AntyTop 10 transferów Premier Ligi

25 meczów ligowych, 4 bramki, 1 asysta

Historia podobna jak u jego rodaka, Zvjezdana Misimovicia. Sprowadzony za duże pieniądze obcokrajowiec okazał się słabszy od rodowitego Rosjanina. Przez cały rok Ibricić wystąpił w sumie w 33 meczach Lokomotiwu, z czego ledwie raz spędził na murawie pełne 90 minut. Dla bośniackiego pomocnika była to zupełnie nowa sytuacja. W Hajduku Split to od niego trenerzy zaczynali ustalanie składu, a on odwdzięczał się gradem bramek i asyst. Po przenosinach na Wschód zatracił te walory. Ibricić marzy o powrocie na Bałkany, lecz będzie to trudne z prozaicznego powodu. Żaden serbski czy chorwacki klub nie może sobie pozwolić na wyłożenie za tego zawodnika sumy żądanej przez Lokomotiw.

6. Jonathan Legear, Anderlecht Bruksela – Terek Grozny, 4,5 mln euro

8 meczów ligowych, 0 bramek, 1 asysta

Podążył drogą swojego dawnego kolegi klubowego z Anderlechtu Mbarka Boussoufy, który wybrał ofertę Anży Machaczkała. O ile jednak Marokańczyk nadal imponuje formą, to o Belgu słuch zaginął. Tuż po transferze Legear nie ukrywał zachwytu Groznym. Na pewno humor poprawiła mu siedmiocyfrowa pensja oraz willa użyczona przez samego prezydenta Czeczenii, Ramzana Kadyrowa. Z formą było jednak gorzej. Dwukrotny reprezentant Belgii na boisku nie pokazał niczego szczególnego. Stąd dziwić może jego niedawna deklaracja, w której oświadczył, że latem trafi do jednego z moskiewskich klubów. Z tym może być problem i nie chodzi tu tylko o słabą dyspozycję Legeara. Przed świętami Bożego Narodzenia sąd w Antwerpii skazał zawodnika na dwa tygodnie więzienia za spowodowanie pod wpływem alkoholu kolizji drogowej.

5. Marcos Rojo, Estudiantes La Plata – Spartak Moskwa, 2 mln euro

6 meczów ligowych, 0 bramek, 1asysta

Argentyński obrońca na papierze prezentował się wspaniale. Młody, ale już doświadczony. Regularnie występował w Estudiantes La Plata, powoływano go także to seniorskiej reprezentacji kraju. O swoim pierwszym roku na europejskich boiskach będzie chciał jak najszybciej zapomnieć. Prześladowany przez urazy Rojo zanotował tylko sześć występów ligowych, a w hierarchii defensorów Spartaka uplasował się niżej niż pięciu innych zawodników. Latynos nie popisał się także w meczu Ligi Europy z Legią Warszawa, przegranym przez moskiewski klub 2:3. Co ciekawe, mimo problemów z regularną grą w klubie Marcos Rojo cieszy się sporym zaufaniem selekcjonera „Albicelestes”, Alejandro Sabelli.

4. Roman Eremenko, Dynamo Kijów – Rubin Kazań, 13 mln euro

10 meczów ligowych, 1 bramka, 1 asysta

Rubin Kazań nie ma w ostatnim czasie szczęścia do transferów ofensywnych pomocników. Kupiony latem 2010 roku za 20 milionów euro Carlos Eduardo z powodu kontuzji nie rozegrał w tym sezonie nawet minuty. Szczęśliwie problemy zdrowotne omijają Romana Eremenkę. Nie znaczy to jednak, że reprezentant Finlandii udanie wprowadził się do ekipy z Tatarstanu. Młodszemu z braci Eremenko daleko było do dyspozycji, jaką prezentował w Dynamie Kijów. Bilans jednej bramki i jednej asysty w 10 meczach chwały nie przynosi. Zwłaszcza jeśli za zawodnika płaci się 13 milionów euro.

3. Mehdi Carcela-Gonzalez, Standard Liege – Anży Machaczkała, 5,7 mln euro

1 mecz ligowy, 0 bramek, 0 asyst

Przeniósł się do Anży za namową swojego przyjaciela Mbarka Boussoufy, odrzucając atrakcyjną ofertę Spartaka. Pierwsze miesiące w nowym klubie pokazują, że może żałować tej decyzji. Obecność Carceli-Gonzaleza w Anży może w tej chwili cieszyć chyba tylko sztab trenerski Wisły Kraków. Reprezentant Maroka był bowiem kluczowym graczem Standardu Liege. Po przenosinach do Dagestanu urodzony w Belgii pomocnik rzadko kiedy znajdował swoje nazwisko w meczowym protokole, a na boisku spędził tylko dwie minuty. Jego największymi problemami są ogromna konkurencja do miejsca w składzie oraz limit na obecność zagranicznych graczy w rosyjskich drużynach.

2. Balazs Dzsudzsak, PSV Eindhoven – Anży Machaczkała, 14 mln euro

8 meczów ligowych, 0 bramek, 0 asyst

Następny świetny piłkarz, który połknął haczyk rzucony przez Sulejmana Kerimowa. W PSV Eindhoven był niekwestionowanym liderem zespołu i wydawało się, że zakotwiczy w Anglii, Hiszpanii lub we Włoszech. Najatrakcyjniejsza pod względem finansowym oferta pochodziła jednak z Anży i węgierski lewoskrzydłowy wylądował w Machaczkale. Dzsudzsak zamiast podbijać Premier Ligę, więcej czasu spędzał w gabinecie lekarskim, w którym leczył złamany w jednym z meczów obojczyk. Po powrocie na boisko Madziar zapomniał, jak się strzela i asystuje. Jeśli na wiosnę się nie odblokuje, to będzie można go uznać za kolejny zmarnowany w Rosji talent.

1. Diego Tardelli, Atletico Mineiro – Anży Machaczkała, 7,5 mln euro

13 meczów ligowych, 0 bramek, 0 asyst

W swojej karierze dwukrotnie próbował zawojować Europę, dwukrotnie z tym samym kiepskim skutkiem. Mimo to Sulejman Kerimow uznał, że jeśli ktoś w ciągu dwóch lat strzela ponad 60 bramek na brazylijskich boiskach, to i na Starym Kontynencie sobie poradzi. Nic bardziej mylnego. W swoich trzynastu ligowych występach w Anży Diego Tardelli niemal za każdym razem był najgorszy na placu gry. Gwoździem do trumny Brazylijczyka był transfer Samuela Eto’o, który bez większego wysiłku zajął jego miejsce w składzie. Dziś pięciokrotny reprezentant „Canarinhos” pragnie za wszelką cenę wrócić do ojczyzny, lecz Kerimow żąda za niego co najmniej sześć milionów euro. Przy aktualnej formie Tardellego ta kwota zakrawa na kpinę.

Zobacz też: AntyTOP 10 transferów TME, AntyTOP 10 transferów Premiership, AntyTOP 10 transferów Primera Division, AntyTOP 10 transferów Bundesligi, AntyTOP 10 transferów Serie A, AntyTOP 10 transferów Ligue 1.