Fot. Balazsowi Dzsudzsakowi daleko do skuteczności, którą imponował w czasach gry dla PSV Eindhoven
Nadszedł czas na przedstawienie 10 najgorszych transferów w rosyjskiej Premier Lidze. Podobnie jak w przypadku wczorajszego zestawienia najlepszych zakupów u naszych wschodnich sąsiadów, spory udział w ułożeniu niniejszej listy miała działalność właściciela Anży Machaczkała, Sulejmana Kerimowa.
10. Ewerthon, brak klubu – Terek Grozny, wolny transfer
6 meczów ligowych, 1 bramka, 1 asysta
Przed dekadą Borussia Dortmund zapłaciła za niego ponad 7 milionów euro. Obecnie nie jest wart nawet 10% tej kwoty. Do Tereka trafił po półrocznym rozbracie z futbolem, lecz zapewniał wtedy, że nie potrzebuje wiele czasu, aby dojść do wysokiej formy. Mówiąc delikatnie – przecenił swoje umiejętności. Co prawda swój ligowy debiut Ewerthon uświetnił strzeleniem gola, ale od tego momentu nie pokazał niczego godnego uwagi. Brazylijczyk zasiadł na ławce rezerwowych i niewiele wskazuje na to, że w Groznym się z niej jeszcze podniesie.
9. Martin Jiranek, Birmingham City – Terek Grozny, wolny transfer
12 meczów ligowych, 0 bramek, 0 asyst
Roman Eremenko nie spełnił w minionym półroczu pokładanych w nim nadziei (fot. rubin-kazan.ru)
Nie tak miał wyglądać powrót doświadczonego obrońcy do ligi rosyjskiej. Przez długich sześć lat Jiranek był filarem defensywy Spartaka Moskwa i w Czeczenii liczono na to, że nie zapomniał, jak kieruje się linią obrony. Niestety, dziś były reprezentant Czech zatracił wszystkie dawne walory. W czasie gdy przebywał na boisku, jego drużyna straciła aż 24 bramki i zwyciężyła tylko dwukrotnie. Nic więc dziwnego, że pod koniec roku Martin Jiranek przegrywał rywalizację o miejsce w składzie nawet z Piotrem Polczakiem.
8. Zvjezdan Misimović, Galatasaray Stambuł – Dynamo Moskwa, 4,5 mln euro
24 mecze ligowe, 3 bramki, 3 asysty
Zapewne wciąż żałuje, że półtora roku temu dał się skusić Galatasaray Stambuł gigantycznymi zarobkami i odszedł z VfL Wolfsburg. Po kilku miesiącach wojny z ówczesnym trenerem tureckiego zespołu Gheorge’em Hagim z ulgą przyjął ofertę Dynama Moskwa. „Niebiesko-biali” spisują się w tym sezonie lepiej, niż zakładano. Trzecie miejsce w tabeli to sukces zespołu i kłopot Misimovicia. W wyjściowym składzie stołecznej ekipy niepodważalną pozycję ma 20-letni Aleksandr Kokorin i Bośniak jest tylko rezerwowym. Między 11. a 28. serią spotkań ani razu nie wybiegł na boisko w wyjściowym składzie. Pod koniec roku zaczął grać więcej, gdyż urazu nabawił się Andrij Woronin. Wątpliwe jednak, aby Misimović na stałe zastąpił najlepszego obecnie gracza Dynama.
7. Senijad Ibricić, Hajduk Split – Lokomotiw Moskwa, 5 mln euro
Historia podobna jak u jego rodaka, Zvjezdana Misimovicia. Sprowadzony za duże pieniądze obcokrajowiec okazał się słabszy od rodowitego Rosjanina. Przez cały rok Ibricić wystąpił w sumie w 33 meczach Lokomotiwu, z czego ledwie raz spędził na murawie pełne 90 minut. Dla bośniackiego pomocnika była to zupełnie nowa sytuacja. W Hajduku Split to od niego trenerzy zaczynali ustalanie składu, a on odwdzięczał się gradem bramek i asyst. Po przenosinach na Wschód zatracił te walory. Ibricić marzy o powrocie na Bałkany, lecz będzie to trudne z prozaicznego powodu. Żaden serbski czy chorwacki klub nie może sobie pozwolić na wyłożenie za tego zawodnika sumy żądanej przez Lokomotiw.
6. Jonathan Legear, Anderlecht Bruksela – Terek Grozny, 4,5 mln euro
8 meczów ligowych, 0 bramek, 1 asysta
Podążył drogą swojego dawnego kolegi klubowego z Anderlechtu Mbarka Boussoufy, który wybrał ofertę Anży Machaczkała. O ile jednak Marokańczyk nadal imponuje formą, to o Belgu słuch zaginął. Tuż po transferze Legear nie ukrywał zachwytu Groznym. Na pewno humor poprawiła mu siedmiocyfrowa pensja oraz willa użyczona przez samego prezydenta Czeczenii, Ramzana Kadyrowa. Z formą było jednak gorzej. Dwukrotny reprezentant Belgii na boisku nie pokazał niczego szczególnego. Stąd dziwić może jego niedawna deklaracja, w której oświadczył, że latem trafi do jednego z moskiewskich klubów. Z tym może być problem i nie chodzi tu tylko o słabą dyspozycję Legeara. Przed świętami Bożego Narodzenia sąd w Antwerpii skazał zawodnika na dwa tygodnie więzienia za spowodowanie pod wpływem alkoholu kolizji drogowej.
5. Marcos Rojo, Estudiantes La Plata – Spartak Moskwa, 2 mln euro
6 meczów ligowych, 0 bramek, 1asysta
Argentyński obrońca na papierze prezentował się wspaniale. Młody, ale już doświadczony. Regularnie występował w Estudiantes La Plata, powoływano go także to seniorskiej reprezentacji kraju. O swoim pierwszym roku na europejskich boiskach będzie chciał jak najszybciej zapomnieć. Prześladowany przez urazy Rojo zanotował tylko sześć występów ligowych, a w hierarchii defensorów Spartaka uplasował się niżej niż pięciu innych zawodników. Latynos nie popisał się także w meczu Ligi Europy z Legią Warszawa, przegranym przez moskiewski klub 2:3. Co ciekawe, mimo problemów z regularną grą w klubie Marcos Rojo cieszy się sporym zaufaniem selekcjonera „Albicelestes”, Alejandro Sabelli.
4. Roman Eremenko, Dynamo Kijów – Rubin Kazań, 13 mln euro
10 meczów ligowych, 1 bramka, 1 asysta
Balazsowi Dzsudzsakowi daleko do skuteczności, którą imponował w czasach gry dla PSV Eindhoven (fot. fc-anji.ru)
Rubin Kazań nie ma w ostatnim czasie szczęścia do transferów ofensywnych pomocników. Kupiony latem 2010 roku za 20 milionów euro Carlos Eduardo z powodu kontuzji nie rozegrał w tym sezonie nawet minuty. Szczęśliwie problemy zdrowotne omijają Romana Eremenkę. Nie znaczy to jednak, że reprezentant Finlandii udanie wprowadził się do ekipy z Tatarstanu. Młodszemu z braci Eremenko daleko było do dyspozycji, jaką prezentował w Dynamie Kijów. Bilans jednej bramki i jednej asysty w 10 meczach chwały nie przynosi. Zwłaszcza jeśli za zawodnika płaci się 13 milionów euro.
3. Mehdi Carcela-Gonzalez, Standard Liege – Anży Machaczkała, 5,7 mln euro
1 mecz ligowy, 0 bramek, 0 asyst
Przeniósł się do Anży za namową swojego przyjaciela Mbarka Boussoufy, odrzucając atrakcyjną ofertę Spartaka. Pierwsze miesiące w nowym klubie pokazują, że może żałować tej decyzji. Obecność Carceli-Gonzaleza w Anży może w tej chwili cieszyć chyba tylko sztab trenerski Wisły Kraków. Reprezentant Maroka był bowiem kluczowym graczem Standardu Liege. Po przenosinach do Dagestanu urodzony w Belgii pomocnik rzadko kiedy znajdował swoje nazwisko w meczowym protokole, a na boisku spędził tylko dwie minuty. Jego największymi problemami są ogromna konkurencja do miejsca w składzie oraz limit na obecność zagranicznych graczy w rosyjskich drużynach.
2. Balazs Dzsudzsak, PSV Eindhoven – Anży Machaczkała, 14 mln euro
8 meczów ligowych, 0 bramek, 0 asyst
Następny świetny piłkarz, który połknął haczyk rzucony przez Sulejmana Kerimowa. W PSV Eindhoven był niekwestionowanym liderem zespołu i wydawało się, że zakotwiczy w Anglii, Hiszpanii lub we Włoszech. Najatrakcyjniejsza pod względem finansowym oferta pochodziła jednak z Anży i węgierski lewoskrzydłowy wylądował w Machaczkale. Dzsudzsak zamiast podbijać Premier Ligę, więcej czasu spędzał w gabinecie lekarskim, w którym leczył złamany w jednym z meczów obojczyk. Po powrocie na boisko Madziar zapomniał, jak się strzela i asystuje. Jeśli na wiosnę się nie odblokuje, to będzie można go uznać za kolejny zmarnowany w Rosji talent.
1. Diego Tardelli, Atletico Mineiro – Anży Machaczkała, 7,5 mln euro
13 meczów ligowych, 0 bramek, 0 asyst
W swojej karierze dwukrotnie próbował zawojować Europę, dwukrotnie z tym samym kiepskim skutkiem. Mimo to Sulejman Kerimow uznał, że jeśli ktoś w ciągu dwóch lat strzela ponad 60 bramek na brazylijskich boiskach, to i na Starym Kontynencie sobie poradzi. Nic bardziej mylnego. W swoich trzynastu ligowych występach w Anży Diego Tardelli niemal za każdym razem był najgorszy na placu gry. Gwoździem do trumny Brazylijczyka był transfer Samuela Eto’o, który bez większego wysiłku zajął jego miejsce w składzie. Dziś pięciokrotny reprezentant „Canarinhos” pragnie za wszelką cenę wrócić do ojczyzny, lecz Kerimow żąda za niego co najmniej sześć milionów euro. Przy aktualnej formie Tardellego ta kwota zakrawa na kpinę.
Zobacz też: AntyTOP 10 transferów TME, AntyTOP 10 transferów Premiership, AntyTOP 10 transferów Primera Division, AntyTOP 10 transferów Bundesligi, AntyTOP 10 transferów Serie A, AntyTOP 10 transferów Ligue 1.
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
Nadszedł czas na przedstawienie 10 najgorszych transferów w rosyjskiej Premier Lidze. Podobnie jak w przypadku wczorajszego zestawienia najlepszych zakupów u naszych wschodnich sąsiadów, spory udział w ułożeniu niniejszej listy miała działalność właściciela Anży Machaczkała, Sulejmana Kerimowa.
10. Ewerthon, brak klubu – Terek Grozny, wolny transfer
6 meczów ligowych, 1 bramka, 1 asysta
Przed dekadą Borussia Dortmund zapłaciła za niego ponad 7 milionów euro. Obecnie nie jest wart nawet 10% tej kwoty. Do Tereka trafił po półrocznym rozbracie z futbolem, lecz zapewniał wtedy, że nie potrzebuje wiele czasu, aby dojść do wysokiej formy. Mówiąc delikatnie – przecenił swoje umiejętności. Co prawda swój ligowy debiut Ewerthon uświetnił strzeleniem gola, ale od tego momentu nie pokazał niczego godnego uwagi. Brazylijczyk zasiadł na ławce rezerwowych i niewiele wskazuje na to, że w Groznym się z niej jeszcze podniesie.
9. Martin Jiranek, Birmingham City – Terek Grozny, wolny transfer
12 meczów ligowych, 0 bramek, 0 asyst
Roman Eremenko nie spełnił w minionym półroczu pokładanych w nim nadziei (fot. rubin-kazan.ru)
Nie tak miał wyglądać powrót doświadczonego obrońcy do ligi rosyjskiej. Przez długich sześć lat Jiranek był filarem defensywy Spartaka Moskwa i w Czeczenii liczono na to, że nie zapomniał, jak kieruje się linią obrony. Niestety, dziś były reprezentant Czech zatracił wszystkie dawne walory. W czasie gdy przebywał na boisku, jego drużyna straciła aż 24 bramki i zwyciężyła tylko dwukrotnie. Nic więc dziwnego, że pod koniec roku Martin Jiranek przegrywał rywalizację o miejsce w składzie nawet z Piotrem Polczakiem.
8. Zvjezdan Misimović, Galatasaray Stambuł – Dynamo Moskwa, 4,5 mln euro
24 mecze ligowe, 3 bramki, 3 asysty
Zapewne wciąż żałuje, że półtora roku temu dał się skusić Galatasaray Stambuł gigantycznymi zarobkami i odszedł z VfL Wolfsburg. Po kilku miesiącach wojny z ówczesnym trenerem tureckiego zespołu Gheorge’em Hagim z ulgą przyjął ofertę Dynama Moskwa. „Niebiesko-biali” spisują się w tym sezonie lepiej, niż zakładano. Trzecie miejsce w tabeli to sukces zespołu i kłopot Misimovicia. W wyjściowym składzie stołecznej ekipy niepodważalną pozycję ma 20-letni Aleksandr Kokorin i Bośniak jest tylko rezerwowym. Między 11. a 28. serią spotkań ani razu nie wybiegł na boisko w wyjściowym składzie. Pod koniec roku zaczął grać więcej, gdyż urazu nabawił się Andrij Woronin. Wątpliwe jednak, aby Misimović na stałe zastąpił najlepszego obecnie gracza Dynama.
7. Senijad Ibricić, Hajduk Split – Lokomotiw Moskwa, 5 mln euro
25 meczów ligowych, 4 bramki, 1 asysta
Historia podobna jak u jego rodaka, Zvjezdana Misimovicia. Sprowadzony za duże pieniądze obcokrajowiec okazał się słabszy od rodowitego Rosjanina. Przez cały rok Ibricić wystąpił w sumie w 33 meczach Lokomotiwu, z czego ledwie raz spędził na murawie pełne 90 minut. Dla bośniackiego pomocnika była to zupełnie nowa sytuacja. W Hajduku Split to od niego trenerzy zaczynali ustalanie składu, a on odwdzięczał się gradem bramek i asyst. Po przenosinach na Wschód zatracił te walory. Ibricić marzy o powrocie na Bałkany, lecz będzie to trudne z prozaicznego powodu. Żaden serbski czy chorwacki klub nie może sobie pozwolić na wyłożenie za tego zawodnika sumy żądanej przez Lokomotiw.
6. Jonathan Legear, Anderlecht Bruksela – Terek Grozny, 4,5 mln euro
8 meczów ligowych, 0 bramek, 1 asysta
Podążył drogą swojego dawnego kolegi klubowego z Anderlechtu Mbarka Boussoufy, który wybrał ofertę Anży Machaczkała. O ile jednak Marokańczyk nadal imponuje formą, to o Belgu słuch zaginął. Tuż po transferze Legear nie ukrywał zachwytu Groznym. Na pewno humor poprawiła mu siedmiocyfrowa pensja oraz willa użyczona przez samego prezydenta Czeczenii, Ramzana Kadyrowa. Z formą było jednak gorzej. Dwukrotny reprezentant Belgii na boisku nie pokazał niczego szczególnego. Stąd dziwić może jego niedawna deklaracja, w której oświadczył, że latem trafi do jednego z moskiewskich klubów. Z tym może być problem i nie chodzi tu tylko o słabą dyspozycję Legeara. Przed świętami Bożego Narodzenia sąd w Antwerpii skazał zawodnika na dwa tygodnie więzienia za spowodowanie pod wpływem alkoholu kolizji drogowej.
5. Marcos Rojo, Estudiantes La Plata – Spartak Moskwa, 2 mln euro
6 meczów ligowych, 0 bramek, 1asysta
Argentyński obrońca na papierze prezentował się wspaniale. Młody, ale już doświadczony. Regularnie występował w Estudiantes La Plata, powoływano go także to seniorskiej reprezentacji kraju. O swoim pierwszym roku na europejskich boiskach będzie chciał jak najszybciej zapomnieć. Prześladowany przez urazy Rojo zanotował tylko sześć występów ligowych, a w hierarchii defensorów Spartaka uplasował się niżej niż pięciu innych zawodników. Latynos nie popisał się także w meczu Ligi Europy z Legią Warszawa, przegranym przez moskiewski klub 2:3. Co ciekawe, mimo problemów z regularną grą w klubie Marcos Rojo cieszy się sporym zaufaniem selekcjonera „Albicelestes”, Alejandro Sabelli.
4. Roman Eremenko, Dynamo Kijów – Rubin Kazań, 13 mln euro
10 meczów ligowych, 1 bramka, 1 asysta
Balazsowi Dzsudzsakowi daleko do skuteczności, którą imponował w czasach gry dla PSV Eindhoven (fot. fc-anji.ru)
Rubin Kazań nie ma w ostatnim czasie szczęścia do transferów ofensywnych pomocników. Kupiony latem 2010 roku za 20 milionów euro Carlos Eduardo z powodu kontuzji nie rozegrał w tym sezonie nawet minuty. Szczęśliwie problemy zdrowotne omijają Romana Eremenkę. Nie znaczy to jednak, że reprezentant Finlandii udanie wprowadził się do ekipy z Tatarstanu. Młodszemu z braci Eremenko daleko było do dyspozycji, jaką prezentował w Dynamie Kijów. Bilans jednej bramki i jednej asysty w 10 meczach chwały nie przynosi. Zwłaszcza jeśli za zawodnika płaci się 13 milionów euro.
3. Mehdi Carcela-Gonzalez, Standard Liege – Anży Machaczkała, 5,7 mln euro
1 mecz ligowy, 0 bramek, 0 asyst
Przeniósł się do Anży za namową swojego przyjaciela Mbarka Boussoufy, odrzucając atrakcyjną ofertę Spartaka. Pierwsze miesiące w nowym klubie pokazują, że może żałować tej decyzji. Obecność Carceli-Gonzaleza w Anży może w tej chwili cieszyć chyba tylko sztab trenerski Wisły Kraków. Reprezentant Maroka był bowiem kluczowym graczem Standardu Liege. Po przenosinach do Dagestanu urodzony w Belgii pomocnik rzadko kiedy znajdował swoje nazwisko w meczowym protokole, a na boisku spędził tylko dwie minuty. Jego największymi problemami są ogromna konkurencja do miejsca w składzie oraz limit na obecność zagranicznych graczy w rosyjskich drużynach.
2. Balazs Dzsudzsak, PSV Eindhoven – Anży Machaczkała, 14 mln euro
8 meczów ligowych, 0 bramek, 0 asyst
Następny świetny piłkarz, który połknął haczyk rzucony przez Sulejmana Kerimowa. W PSV Eindhoven był niekwestionowanym liderem zespołu i wydawało się, że zakotwiczy w Anglii, Hiszpanii lub we Włoszech. Najatrakcyjniejsza pod względem finansowym oferta pochodziła jednak z Anży i węgierski lewoskrzydłowy wylądował w Machaczkale. Dzsudzsak zamiast podbijać Premier Ligę, więcej czasu spędzał w gabinecie lekarskim, w którym leczył złamany w jednym z meczów obojczyk. Po powrocie na boisko Madziar zapomniał, jak się strzela i asystuje. Jeśli na wiosnę się nie odblokuje, to będzie można go uznać za kolejny zmarnowany w Rosji talent.
1. Diego Tardelli, Atletico Mineiro – Anży Machaczkała, 7,5 mln euro
13 meczów ligowych, 0 bramek, 0 asyst
W swojej karierze dwukrotnie próbował zawojować Europę, dwukrotnie z tym samym kiepskim skutkiem. Mimo to Sulejman Kerimow uznał, że jeśli ktoś w ciągu dwóch lat strzela ponad 60 bramek na brazylijskich boiskach, to i na Starym Kontynencie sobie poradzi. Nic bardziej mylnego. W swoich trzynastu ligowych występach w Anży Diego Tardelli niemal za każdym razem był najgorszy na placu gry. Gwoździem do trumny Brazylijczyka był transfer Samuela Eto’o, który bez większego wysiłku zajął jego miejsce w składzie. Dziś pięciokrotny reprezentant „Canarinhos” pragnie za wszelką cenę wrócić do ojczyzny, lecz Kerimow żąda za niego co najmniej sześć milionów euro. Przy aktualnej formie Tardellego ta kwota zakrawa na kpinę.
Zobacz też: AntyTOP 10 transferów TME, AntyTOP 10 transferów Premiership, AntyTOP 10 transferów Primera Division, AntyTOP 10 transferów Bundesligi, AntyTOP 10 transferów Serie A, AntyTOP 10 transferów Ligue 1.