BE: Lechu, quo vadis?

Sprawę można rozpatrywać na kilku płaszczyznach. Punktowo? Nie jest źle, choć aspiracje są znacznie wyższe. „Kolejorz” miał rywalizować o miejsca na podium, a tymczasem pałęta się w peletonie goniącym Legię. Z drugiej strony – reforma ligi wydaje się być skrojona wprost idealnie dla poznaniaków, bo ci nadal zachowują dość realne szanse na dogonienie rywali. Rok temu ośmiopunktowa strata do lidera na półmetku oznaczałaby wyrok – spakowane walizki, bilet na TLK i „ciao bambino”. Dzisiaj, gdy po 30 kolejkach dzielimy punkty, trener Rumak dostaje mały handicap. Wąsaty kibic z kiełbaską w ręku już nie pomyśli: „Osiem punktów, olaboga, toż to trzy razy muszą przegrać i dopiero ich złapiemy.” Teraz jego tok rozumowania przestawił się na: „Osiem przed dwa, to będzie cztery… To my tę Legię mamy na wyciągnięcie ręki!”. I tak tworzy się iluzja. Jednak żeby efektywnie gonić (i w końcu dogonić), to trzeba z czołówką wygrywać. A Lech spośród drużyn będących wyżej w tabeli wygrał tylko u siebie z Górnikiem, z Legią zremisował, a bęcki przyjął od Pogonii (w Poznaniu) i Wisły.

Najmniej kolorowo wygląda rubryka strzelonych bramek. Gorzej było tylko w sezonie 2010/2011, gdy po słabej strzelecko jesieni na wiosnę ściągnięto… Bartosza Ślusarskiego. Wybitnie słabo wygląda statystka trafień na wyjeździe – w ośmiu meczach Teodorczyk i spółka strzelili raptem siedem goli. Ba! Jeśli wyłączyć z obliczeń pogrom w Gdańsku (4:1), to średnia bramek strzelonych na wyjeździe wynosiłaby 0,37 gola na mecz! Owszem, „Kolejorz” nie słynął za kadencji Rumaka z efektownych strzelanin na stadionach rywali, bo przecież pamiętamy serię zwycięstw z wicemistrzowskiego sezonu, kiedy poznaniacy seryjnie wywozili skromne 1:0 z niemal każdej delegacji. Dziś jest inaczej. Zupełnie inaczej.

W defensywie nie jest najgorzej, choć – ponownie – bywało przecież lepiej. Paradoksalnie najlepiej spisują się zawodnicy, których albo niedoceniano, albo w ogóle nie przewidywano do składu. Tym niesłusznie pozostającym w cieniu Marcina Kamińskiego jest Hubert Wołąkiewicz. Każdy, kto wnikliwie oglądał spotkania „Kolejorza”, stwierdzi, że to „Żaba” był jesienią prawdziwym filarem defensywy. Drugim zawodnikiem, który znikąd wskoczył do składu Lecha jest Maciej Gostomski. Rozsądny, pewny siebie facet, o świetnych warunkach fizycznych. Jeszcze rok temu jeździł w barwach drugoligowej Bytovii do Jarocina i Rypina, a dziś zbiera świetne recenzje w bramce poznańskiego ekstraklasowicza. Sporo jakości na lewą obronę wniósł Barry Douglas, który imponuje świetnie ułożoną lewą stopą i skutecznością w grze jeden na jednego. Szkot po wyleczeniu kontuzji zdążył zanotować już trzy asysty. Niełatwo wbijać garść szpil w grajdołek defensywny Lecha, ponieważ mniej bramek w lidze straciła tylko Wisła. Gdzie trzeba chwalić – tam się chwali. Tutaj należy postawić plusik.

Największą bolączką tej jesieni dla ekipy z Bułgarskiej były występy w Lidze Europy i Pucharze Polski. Wstyd, hańba, kompromitacja, nie wracajcie do domu – okładka „Faktu” wracała do poznańskich domostw jak mantra. Jeśli trener Rumak chciał powtarzalności, to ją znalazł – jego drużyna wcześniej żegnała się już z Europą po porażce z dumą skandynawskiej piłki – AIK Solna. W tym roku Lech przebił wcześniejsze osiągnięcie i skompromitował się doszczętnie, przegrywając z litewskim Żaligirisem. I trudno nazwać ten blamaż niezasłużonym, gdyż spotkanie w Wilnie pokazało, że lechici nie wiedzieli, jak i gdzie ugryźć rywali. Kibice spodziewali się bezlitosnego sprania kopciuszka, a wyglądało to raczej na zakusy impotenta w domu publicznym. Jeśli chodzi o Puchar Polski, to kompromitacja była jeszcze większa. Wyjazd do Legnicy miał być formalnością, a okazał się manifestem bezsilności. Popis dała cała drużyna, a wyróżnił się Luis Henriquez. W efekcie poznaniacy wracali do domu ze spuszczonymi głowami. Klub z aspiracjami europejskimi dostaje w pysk od przeciętnego pierwszoligowca. I pozostaje tylko pytanie, co tym razem zawiodło? Skoro trener Rumak powiedział po meczu, że nie ma mowy o żadnym zlekceważeniu rywala, to czyżby zatem wynik boiskowej potyczki był realnym odzwierciedleniem umiejętności tej drużyny w konfrontacji z ekipą Adama Fedoruka?

Lech jesienią bazował na zrywach poszczególnych piłkarzy – w konkretnym gazie jest Lovrencsics, który odpala w ważnych momentach. Cztery asysty, cztery gole, w tym ten na wagę remisu z Legią. Co dziwne – o Węgrze przez pewien czas mówiło się głównie w kontekście kompromitującego zagrania jeszcze przed meczem ze Śląskiem, gdy nie mógł celnie podać piłki do kibiców w sektorze gości. Jeśli chodzi o boiskową postawę – trudno mieć do Gergo jakiekolwiek pretensje. Chojrak, pewny siebie, bez kompleksów, nie odstawia nogi, szybka prawa stopa, mocne uderzenie, dokładne dośrodkowanie, efektowny, przyspieszenie na kilku metrach. Lech od kilku sezonów ma rękę do tego typu skrzydłowych – niedawno w Poznaniu błyszczał Tonew, a wcześniej przecież Sławek Peszko. Niezły bilans notuje też krytykowany na początku sezonu Łukasz Teodorczyk, strzelec 11 goli. „Teo” musi głównie polegać na Lovrencsicsu i samodzielnie wywalczonych szansach, za plecami ma bowiem Hamalainena. Forma Fina w tym sezonie nie jest nawet huśtawką. To raczej młot pneumatyczny trzymany przez epileptyka w czasie ataku padaczki. W dodatku znacznie częściej zawodził, niż zachwycał. W 16 spotkaniach zanotował raptem trzy asysty (w tym dwie w ostatnim meczu z Ruchem) i jednego gola. Co ciekawe – Kasper niemal nie schodzi z boiska – na 1980 możliwych minut, Hamalainen zaliczył aż 1706, co czyni go drugim najczęściej grającym zawodnikiem Lecha (lepszy jest tylko Trałka). Ile z tego jest takich minut, jakich oczekiwano od niego po transferze?

Zupełnie rozczarowuje młode trio – Możdżeń, Drewniak i Linetty. Bilans bramek i asysty w lidze wspominanej trójki? Okrągłe, okrąglutkie ZERO. Owszem – Możdżeń często wystawiany był jako boczny obrońca, a pozostała dwójka grała głównie jako defensywni pomocnicy, ale czy jest aż tak fatalnie, jak pokazują liczby? Łącznie spędzili na boisku 1922 minuty. Bilans  jest opłakany – ponad 32 godziny na boisku bez bramki, ani asysty. Prawie całą rundę leczy się Tomasz Kędziora, przeciwko Piastowi przyzwoicie zaprezentował się Jan Bednarek, Dariusz Formella nie dostał tak naprawdę realnej szansy, a Kamil Drygas gra już dla Zawiszy. Nie licząc Marcina Kamińskiego, Lech nie ma żadnego zawodnika młodego pokolenia, który już teraz albo za pół roku czy rok mógłby stanowić o sile zespołu. I nawet jeśli o Linettym mówi się w kontekście dużego potencjału i sporych możliwości, to niestety Karol nie potrafi tego zaprezentować na boisku. Jesień w jego wykonaniu należy skwitować tak, jak on pytanie o zainteresowanie Manchesteru United… Śmiechem.

Nie sądzę, żeby Lech pożegnał się z Rumakiem w przerwie zimowej. Klimczak i spółka mają chłodne głowy i nie będą reagować gwałtowne w kwestii zmian na stołku trenerskim. Jeśli jednak zarząd zdecydowałby się na zwolnienie szkoleniowca, to miałby do tego pełne prawo – kolejny blamaż w europejskich pucharach, kolejna kompromitacja w Pucharze Polski, nie najlepsza postawa w lidze, fatalna skuteczność na wyjazdach. Oczekiwania przedsezonowe były znaczne inne. A może to piąte miejsce odpowiada aktualnym aspiracjom poznańskiej drużyny? Szczerze mówiąc, nie wierzę, że na tej lokacie Lech będzie finiszował, widzę „Kolejorza” na podium, ale mam wrażenie, że obecnie mistrzostwo jest nieosiągalne. Brakuje mi w tej drużynie determinacji i rządzy wygrywania. Pamiętam taką sytuację, gdy przy stanie 0:1 w meczu z Górnikiem lechici wyprowadzali kontrę. Ośmiu zawodników spokojnie dreptało w okolicach własnego pola karnego, a na desancie pozostawał jedynie Teodorczyk, wspierany przez Lovrencsicsa. Pomyślałem sobie wtedy, że ten obrazek trochę odzwierciedla aktualny stan rzeczy w tej drużynie. Wspomniany duet ciągnie ją za uszy, okazyjnie błyśnie Hamalainen, solidnie w destrukcji prezentują się Trałka i Wołąkiewicz, nieźle wszedł w grę Douglas, Gostomski ratował zespół w ważnych momentach. Ale gdzie jest cała reszta? Czy zrywami pójdzie porwać ligę? Czy idzie wygrywać mecz za meczem, gdy jedynie z rzadka dominuje się dłuższym fragmentami nad rywalem? Rumakowi dano trochę czasu i ja tę decyzję popieram. Teraz na pewno nie jest odpowiedni moment, by wykonywać roszadę na stanowisku trenera. Poczekajmy, jak ta ekipa będzie wyglądała na wiosnę, gdy faktycznie prawie cały zespół weźmie udział w przygotowaniach. Jeśli najbliższe pół roku nadal nie da nam odpowiedzi, jak ma wyglądać Lech Rumaka i nie będziemy mieli pewności, że „Kolejorz” godnie zaprezentuje się w europejskich pucharach, to wtedy nadejdzie odpowiednia chwila na, jak śpiewał Andrea Bocceli: „Time to say goodbye”. Teraz – cierpliwości, chłodnej głowy i opanowania. Dla kibiców, mediów i zarządu. Ale również dla samego trenera, który już kilkukrotnie się zagotował.

Śledź autora tekstu na twitterze – @DSmyk

• Gergo Lovrencsics
• Kasper Hamalainen
• Lech Poznań
• Łukasz Teodorczyk
• Mariusz Rumak

Sprawę można rozpatrywać na kilku płaszczyznach. Punktowo? Nie jest źle, choć aspiracje są znacznie wyższe. „Kolejorz” miał rywalizować o miejsca na podium, a tymczasem pałęta się w peletonie goniącym Legię. Z drugiej strony – reforma ligi wydaje się być skrojona wprost idealnie dla poznaniaków, bo ci nadal zachowują dość realne szanse na dogonienie rywali. Rok temu ośmiopunktowa strata do lidera na półmetku oznaczałaby wyrok – spakowane walizki, bilet na TLK i „ciao bambino”. Dzisiaj, gdy po 30 kolejkach dzielimy punkty, trener Rumak dostaje mały handicap. Wąsaty kibic z kiełbaską w ręku już nie pomyśli: „Osiem punktów, olaboga, toż to trzy razy muszą przegrać i dopiero ich złapiemy.” Teraz jego tok rozumowania przestawił się na: „Osiem przed dwa, to będzie cztery… To my tę Legię mamy na wyciągnięcie ręki!”. I tak tworzy się iluzja. Jednak żeby efektywnie gonić (i w końcu dogonić), to trzeba z czołówką wygrywać. A Lech spośród drużyn będących wyżej w tabeli wygrał tylko u siebie z Górnikiem, z Legią zremisował, a bęcki przyjął od Pogonii (w Poznaniu) i Wisły.

Najmniej kolorowo wygląda rubryka strzelonych bramek. Gorzej było tylko w sezonie 2010/2011, gdy po słabej strzelecko jesieni na wiosnę ściągnięto… Bartosza Ślusarskiego. Wybitnie słabo wygląda statystka trafień na wyjeździe – w ośmiu meczach Teodorczyk i spółka strzelili raptem siedem goli. Ba! Jeśli wyłączyć z obliczeń pogrom w Gdańsku (4:1), to średnia bramek strzelonych na wyjeździe wynosiłaby 0,37 gola na mecz! Owszem, „Kolejorz” nie słynął za kadencji Rumaka z efektownych strzelanin na stadionach rywali, bo przecież pamiętamy serię zwycięstw z wicemistrzowskiego sezonu, kiedy poznaniacy seryjnie wywozili skromne 1:0 z niemal każdej delegacji. Dziś jest inaczej. Zupełnie inaczej.

W defensywie nie jest najgorzej, choć – ponownie – bywało przecież lepiej. Paradoksalnie najlepiej spisują się zawodnicy, których albo niedoceniano, albo w ogóle nie przewidywano do składu. Tym niesłusznie pozostającym w cieniu Marcina Kamińskiego jest Hubert Wołąkiewicz. Każdy, kto wnikliwie oglądał spotkania „Kolejorza”, stwierdzi, że to „Żaba” był jesienią prawdziwym filarem defensywy. Drugim zawodnikiem, który znikąd wskoczył do składu Lecha jest Maciej Gostomski. Rozsądny, pewny siebie facet, o świetnych warunkach fizycznych. Jeszcze rok temu jeździł w barwach drugoligowej Bytovii do Jarocina i Rypina, a dziś zbiera świetne recenzje w bramce poznańskiego ekstraklasowicza. Sporo jakości na lewą obronę wniósł Barry Douglas, który imponuje świetnie ułożoną lewą stopą i skutecznością w grze jeden na jednego. Szkot po wyleczeniu kontuzji zdążył zanotować już trzy asysty. Niełatwo wbijać garść szpil w grajdołek defensywny Lecha, ponieważ mniej bramek w lidze straciła tylko Wisła. Gdzie trzeba chwalić – tam się chwali. Tutaj należy postawić plusik.

Największą bolączką tej jesieni dla ekipy z Bułgarskiej były występy w Lidze Europy i Pucharze Polski. Wstyd, hańba, kompromitacja, nie wracajcie do domu – okładka „Faktu” wracała do poznańskich domostw jak mantra. Jeśli trener Rumak chciał powtarzalności, to ją znalazł – jego drużyna wcześniej żegnała się już z Europą po porażce z dumą skandynawskiej piłki – AIK Solna. W tym roku Lech przebił wcześniejsze osiągnięcie i skompromitował się doszczętnie, przegrywając z litewskim Żaligirisem. I trudno nazwać ten blamaż niezasłużonym, gdyż spotkanie w Wilnie pokazało, że lechici nie wiedzieli, jak i gdzie ugryźć rywali. Kibice spodziewali się bezlitosnego sprania kopciuszka, a wyglądało to raczej na zakusy impotenta w domu publicznym. Jeśli chodzi o Puchar Polski, to kompromitacja była jeszcze większa. Wyjazd do Legnicy miał być formalnością, a okazał się manifestem bezsilności. Popis dała cała drużyna, a wyróżnił się Luis Henriquez. W efekcie poznaniacy wracali do domu ze spuszczonymi głowami. Klub z aspiracjami europejskimi dostaje w pysk od przeciętnego pierwszoligowca. I pozostaje tylko pytanie, co tym razem zawiodło? Skoro trener Rumak powiedział po meczu, że nie ma mowy o żadnym zlekceważeniu rywala, to czyżby zatem wynik boiskowej potyczki był realnym odzwierciedleniem umiejętności tej drużyny w konfrontacji z ekipą Adama Fedoruka?

Lech jesienią bazował na zrywach poszczególnych piłkarzy – w konkretnym gazie jest Lovrencsics, który odpala w ważnych momentach. Cztery asysty, cztery gole, w tym ten na wagę remisu z Legią. Co dziwne – o Węgrze przez pewien czas mówiło się głównie w kontekście kompromitującego zagrania jeszcze przed meczem ze Śląskiem, gdy nie mógł celnie podać piłki do kibiców w sektorze gości. Jeśli chodzi o boiskową postawę – trudno mieć do Gergo jakiekolwiek pretensje. Chojrak, pewny siebie, bez kompleksów, nie odstawia nogi, szybka prawa stopa, mocne uderzenie, dokładne dośrodkowanie, efektowny, przyspieszenie na kilku metrach. Lech od kilku sezonów ma rękę do tego typu skrzydłowych – niedawno w Poznaniu błyszczał Tonew, a wcześniej przecież Sławek Peszko. Niezły bilans notuje też krytykowany na początku sezonu Łukasz Teodorczyk, strzelec 11 goli. „Teo” musi głównie polegać na Lovrencsicsu i samodzielnie wywalczonych szansach, za plecami ma bowiem Hamalainena. Forma Fina w tym sezonie nie jest nawet huśtawką. To raczej młot pneumatyczny trzymany przez epileptyka w czasie ataku padaczki. W dodatku znacznie częściej zawodził, niż zachwycał. W 16 spotkaniach zanotował raptem trzy asysty (w tym dwie w ostatnim meczu z Ruchem) i jednego gola. Co ciekawe – Kasper niemal nie schodzi z boiska – na 1980 możliwych minut, Hamalainen zaliczył aż 1706, co czyni go drugim najczęściej grającym zawodnikiem Lecha (lepszy jest tylko Trałka). Ile z tego jest takich minut, jakich oczekiwano od niego po transferze?

Zupełnie rozczarowuje młode trio – Możdżeń, Drewniak i Linetty. Bilans bramek i asysty w lidze wspominanej trójki? Okrągłe, okrąglutkie ZERO. Owszem – Możdżeń często wystawiany był jako boczny obrońca, a pozostała dwójka grała głównie jako defensywni pomocnicy, ale czy jest aż tak fatalnie, jak pokazują liczby? Łącznie spędzili na boisku 1922 minuty. Bilans  jest opłakany – ponad 32 godziny na boisku bez bramki, ani asysty. Prawie całą rundę leczy się Tomasz Kędziora, przeciwko Piastowi przyzwoicie zaprezentował się Jan Bednarek, Dariusz Formella nie dostał tak naprawdę realnej szansy, a Kamil Drygas gra już dla Zawiszy. Nie licząc Marcina Kamińskiego, Lech nie ma żadnego zawodnika młodego pokolenia, który już teraz albo za pół roku czy rok mógłby stanowić o sile zespołu. I nawet jeśli o Linettym mówi się w kontekście dużego potencjału i sporych możliwości, to niestety Karol nie potrafi tego zaprezentować na boisku. Jesień w jego wykonaniu należy skwitować tak, jak on pytanie o zainteresowanie Manchesteru United… Śmiechem.

Nie sądzę, żeby Lech pożegnał się z Rumakiem w przerwie zimowej. Klimczak i spółka mają chłodne głowy i nie będą reagować gwałtowne w kwestii zmian na stołku trenerskim. Jeśli jednak zarząd zdecydowałby się na zwolnienie szkoleniowca, to miałby do tego pełne prawo – kolejny blamaż w europejskich pucharach, kolejna kompromitacja w Pucharze Polski, nie najlepsza postawa w lidze, fatalna skuteczność na wyjazdach. Oczekiwania przedsezonowe były znaczne inne. A może to piąte miejsce odpowiada aktualnym aspiracjom poznańskiej drużyny? Szczerze mówiąc, nie wierzę, że na tej lokacie Lech będzie finiszował, widzę „Kolejorza” na podium, ale mam wrażenie, że obecnie mistrzostwo jest nieosiągalne. Brakuje mi w tej drużynie determinacji i rządzy wygrywania. Pamiętam taką sytuację, gdy przy stanie 0:1 w meczu z Górnikiem lechici wyprowadzali kontrę. Ośmiu zawodników spokojnie dreptało w okolicach własnego pola karnego, a na desancie pozostawał jedynie Teodorczyk, wspierany przez Lovrencsicsa. Pomyślałem sobie wtedy, że ten obrazek trochę odzwierciedla aktualny stan rzeczy w tej drużynie. Wspomniany duet ciągnie ją za uszy, okazyjnie błyśnie Hamalainen, solidnie w destrukcji prezentują się Trałka i Wołąkiewicz, nieźle wszedł w grę Douglas, Gostomski ratował zespół w ważnych momentach. Ale gdzie jest cała reszta? Czy zrywami pójdzie porwać ligę? Czy idzie wygrywać mecz za meczem, gdy jedynie z rzadka dominuje się dłuższym fragmentami nad rywalem? Rumakowi dano trochę czasu i ja tę decyzję popieram. Teraz na pewno nie jest odpowiedni moment, by wykonywać roszadę na stanowisku trenera. Poczekajmy, jak ta ekipa będzie wyglądała na wiosnę, gdy faktycznie prawie cały zespół weźmie udział w przygotowaniach. Jeśli najbliższe pół roku nadal nie da nam odpowiedzi, jak ma wyglądać Lech Rumaka i nie będziemy mieli pewności, że „Kolejorz” godnie zaprezentuje się w europejskich pucharach, to wtedy nadejdzie odpowiednia chwila na, jak śpiewał Andrea Bocceli: „Time to say goodbye”. Teraz – cierpliwości, chłodnej głowy i opanowania. Dla kibiców, mediów i zarządu. Ale również dla samego trenera, który już kilkukrotnie się zagotował.

Śledź autora tekstu na twitterze – @DSmyk