Czwarta drużyna Orange Ekstraklasy to Lech Poznań. Przed sezonem zespół celował w „majstra”, ale po rundzie jesiennej wymagania wobec trenera Smudy zostały trochę obniżone. Jaka była zatem wiosna w wykonaniu poznaniaków?
Trudno jednoznacznie ocenić minioną rundę w wykonaniu graczy poznańskiej drużyny. Kibice pragnęli wicemistrzostwa, o które Lech walczył niemal do samego końca . Prezesi oczekiwali od Franciszka Smudy awansu do Pucharu UEFA, co udało się nieco kuchennymi drzwiami, gdyż z rozgrywek tych wycofał się Groclin Grodzisk Wielkopolski. Obiektywnie należy stwierdzić, że pomimo szumnych zapowiedzi właściciela klubu – Jacka Rutkowskiego, Lech odstawał kadrowo od Wisły Kraków i Legii Warszawa. Zespół nękany był kontuzjami, a nerwowy Franciszek Smuda, co chwila zmagał się z ostrymi pytaniami wymagających wielkopolskich kibiców i dziennikarzy. Pomijając klika wpadek jak ta w Krakowie czy Bytomiu, Lech rozegrał niezłą rundę i z całą pewnością zasłużenie znalazł się w czołówce polskich drużyn pierwszoligowych.
Najlepsze spotkanie: Legia Warszawa – Lech Poznań 0:1
Kibice i piłkarze Lecha najbardziej cenią sobie zwycięstwa nad Legią, uznawaną za najbardziej prestiżowego rywala „Kolejorza”, nie zależnie od miejsc w tabeli na jakich oba kluby się znajdują. Tym razem spotkaniu dodatkowego smaczku dodawał fakt – walki o wicemistrzostwo kraju. Lech w Warszawie wygrał po raz pierwszy od 13 lat, a gola na wagę trzech oczek zdobył super joker – Przemysław Pitry. Legionistom pokonanym dwukrotnie przez poznaniaków w tym sezonie na pocieszenie pozostał fakt, że to oni ostatecznie sięgnęli po wicemistrzostwo.
Najgorsze spotkanie: Cracovia Kraków – Lech Poznań 3:2
Po pokonaniu Legii i Groclinu wydawało się, że Lech pewnie będzie kroczył po wicemistrzostwo. Tak jednak nie było, pierwsza poważna wpadka przytrafiła się w Krakowie, gdzie Cracovia „zdemolowała” obronę „Kolejorza”. Drużyna Franciszka Smudy przez większą część meczu nie istniała. Wspaniałą partię w barwach gospodarzy rozegrał Kamil Witkowski, który strzelił trzy bramki, co znacznie ułatwili mu poznańscy obrońcy. – W meczach ligowych nie wolno popełniać takich błędów, tym bardziej gdy walczy się o wicemistrzostwo, lub aby w ogóle stanąć na podium – mówił na pomeczowej konferencji Franciszek Smuda.
Najlepszy zawodnik: Rafał Murawski
Od Murawskiego i Hernana Rengifo Franciszek Smuda zaczynał ustalać wyjściową jedenastkę. Nic w tym dziwnego, reprezentacyjny rozgrywający poczynił przez rok spore postępy. Dziś trudno wyobrazić sobie środkową linię Lecha bez „Murasia”. Wyróżnia się on kreatywnością, świetnym przeglądem pola oraz niezłą grą w odbiorze. W dodatku bardzo trudno zabrać mu piłkę. Gdy tylko poprawi skuteczność to ma szansę na długo zadomowić się w kadrze narodowej.
Największe rozczarowanie: Piotr Reiss
Kapitan „Kolejorza” minioną rundę może zaliczyć do najsłabszych w swojej karierze. Od obrońcy tytułu króla strzelców wymaga się znacznie więcej niż 5 bramek na sezon. Popularny i niezwykle sympatyczny „Rejsik” był cieniem samego siebie, nie potrafiącym się odnaleźć w polu karnym. Widzieli to kibice, widział to i „Franz”, który posadził kapitana na ławce rezerwowych. Bez względu na formę Reiss w Wielkopolsce zawsze będzie żywą legendą Lecha.
