Adrian Cieślewicz

Pochodzenie

Urodził się 16 listopada 1990 roku, a jego rodzina pochodzi z Gniezna. Ojciec, Robert, grał w Śląsku Wrocław i Rakowie Częstochowa, a gdy po trzydziestce dostał propozycję gry na Wyspach Owczych, wyjechała z nim cała rodzina. Tam zaczynali grać w piłkę Adrian i jego starszy brat Łukasz, który później grał w Danii i na Wyspach Owczych.

Jako szesnastolatek przyjechał do Anglii i poszedł na testy do Liverpoolu i Manchesteru City. City zaproponowało mu kontrakt, a on wybrał je, bo uważał, że ma najlepszą akademię w kraju. Spędził tam dwa lata w drużynach młodzieżowych, ale do pierwszego zespołu się nie przebił.

Kariera

Gdy odchodził z City, miał 18 lat i niewiele ofert. Rozmowy z Aberdeen i Bradford upadły, bo latem zwolniono trenerów obu klubów, więc trafił do Wrexham, prowadzonego wtedy przez Deana Saundersa. Spędził tam pięć lat. Najpierw grał nieregularnie, potem coraz częściej. 24 marca 2013 roku w finale FA Trophy z Grimsby Town wszedł z ławki i w serii rzutów karnych strzelił pierwszego karnego dla Wrexham, który wygrał serię 4:1. Transfer do Motherwell nie doszedł do skutku, bo Wrexham chciało za niego dużo pieniędzy. Gdy przyszedł trener, z którym się nie dogadywał, w styczniu 2014 roku odszedł do Kidderminster Harriers. Po kontuzji ścięgna Achillesa zagrał kilka meczów w B36 Tórshavn, klubie brata.

W sierpniu 2014 roku podpisał kontrakt z The New Saints. Wybrał ten klub między innymi dlatego, że mieszkał we Wrexham, dwadzieścia minut jazdy od stadionu, a TNS co roku grało w eliminacjach Ligi Mistrzów. W 2015 roku w pierwszej rundzie eliminacji trafił na B36 Tórshavn i zagrał przeciwko bratu.

20 sierpnia 2016 roku w meczu z Llandudno zderzył się głową z rywalem i złamał czaszkę w dwóch miejscach. Lekarze mówili mu, że groziła mu trwała utrata mowy i pamięci, a przerwę oceniali na pół roku. Wrócił na boisko w grudniu, po czterech miesiącach. W tym samym sezonie TNS wygrało 27 meczów z rzędu, co uznawano wtedy za rekord świata. W 2017 roku mówił, że starania braci o grę dla reprezentacji Wysp Owczych utknęły, bo do duńskiego obywatelstwa potrzebowałby siedmiu lat mieszkania na wyspach. W sezonie 2017/18 zerwał więzadła w kolanie i zagrał tylko sześć razy.

W 2019 roku mówił, że TNS jest jedynym w pełni zawodowym klubem ligi walijskiej, a jego poziom porównywał do najlepszych drużyn polskiej pierwszej lub drugiej ligi. Za najważniejszy cel uważał europejskie puchary. W eliminacjach Ligi Konferencji 2021 TNS wyeliminowało Glentoran i Žalgiris Kowno, a z Viktorią Pilzno, po wygranej 4:2 w pierwszym meczu, odpadło dopiero po rzutach karnych. Latem 2024 roku grał w obu meczach z Panevėžys, po których TNS awansowało do fazy ligowej Ligi Konferencji. Wystąpił potem między innymi w meczu z Fiorentiną.

W styczniu 2024 roku w finale Pucharu Ligi Walijskiej z rezerwami Swansea City wszedł w 73. minucie przy wyniku 3:1 i strzelił dwa gole. Na początku 2026 roku, gdy grał już coraz mniej, odszedł do Caernarfon Town. W TNS był wtedy zawodnikiem z najdłuższym stażem w kadrze, a w 380 meczach strzelił 98 goli. Klub zaliczył mu dziewięć mistrzostw Walii, sześć Pucharów Walii i sześć Pucharów Ligi. Trener Craig Harrison nazwał go jednym ze swoich najlepszych transferów. W kwietniu 2026 roku strzelił gola w wygranym 3:0 finale Pucharu Walii z Flint Town, pierwszym takim triumfie w historii Caernarfon.

Sukcesy

• 2026 Puchar Walii z Caernarfon Town
• 2025 Mistrzostwo Walii z The New Saints
• 2024 Puchar Ligi Walijskiej z The New Saints
• 2024 Mistrzostwo Walii z The New Saints
• 2022 Mistrzostwo Walii z The New Saints
• 2017 Mistrzostwo Walii z The New Saints
• 2013 FA Trophy z Wrexham

Styl gry

Gra na skrzydle, a jego główną bronią jest szybkość. Sam mówił, że dzięki niej radzi sobie w fizycznej lidze walijskiej. W szatni opisywał siebie jako głośnego zawodnika, który podnosi na duchu młodszych, ale potrafi też ich ostro skrytykować.