Adriano Bertaccini

Pochodzenie

Urodził się 13 sierpnia 2000 roku w Charleroi. Jego rodzina wywodzi się z małej miejscowości w okolicach Bari, ma też włoski paszport.

Piłkę zaczynał w Sporting Charleroi, potem trenował w młodzieży Standardu Liège i Club Brugge. W maju 2014 roku KRC Genk ściągnęło go z Brugii. W akademii Genku grał w drużynach U-17, U-19 i U-21. W sezonie 2018/2019 z młodzieżowym zespołem Genku zdobył mistrzostwo i puchar, a on sam strzelił 20 goli i zanotował 10 asyst.

Kariera

W czerwcu 2019 roku, po pięciu latach w akademii, podpisał z Genkiem nowy kontrakt do 2022 roku i dołączył do pierwszej drużyny. Klub opisywał go jako szybkiego napastnika. Potem wypożyczył go na pół roku do trzecioligowego MSK Deinze, z którym wywalczył awans do drugiej ligi belgijskiej. We wrześniu 2020 roku, po powrocie z wypożyczenia, Genk rozwiązał z nim kontrakt za porozumieniem stron, a Bertaccini podpisał dwuletnią umowę z drugoligową Austrią Lustenau. Był to jego pierwszy klub poza Belgią. Po roku wrócił do kraju.

Grał potem w KVV Thes Sport z Tessenderlo, na trzecim poziomie rozgrywek. Opowiadał, że w sezonie 2022/2023 zapowiedział prezesowi klubu 25 goli. Zdobył ich 27. Najlepiej wspominał dwa mecze z hat-trickami, z Francs Borains i z Olympic Charleroi. W drugim Thes przegrywało 0:2, a on strzelił wszystkie gole swojej drużyny, ostatniego w doliczonym czasie. Pod koniec tego sezonu mówił, że jego marzeniem jest zostać zawodowym piłkarzem i że po sezonie odejdzie. Za najlepszego piłkarza, z jakim grał, uważał Alejandro Pozuelo z Genku, któremu przyglądał się na treningach.

W czerwcu 2023 roku podpisał dwuletni kontrakt z RFC Liège, nowym beniaminkiem Challenger Pro League. Wybrał go mimo ofert z Lierse, KV Oostende, Francs Borains i Standardu. Mówił, że nie jest łatwo zostać następcą Jérémy'ego Perbeta na pozycji napastnika. Do stycznia 2024 roku strzelił dla Liège 11 goli i był najlepszym strzelcem Challenger Pro League.

1 lutego 2024 roku przeszedł do Sint-Truiden (STVV). Dyrektor sportowy André Pinto mówił, że klub bierze zawodnika z doświadczeniem w piłce zawodowej i dużym potencjałem rozwoju. Bertaccini nazwał transfer spełnieniem marzenia o grze na najwyższym poziomie.

Jesienią 2024 roku, z ośmioma golami, prowadził w klasyfikacji strzelców Pro League razem z Tolu Arokodare i Kasperem Dolbergiem. Od września prowadził STVV Felice Mazzù. Jego najlepszą radą, jak opowiadał Bertaccini, było to, by się kontrolował, bo zbyt szybko się denerwuje. Obiecał trenerowi, że w tym sezonie nie dostanie już żółtej kartki od sędziów. Sezon 2024/2025 skończył z 16 golami w lidze, jako drugi strzelec rozgrywek.

1 sierpnia 2025 roku Anderlecht ogłosił jego transfer. Podpisał kontrakt do 2029 roku. Negocjacje trwały od maja. Dyrektor sportowy Olivier Renard mówił, że klub szukał wszechstronnego napastnika, który zna belgijską ligę, ma liczby i charakter.

Styl gry

Dyrektor sportowy STVV opisywał go jako szybkiego, żwawego napastnika z nosem do goli, a wyróżniały go wykończenie akcji, duża liczba biegów i praca po stracie piłki. Sam jako największy atut wymieniał szybkość: mówił, że przy jej pomocy potrafi zaszkodzić obrońcom. Za wzór uważał Luisa Suáreza i jego grę na obrońcach, a jako słabość wskazywał, że łatwo wpada w złość na boisku.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Belgii. W kadrze U-19 tworzył duet napastników z Loïsem Opendą. W listopadzie 2024 roku mówił, że gdyby jednocześnie dostał powołanie od Włoch i Belgii, wybrałby Włochy.