłościowo, dokonując tym samym bardzo ciekawych transferów.
Podczas letniej sesji mercato ekipę ze stolicy Włoch zasilili zawodnicy tacy, jak na przykład: Stefan De Vrij, Marco Parolo, Filip Djordjevic, Dusan Basta oraz Mauricio. Każdy z nich stał się podstawowym zawodnikiem Lazio, przy czym ten pierwszy jest prawdziwą ostoją rzymian. Podobnie jest z Dusanem Bastą, który niejednokrotnie reprezentował barwy „Biancocelestich”, dając im powody do dumy.
Oczywiście poza transferami dochodzącymi są także te wychodzące, również bardzo ważne przy zachowaniu równowagi. Lazio opuściło aż 27 zawodników, z czego większość udała się na wypożyczenia. To jedynie pokazuje, jak dobrze zarządzany jest klub z Rzymu, którego rozwój nie umknął uwadze wielu analityków, którzy porównali statystyki zespołu za kadencji Pioliego i Rei.
De Vrij (fot. voetbalprimeur.nl)
Dwa pryzmaty statystyka
Teraz pora na parę cyferek, które przedstawią pewną zmianę na przestrzeni dwóch sezonów.
W tamtym sezonie Lazio udało się zdobyć 54 bramki, tyle samo tracąc, co zrównoważyło rezultat bramkowy do zera. Obecnie „Biancocelsti” zdobyli 36 bramek, tracąc jedynie 23, co daje nam rezultat bramkowy o wartości +13. Oznacza to, że pod wodzą Stefano Pioliego Lazio zdecydowanie poprawiło się w obronie. Co się tyczy bramek zdobytych ze stałych fragmentów gry, to w tamtym sezonie rzymianom udało się zdobyć ich 16, w tym zaś 8. Spoglądając na gole zdobyte z rzutów różnych, łatwo jest stwierdzić, że piłkarze Lazio poprawili się pod tym względem dość znacząco. Co ciekawsze, dotychczas Lazio nie miało ani jednego gola z rzutu karnego, w porzednich rozgrywkach zdobywając ich aż siedem.
O jeden procent względem tamtego sezonu podniosła się statystyka skuteczności strzałów. Wynosi ona teraz 49%. Przy czym spoglądając na miejsca, z których zostają oddane strzały, trzeba stwierdzić, że widać znaczący progres, jeśli chodzi o strzały oddawane zza pola karnego. Natomiast w przypadku wykreowanych sytuacji i kluczowych podań, to w tamtym sezonie było ich o połowę więcej niż teraz (219-404), jednak w tym przypadku widoczny jest po prostu czas trwania obu statystyk. Jedna pochodzi z połowy sezonu, druga z końca.
Spojrzawszy na statystykę posiadania piłki, mogę stwierdzić, że Stefano Pioli nieco ją poprawił. Inne dane są podobne, co zrozumiałe o tyle, że sam Pioli podjął się pracy w Lazio dopiero pół roku temu. Mimo to widoczna jest przemiana drużyny, która ze spotkania na spotkanie radzi sobie coraz lepiej, ścigając się z Napoli, którego skład jest droższy aż o 100 milionów euro. Z pewnością będę nadal obserwował Lazio, ponieważ podejrzewam, że ta drużyna ma jeszcze niejednego asa w rękawie.
