Wraca Premiership

Pozornie po drugiej stronie bieguna znajduje się Chelsea, pewnie liderująca rozgrywkom. Trzy zwycięstwa w trzech meczach muszą radować serce Romana Abramowicza, jednak łyżką dziegciu jest wstydliwy blamaż z Atletico Madryt. „The Blues” w potyczce o Superpuchar Europy zagrali fatalnie, ulegając „Los Rojiblancos” w hańbiącym stosunku 4:1. Chelsea z Premiership i Chelsea z meczu w Monaco to dwa zupełnie inne zespoły. Para David Luiz – Gary Cahill pewnie wyłączyła z gry duet Papiss Cisse – Demba Ba, by po kilku dniach oglądać plecy Falcao, który z dziecinną łatwością strzela hat-tricka. Blado wypadł siejący postrach w lidze Eden Hazard, niewidoczny był Mata, słaby Ramires. Wszyscy sympatycy Chelsea liczą, że mecz z Atletico był tylko wypadkiem przy pracy i nigdy więcej się nie powtórzy. Jeśli spojrzymy na pierwsze trzy kolejki, faworytem sobotniej potyczki jest ekipa Roberto Di Matteo, tym bardziej że jego podopieczni zapewne zechcą zatrzeć niesmak po klęsce z Atletico, co z kolei nie najlepiej wróży marzącemu o odibicu się od dna QPR. Początek meczu w sobotę o godzinie 16:00.

W innym sobotnim spotkaniu Arsenal na swoim obiekcie zmierzy się z Southamptonem, a wszystkie oczy będą zwrócone na Oliviera Giroud, jak dotąd popisującego się spektakularną niemocą strzelecką. Historia najlepszych snajperów „Kanonierów” ostatnich dwóch dekad wyraźnie wskazuje, że na rozpoczęcie swojej bramkowej epopei nie ma lepszego przeciwnika niż „Święci”. 23 września 1995 roku – po sześciu spotkaniach bez strzelonej bramki Dennis Bergkamp trafia dwa razy przeciwko Southamptonowi, zamykając usta krytykom podważającym słuszności jego transferu i rozpoczynając wspaniały rozdział w historii Arsenalu. 18 września 1999 roku – nowy nabytek „Kanonierów”, Thierry Henry, zamiast hurtowo zdobywać bramki, razi wszystkich swoją nieskutecznością, a potyczka ze „Świętymi” mogła być już dziewiątym meczem bez strzelonego gola. Francuz oczywiście przełamuje swoją snajperską indolencję, zdobywając zwycięskie trafienie, które miało się okazać premierowym ze 174 bramek zdobytych dla „The Gunners”. 30 października 2004 roku – 21-letni Robin van Persie zdobywa debiutancką bramkę w Premiership. Kogo pognębił swym trafieniem? Rzecz jasna ekipę z St. Mary’s Stadium.

Jeśli Giroud ma być kolejnym z nietuzinkowych snajperów Arsenalu – zapewne w to wierzy Wenger – to nie będzie lepszej okazji do zasilenia swego konta bramkowego. Rasowy napastnik jest „Kanonierom” potrzebny jak woda po suto zakrapianej imprezie. Skuteczność jest największą bolączką ekipy z Emirates Stadium – dwie bramki w trzech meczach nie uprawniają do śmiałego spoglądania na czub tabeli. Poza królem francuskiej Ligue 1 nie za bardzo kto ma strzelać bramki, a co gorsza były napastnik Montpellier także się do tego nie kwapi. Od czasu do czasu trafi Cazorla, Podolski, może Walcott czy Gervinho, ale Wengerowi potrzebny jest ktoś, kto strzeli przynajmniej kilkanaście bramek w sezonie. Arsenal ma o tyle o komfortową sytuację, że nawet jak nic strzela, to też nie traci bramek, więc najgorszym scenariuszem jest remis. Defensywa „Kanonierów” nie pozwoliła się zaskoczyć od 345 minut i w tej chwili można śmiało twierdzić, że jest najlepsza w lidze. Fantastycznie gra para stoperów Mertesacker – Vermaelen, co w jakiś sposób rekompensuje żałosną postawę z przodu. Poza wspomnianą dwójką warto zwrócić uwagę na środek pola Arsenalu. Do nieźle grającego od początku sezonu Santiago Cazorli dołączyli Abou Diaby i Mikel Arteta, a o potencjale tego tria zdążył się już przekonać Brendan Rodgers.

Wbrew pozorom przed zawodnikami Arsene Wengera bardzo trudne zadanie. Choć Southampton okopał się na ostatnim miejscu w tabeli, to swoją grą bezapelacyjnie zasłużył na wyższą lokatę. Dwukrotnie był o krok od zatrzymania zespołów z Manchesteru, tracąc bramki w ostatnich minutach spotkań, co można zrzucić na karb niedoświadczenia beniaminka. Zresztą dobrą postawę „Świętych” docenił Roy Hodgson, powołując Adama Lallanę do reprezentacji Anglii. W potyczkach z United i City dobre wrażenie – poza kapitanem drużyny Lallaną – zrobił angielski Grzegorz Piechna, czyli silny jak tur Rickie Lambert. Pojedynki snajpera o posturze rugbysty ze stoperami Arsenalu mogą być ozdobą sobotniego meczu. Początek rywalizacji zaplanowano na godzinę 16:00.

Także w sobotę swoje spotkania rozegrają zespoły z Manchesteru – City zmierzy się ze Stoke, a United podejmie na swoim terenie Wigan Athletic. „The Citizens” rozpoczęli sezon ociężale, z dużym trudem ciułając punkty, opierając się głównie na indywidualnych przebłyskach. Fantastycznie gra syn marnotrawny rodziny z Etihad Stadium, Carlos Tevez, który w trzech meczach zdobył trzy bramki, a ponadto jego pomoc przy rozgrywaniu akcji jest niebagatelna. Po drugiej stronie miedzy także nie jest kolorowo. „Czerwone Diabły” już zdążyły przegrać, a gdyby nie geniusz Robina van Persiego, to już na starcie ligi uciekłoby im aż sześć punktów. Trudniejsze zadanie zdaje się stać przed City, ponieważ wojownicy Tony’ego Pullisa tanio skóry nie sprzedadzą i w tym sezonie nie zaznali jeszcze goryczy porażki. Start obu spotkań o 16:00.

Tego samego dnia na murawę wybiegną piłkarze dwóch rewelacji dopiero co rozpoczętego sezonu, czyli Swansea City i West Bromwich Albion. „Łabędzie” w pierwszych trzech kolejkach zaprezentowały futbolowy artyzm na poziomie niedostępnym dla większości ekip Premiership, dwukrotnie przekraczając barierę 600 podań, aplikując przy tym rywalom aż dziesięć bramek. Walijska maszyna pożera rywali z gracją godną najwybitniejszych baletmistrzów. Fantastyczni skrzydłowi zaliczyli w sumie sześć asyst na dziesięć możliwych (Routledge i Dyer po trzy), ponadto samemu trzykrotnie trafiając do bramek rywali. Bezczelnie z Premiership przywitał się Michu, który z czterema bramki ex aequo z RvP przewodzi klasyfikacji strzelców. Klasą samą w sobie jest Leon Britton, podający ze skutecznością na poziomie 95%. W sobotę na drodze Swansea stanie Aston Villa. Podopieczni Paula Lamberta najwyraźniej nie dojechali na start rozgrywek, zdobywając ledwie jeden punkt w trzech spotkaniach i trudno przewidywać, aby zdołali się przeciwstawić wiceliderowi tabeli. Zajmujące trzecie miejsce WBA zmierzy się z Fulham. Podopieczni Steve’a Clarke’a są jeszcze większą niespodzianką aniżeli Swansea, które już w poprzednich rozgrywkach potrafiło sprawić nie lada sensację. Ich wysokie miejsce jest tym bardziej imponujące, jeśli weźmie się pod uwagę przeciwników, z którymi musieli się uporać. Liverpool, Tottenham i Everton przed startem sezonu zaliczano do czołówki Premiership, tymczasem West Brom ugrało z wymienioną trójką aż siedem punktów. Z kolei Fulham zaczęło z impetem (5:0 z Norwich), ale później mocno spuściło z tonu, zaliczając dwie porażki. O ile przegraną z MU można było przewidywać, o tyle gładkie lanie od West Hamu jest już pewnego rodzaju zaskoczeniem. Oba pojedynki rozpoczynają się o 16:00.

O godzinie 18:30 zabrzmi gwizdek inaugurujący starcie Sunderlandu z Liverpoolem. SAFC zaczęli sezon spokojnie, dwukrotnie remisując (potyczka z Reading została przełożona ze względu na rzęsiste opady deszczu), natomiast „The Reds” zaliczyli najgorszy start od 50 lat. Brendan Rodgers miał być cudotwórcą, a na razie bliżej jest mu do dywersanta. Pod jego wodzą Liverpool dwa razy zagrał fatalnie, raz wyśmienicie. Styl „Swanselony” miał zostać zaszczepiony u grajków z Anfield Road, ale albo Irlandczyk jest marnym nauczycielem, albo ma wyjątkowo mało pojętnych uczniów. Jedynie Joe Allen i gołowąs Raheem Sterling mogą nie mieć do siebie większych pretensji za minione spotkania. Martin Skrtel przynajmniej dwukrotnie przysłużył się przeciwnikom, podobnie Pepe Reina. Luis Suarez i Steven Gerrard zagrali fantastycznie przeciwko City i karygodnie z Arsenalem. O Fabio Borinim można powiedzieć tylko tyle, że jest. Włochowi na razie nie służy wyspiarski klimat, ponieważ w każdym ze spotkań był wręcz absurdalnie niewidoczny, niczym swoisty futbolowy kameleon zlewając się z murawą zaraz po sygnale rozpoczynającym mecz. Ogromnym problemem LFC jest zupełny brak manewru, jeśli chodzi o atak. W zasadzie tylko Suarez, Borini i czekający na debiut Assaidi są nominalnymi napastnikami, co jeśli weźmiemy pod uwagę chimeryczność Urugwajczyka oraz słabą dyspozycję Włocha, nie zwiastuje „The Reds” świetlanej przyszłości. Snajper, który jeszcze nie tak dawno stanowił alternatywę na środek ataku, również zagra w sobotę, tyle że o godzinie 13:45. Wtedy naprzeciw siebie staną piłkarze Norwich City i West Hamu United, nowego pracodawcy Andy’ego Carolla. Długowłosy Anglik już w debiucie wydatnie przyczynił się do wygranej „Młotów”, spektakularnie witając się z publicznością z Boleyn Ground. Beniaminek całkiem udanie wrócił do Premiership, w trzech meczach odnosząc dwa zwycięstwa i pokazując całkiem przyzwoity styl gry. Mniej imponująco wygląda dorobek Norwich (dwa punkty i czternaste miejsce), jednak „Kanarki” w poprzedniej kolejce solidnie nastraszyły Tottenham, udowadniając, że trzeba się z nimi liczyć.

Ostatnie dwa spotkania to niedzielna potyczka beniaminka Reading z kulejącym Tottenhamem i poniedziałkowy mecz nieobliczalnego Evertonu z przeciętnym ostatnio Newcastle. Po enigmatycznym rozstaniu z Harrym Redknappem na White Hart Line liczono na podobno nadzwyczajne umiejętności Andre Villasa-Boasa i prawdopodobnie działaczom wkradł się w rachunki jakiś chochlik, ponieważ „Spurs” po trzech kolejkach mają dwa punkty i zajmują dopiero piętnastą lokatę w tabeli. Co gorsza, wyniki odzwierciedlają poziom gry zespołu, a nie tego się spodziewano po współpracy z Portugalczykiem. Remisy w ostatnich dwóch spotkaniach ratowano heroicznym wysiłkiem – z WBA dwukrotnie wybijano piłkę z linii bramkowej, a z Norwich niemal perfekcyjnie zagrał weteran w szeregach „Kogutów”, Brad Friedel. AVB zdaje się nie dostrzegać problemu, ponieważ w wywiadach twardo obstaje przy wersji, że Tottenham grał lepiej od przeciwników i kategorycznie zasłużył na zwycięstwa. Stołek opiekuna zespołu z White Hart Line staje się coraz gorętszy, a w niedzielę nadarzy się pierwsza okazja do schłodzenia go. Początek meczu o godzinie 17:00.

W batalii kończącą 4. kolejkę na Goodison Park przyjeżdża Newcastle United. Po pierwszych dwóch rozdaniach wydawało się, że „The Toffees” będą jednym z faworytów do czołowej czwórki, jednak spotkanie z WBA ujawniło kryptonit podopiecznych Davida Moyesa – wyłączyć z gry Darrona Gibsona. Ten niepozorny rozgrywający odciska horrendalne piętno na grze Evertonu. Od momentu jego przenosin na Goodison Park „The Toffees” dłużej utrzymują się przy piłce, zdobywają więcej bramek i więcej punktów, stąd bez większego żalu sprzedano Jacka Rodwella do City. Newcastle nie musi się martwić o sposób na irlandzkiego pomocnika, ponieważ kontuzja odniesiona właśnie podczas meczu z West Brom eliminuje Gibsona na jeszcze mniej więcej pięć tygodni. Do momentu odniesienia urazu Everton miażdżąco przewyższał WBA, które ograniczało się do długich wybić w kierunku swoich napastników. Jednak wszystko zmieniło się w 19. minucie, gdy boisko opuścił Gibson. Akcję „The Toffees” były dużo mniej składne, nieprzemyślane i z minuty na minutę coraz częściej kończyły się bezproduktywnym długim przerzutem, a efektem tego była porażka z ekipą z Birmingham. Z kolei w Newcastle liczą na fantastycznego Hatema Ben Arfę i przebudzenie Cisse oraz Ba. Jak na razie piąta ekipa minionego sezonu raczej zawodzi, z czterema punktami zajmując dziesiąte miejsce w tabeli, a wpływ na to ma z pewnością słaba skuteczność wspomnianego duetu (tylko jeden gol w trzech meczach). Czy Everton poradzi sobie z absencją Gibsona, a „Sroki” rozpoczną marsz w górę tabeli? Odpowiedź poznamy w poniedziałek. Początek meczu o godzinie 21:00.