Kibice reprezentacji Włoch pamiętają turniej sprzed czterech lat, który dostarczył sporo łez. Mimo trudnej grupy i kontrowersyjnych decyzji Cesare Prandellego wszyscy we Włoszech mają nadzieję, że uda im się powtórzyć sukces z 2006 roku, kiedy stali się najlepszą drużyną na świecie.
Włosi przed każdym turniejem mają ambicję, aby wygrać i wznieść puchar w ostatni dzień zawodów. Jednak nie zawsze udawało im się sprostać swoim oczekiwaniom, co odzwierciedla ostatni mundial, gdzie zespół dowodzony wówczas przez Marcelo Lippiego odpadł już w fazie grupowej, ulegając w trzecim meczu Słowakom, którzy dość niespodziewanie wyszli z grupy kosztem Italii. Piłkarze Cesare Prandellego nie będą chcieli dopuścić do powtórki z rozrywki, choć początkowi rywale są trudniejsi w porównaniu do mistrzostw rozgrywanych w RPA. Wielu wskazuje Włochów jako faworyta, by z powodzeniem walczyć o końcowy triumf podczas brazylijskiego championatu. Natomiast nie będzie większego zdziwienia, jeśli Urugwaj oraz Anglia awansują dalej kosztem „Squadra Azzurra”.
Podczas zmagań w eliminacjach do mundialu drużyna z Półwyspu Apenińskiego nie dała większych szans swoim rywalom, pewnie wygrywając swoją grupę. Wicemistrzowie Europy z 2012 roku wygrali sześć spotkań, a cztery zremisowali. Postawa Włochów mogła zachwycać kibiców tej reprezentacji, ponieważ na tle Czechów, Danii i Bułgarii widać było ich przewagę na boisku nad rywalami, którzy do ostatniego spotkania bili się o drugą lokatę, dającą grę w barażach. Najbardziej skutecznym zawodnikiem był Mario Balotelli, który pięciokrotnie umieszczał piłkę w siatce. Postawa piłkarza występującego w Milanie mogła się podobać, bo to on brał ciężar gry na swoje barki i nie bał się podjąć ryzykownych decyzji. Można powiedzieć, że dzięki jego postawie udało się uratować cztery punkty w eliminacjach. Najpierw zdobył gola dającego zwycięstwo w meczu z Czechami, a później strzelił bramkę wyrównującą pod koniec spotkania przeciwko Armenii, gdzie niespodziewanie piłkarze Cesare Prandellego na San Paolo podzielili się punktami z niżej notowaną Armenią. Niewiele gorszy od “Super Mario” był Pablo Osvaldo, który zdobył o jedną bramkę mniej. Szkoleniowiec „Squadra Azzurra” mógł być ukontentowany z jego postawy, ponieważ dobrze wywiązywał się ze swoich zadań na boisku. Ściągał na siebie rywali w ofensywie, a w decydującym momencie potrafił umieścić futbolówkę w bramce. Tak dobra postawa reprezentacji Włoch nie byłaby możliwa bez Andrei Pirlo, który był głównym konstruktorem akcji, notując pięć asyst. Nic dziwnego, że mając tak zgrany kolektyw, Włosi nie mieli większych problemów podczas eliminacyjnych potyczek.
Forma mistrzów świata z 2006 roku spadła w meczach towarzyskich poprzedzających brazylijski mundial. Włosi wygrali zaledwie jedno spotkanie z Fluminense oraz zremisowali z Irlandią i o wiele słabszym Luksemburgiem. Cesare Prandelli testował wiele ustawień zespołu, by wybrać to najbardziej odpowiednie na brazylijski turniej. Doświadczony trener starał się udoskonalić formację ataku, wystawiając na szpicy Ciro Immobile, który stał się wielkim objawieniem ostatniego sezonu Serie A, co zaowocowało transferem do Borussii Dortmund. Były piłkarz Torino zdobył 22 bramki i z tym rezultatem został królem strzelców kampanii 2013/2014. Szansę na pokazanie swoich umiejętności w sparingach otrzymał także Lorenzo Insigne, którego występ na brazylijskich mistrzostwach w pewnym momencie stał się iluzoryczny, ponieważ trener „Squadra Azzurra” miał duży wybór w ataku. Piłkarz Napoli nie odegrał znaczącej roli podczas meczów kontrolnych, ale jego szybkość i dobre odnalezienie się na boisku mogą spowodować wiele kłopotów w ataku. Największym zmartwieniem dla Prandellego jest strata Riccardo Montolivo, który przeciwko Irlandii złamał nogę. Liczył on, że zawodnik Milanu, wraz z Pirlo, będzie napędzał akcje ofensywne Italii i stanowił o silnym kolektywie podczas rozgrywanych spotkań.
Solidną lekcją dla Włochów był ostatni Puchar Konfederacji, gdzie zapoznali się z otoczką, jaka będzie panować w czerwcu oraz lipcu. Cesare Prendelli wyraźnie stwierdził, że jego drużyna musi się lepiej zaaklimatyzować z klimatem, który różni się od tego panującego w Europie i może on wielu drużynom ograniczyć potencjał podczas mistrzostw świata w Brazylii. Patrząc na ich kadrę można śmiało powiedzieć, że selekcjoner reprezentacji Włoch docenia ciężką pracę zawodników, bo powołał takich piłkarzy, jak chociażby Matteo Darmian, występujący u boku Kamila Glika w defensywie Torino oraz Marco Parolo z Parmy, którzy byli w optymalnej formie podczas zeszłego sezonu. Obrona mistrzów świata z 2006 roku wydaje się być solidna, mając do dyspozycji takich piłkarzy, jak: Leonardo Bonucci, Giorgio Chellini czy Andrea Barzagli. Dużą szansę na pokazanie swoich umiejętności ma Mattia De Sciglio, którego wiele osób określa jako drugiego Paolo Maldiniego.
Godna oceny jest także linia ataku, która w optymalnej dyspozycji może być bardzo groźna. Największa uwaga jest skierowana oczywiście na Mario Balotellego. Wszyscy doskonale pamiętają, jak podczas półfinałowego spotkania na Stadionie Narodowym w Warszawie upokorzył Niemców, zdobywając dwie bramki i prowadząc swoją reprezentację do wielkiego finału. Mundial w Brazylii będzie też prawdziwym odzwierciedleniem, na co stać Alessio Cerciego, Ciro Immobile czy Lorenzo Insigne. Tych trzech zawodników zrobiło największy postęp w ostatnim czasie, częściej zdobywając gole, co zaowocowało powołaniem na tegoroczne mistrzostwa świata. Wielu ekspertów zastanawia się, czy taki schemat, wybrany przez włoskiego szkoleniowca, jest dobry. Moim zdaniem może on być bardzo groźny dla rywali, kiedy cały zespół będzie wykorzystywał swoje możliwości. Kluczowi w tym aspekcie będą Andrea Pirlo oraz Claudio Marchisio, którzy w głównej mierze będą odpowiadać za kreowanie akcji do wyżej ustawionych partnerów.
Bezapelacyjnie największą gwiazdą reprezentacji Włoch jest Gianluigi Buffon, dla którego będą to piąte i zarazem ostatnie finały piłkarskich mistrzostw świata. Mimo 36 lat na karku nie brakuje mu wielkich aspiracji, gdyż sam pragnie drugi raz w życiu cieszyć się z końcowego triumfu podczas mundialu, jak było to w Niemczech w 2006 roku. Można stwierdzić, że na tamtej imprezie Włoch był w życiowej formie, gdzie swoją postawą ratował z opałów Italię. Doświadczony bramkarz ma nadzieję, że los będzie sprzyjał jego zdrowiu, w przeciwieństwie do turnieju sprzed czterech lat, kiedy z powodu urazu zagrał tylko jedną połowę meczu z Paragwajem. Jego rutyna oraz doświadczenie mogą sprawić, że Włosi zajdą daleko podczas mundialu w Brazylii, ale jego gra będzie również uzależniona od formacji defensywnej. Ostatnie lata pokazały, że przy słabej postawie obrońców Buffon nie jest w stanie nic wskórać. Będzie miał on niebywałe pole do popisu, patrząc na rywali, na jakich trafili wicemistrzowie Europy.
Cesare Prandelli doskonale wie, czego jego drużyna potrzebuje. Obejmując kadrę w 2010 roku, miał trudne zadanie, bo zespół był rozbity po afrykańskim turnieju, gdzie mimo łatwej grupy nie awansował dalej. Doświadczony trener dostał angaż na Półwyspie Apenińskim jako szkoleniowiec pierwszej reprezentacji Włoch z racji tego, że osiągał sukcesy z zespołem Fiorentiny. Jest to ostatni opiekun „Violi”, który awansował z tym klubem do Ligi Mistrzów. W sezonie 2009/2010 zespół z Florencji pod jego wodzą awansował do 1/8 finału, gdzie był blisko wyeliminowania późniejszego finalisty, Bayernu Monachium. Jednak bramki na wyjeździe spowodowały, że ekipa z Bundesligi okazała się zwycięska w tym dwumeczu. Początki Italii za czasów Prendellego były trudne, ale zespół regularnie robił postępy, co było widać na Euro 2012. Włosi awansowali do finału, lecz tam zostali zmasakrowani przez Hiszpanów, którym udało się obronić tytuł wywalczony w Austrii i Szwajcarii. Jednak „Squadra Azzurra”po polsko-ukraińskim turnieju została okrzyknięta rewelacją turnieju, bo mało kto sądził, że po blamażu w 2010 roku uda jej się ponownie stanąć na twardym gruncie.
Powołania na brazylijskie mistrzostwa świata zaskoczyły wielu. Dość nieoczekiwanie w 23-osobowej kadrze zabrakło Christiana Maggio z Napoli, który po solidnym sezonie nie poleciał z reprezentacją Włoch na mundial. Kosztem doświadczonego zawodnika pojechał, pięć lat młodszy od niego, Ignazio Abate, który w ostatnim czasie nie grał regularnie w zespole Milanu. Największym pechowcem i tak stał się Giuseppe Rossi, który kolejny raz nie pojechał na wielką piłkarską imprezę. Dwa lata temu Prandelli szykował dla niego miejsce w zespole, jednak poważna kontuzja wyeliminowała go z gry. Szkoleniowiec ekipy z Półwyspu Apenińskiego postanowił zabrać na mundial Antonio Cassano, który swoim doświadczeniem ma wesprzeć drużynę w trudnych momentach.
Dziennikarz Polsatu Sport – Roman Kołtoń – twierdzi, że Andrea Pirlo może stać się kluczowym zawodnikiem, który poprowadzi Włochy do wielkich sukcesów. Jego zdaniem był on przez ostatnie lata najbardziej niedocenianym zawodnikiem, bo mimo swojej tytanicznej pracy nie dostał ani razu wielkiego wyróżnienia: – Jestem fanem Italii, od dziecka. Wyjątkiem były mecze z Polakami, bo byłem wtedy za Smolarkiem, Bońkiem czy Młynarczykiem. W 1982 roku najbardziej zasmakowałem futbolu, oglądając starcie Włochy – Brazylia. Mieli wtedy swój wyrachowany styl gry i on też ma prawo do istnienia. Śmiem twierdzić, że w historii nie było tak ofensywnie grających „Canarinhos”. Wiem, że pięć razy zdobyli mistrzostwo świata i ta ekipa z 1970 roku uchodzi za taką wzorcową, fajnie zrównoważoną, od bramkarza po napastnika. Brazylia Santany chciała natomiast wygrać każdy mecz. Po prostu zwariowali na tym boisku. Im się wydawało, że sama siła ofensywna pozwoli zwyciężyć. I oni się wtedy na Włochach potknęli. Od wtedy ta Italia mnie fascynuje. Widziałem mecze Włochów m.in. z Niemcami w 2006 roku czy w 2012 podczas Euro, to był zespół, który grał koncertowo. Mundial w RPA to było po prostu kosmiczne nieporozumienie – nie byli sobą. Myślę, że teraz zagrają dobry turniej. Wiem, że Pirlo ma swoje lata, ale w ostatnich dziesięciu latach chociaż raz zasłużył na tytuł Piłkarza Roku czy to w Europie, czy na świecie. Było tak, że był najlepszym zawodnikiem, ale nigdy nie dostał tego tytułu. Można mnie spytać – w którym roku? Chociażby w 2006. No, ale Cannavaro dostał. Jeden powie Buffon, drugi Cannavaro, a trzeci Pirlo – to jest piękno futbolu. Nie forsuję swoich racji, ale dla mnie to był geniusz. To nie Zidane był najlepszy, a Andrea. Myślę, że Prandelli jest mądrym facetem. Ta jego mądrość przyniosła efekty w Polsce i na Ukrainie. Tym razem też powinna.
Bramkarze: Gianluigi Buffon (Juventus), Mattia Perin (Genoa), Salvatore Sirigu (Paris St. Germain)
Obrońcy: Ignazio Abate (Milan), Andrea Barzagli (Juventus), Leonardo Bonucci (Juventus), Giorgio Chiellini (Juventus), Matteo Darmian (Torino), Mattia De Sciglio (Milan), Gabriel Paletta (Parma)
Pomocnicy: Alberto Aquilani (Fiorentina), Antonio Candreva (Lazio), Daniele De Rossi (Roma), Claudio Marchisio (Juventus), Thiago Motta (Paris St Germain), Marco Parolo (Parma), Andrea Pirlo (Juventus), Marco Verratti (Paris St Germain)
Napastnicy: Mario Balotelli (Milan), Antonio Cassano (Parma), Alessio Cerci (Torino), Ciro Immobile (Borussia Dortmund), Lorenzo Insigne (Napoli).
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
Kibice reprezentacji Włoch pamiętają turniej sprzed czterech lat, który dostarczył sporo łez. Mimo trudnej grupy i kontrowersyjnych decyzji Cesare Prandellego wszyscy we Włoszech mają nadzieję, że uda im się powtórzyć sukces z 2006 roku, kiedy stali się najlepszą drużyną na świecie.
Włosi przed każdym turniejem mają ambicję, aby wygrać i wznieść puchar w ostatni dzień zawodów. Jednak nie zawsze udawało im się sprostać swoim oczekiwaniom, co odzwierciedla ostatni mundial, gdzie zespół dowodzony wówczas przez Marcelo Lippiego odpadł już w fazie grupowej, ulegając w trzecim meczu Słowakom, którzy dość niespodziewanie wyszli z grupy kosztem Italii. Piłkarze Cesare Prandellego nie będą chcieli dopuścić do powtórki z rozrywki, choć początkowi rywale są trudniejsi w porównaniu do mistrzostw rozgrywanych w RPA. Wielu wskazuje Włochów jako faworyta, by z powodzeniem walczyć o końcowy triumf podczas brazylijskiego championatu. Natomiast nie będzie większego zdziwienia, jeśli Urugwaj oraz Anglia awansują dalej kosztem „Squadra Azzurra”.
Podczas zmagań w eliminacjach do mundialu drużyna z Półwyspu Apenińskiego nie dała większych szans swoim rywalom, pewnie wygrywając swoją grupę. Wicemistrzowie Europy z 2012 roku wygrali sześć spotkań, a cztery zremisowali. Postawa Włochów mogła zachwycać kibiców tej reprezentacji, ponieważ na tle Czechów, Danii i Bułgarii widać było ich przewagę na boisku nad rywalami, którzy do ostatniego spotkania bili się o drugą lokatę, dającą grę w barażach. Najbardziej skutecznym zawodnikiem był Mario Balotelli, który pięciokrotnie umieszczał piłkę w siatce. Postawa piłkarza występującego w Milanie mogła się podobać, bo to on brał ciężar gry na swoje barki i nie bał się podjąć ryzykownych decyzji. Można powiedzieć, że dzięki jego postawie udało się uratować cztery punkty w eliminacjach. Najpierw zdobył gola dającego zwycięstwo w meczu z Czechami, a później strzelił bramkę wyrównującą pod koniec spotkania przeciwko Armenii, gdzie niespodziewanie piłkarze Cesare Prandellego na San Paolo podzielili się punktami z niżej notowaną Armenią. Niewiele gorszy od “Super Mario” był Pablo Osvaldo, który zdobył o jedną bramkę mniej. Szkoleniowiec „Squadra Azzurra” mógł być ukontentowany z jego postawy, ponieważ dobrze wywiązywał się ze swoich zadań na boisku. Ściągał na siebie rywali w ofensywie, a w decydującym momencie potrafił umieścić futbolówkę w bramce. Tak dobra postawa reprezentacji Włoch nie byłaby możliwa bez Andrei Pirlo, który był głównym konstruktorem akcji, notując pięć asyst. Nic dziwnego, że mając tak zgrany kolektyw, Włosi nie mieli większych problemów podczas eliminacyjnych potyczek.
Forma mistrzów świata z 2006 roku spadła w meczach towarzyskich poprzedzających brazylijski mundial. Włosi wygrali zaledwie jedno spotkanie z Fluminense oraz zremisowali z Irlandią i o wiele słabszym Luksemburgiem. Cesare Prandelli testował wiele ustawień zespołu, by wybrać to najbardziej odpowiednie na brazylijski turniej. Doświadczony trener starał się udoskonalić formację ataku, wystawiając na szpicy Ciro Immobile, który stał się wielkim objawieniem ostatniego sezonu Serie A, co zaowocowało transferem do Borussii Dortmund. Były piłkarz Torino zdobył 22 bramki i z tym rezultatem został królem strzelców kampanii 2013/2014. Szansę na pokazanie swoich umiejętności w sparingach otrzymał także Lorenzo Insigne, którego występ na brazylijskich mistrzostwach w pewnym momencie stał się iluzoryczny, ponieważ trener „Squadra Azzurra” miał duży wybór w ataku. Piłkarz Napoli nie odegrał znaczącej roli podczas meczów kontrolnych, ale jego szybkość i dobre odnalezienie się na boisku mogą spowodować wiele kłopotów w ataku. Największym zmartwieniem dla Prandellego jest strata Riccardo Montolivo, który przeciwko Irlandii złamał nogę. Liczył on, że zawodnik Milanu, wraz z Pirlo, będzie napędzał akcje ofensywne Italii i stanowił o silnym kolektywie podczas rozgrywanych spotkań.
Solidną lekcją dla Włochów był ostatni Puchar Konfederacji, gdzie zapoznali się z otoczką, jaka będzie panować w czerwcu oraz lipcu. Cesare Prendelli wyraźnie stwierdził, że jego drużyna musi się lepiej zaaklimatyzować z klimatem, który różni się od tego panującego w Europie i może on wielu drużynom ograniczyć potencjał podczas mistrzostw świata w Brazylii. Patrząc na ich kadrę można śmiało powiedzieć, że selekcjoner reprezentacji Włoch docenia ciężką pracę zawodników, bo powołał takich piłkarzy, jak chociażby Matteo Darmian, występujący u boku Kamila Glika w defensywie Torino oraz Marco Parolo z Parmy, którzy byli w optymalnej formie podczas zeszłego sezonu. Obrona mistrzów świata z 2006 roku wydaje się być solidna, mając do dyspozycji takich piłkarzy, jak: Leonardo Bonucci, Giorgio Chellini czy Andrea Barzagli. Dużą szansę na pokazanie swoich umiejętności ma Mattia De Sciglio, którego wiele osób określa jako drugiego Paolo Maldiniego.
Godna oceny jest także linia ataku, która w optymalnej dyspozycji może być bardzo groźna. Największa uwaga jest skierowana oczywiście na Mario Balotellego. Wszyscy doskonale pamiętają, jak podczas półfinałowego spotkania na Stadionie Narodowym w Warszawie upokorzył Niemców, zdobywając dwie bramki i prowadząc swoją reprezentację do wielkiego finału. Mundial w Brazylii będzie też prawdziwym odzwierciedleniem, na co stać Alessio Cerciego, Ciro Immobile czy Lorenzo Insigne. Tych trzech zawodników zrobiło największy postęp w ostatnim czasie, częściej zdobywając gole, co zaowocowało powołaniem na tegoroczne mistrzostwa świata. Wielu ekspertów zastanawia się, czy taki schemat, wybrany przez włoskiego szkoleniowca, jest dobry. Moim zdaniem może on być bardzo groźny dla rywali, kiedy cały zespół będzie wykorzystywał swoje możliwości. Kluczowi w tym aspekcie będą Andrea Pirlo oraz Claudio Marchisio, którzy w głównej mierze będą odpowiadać za kreowanie akcji do wyżej ustawionych partnerów.
Bezapelacyjnie największą gwiazdą reprezentacji Włoch jest Gianluigi Buffon, dla którego będą to piąte i zarazem ostatnie finały piłkarskich mistrzostw świata. Mimo 36 lat na karku nie brakuje mu wielkich aspiracji, gdyż sam pragnie drugi raz w życiu cieszyć się z końcowego triumfu podczas mundialu, jak było to w Niemczech w 2006 roku. Można stwierdzić, że na tamtej imprezie Włoch był w życiowej formie, gdzie swoją postawą ratował z opałów Italię. Doświadczony bramkarz ma nadzieję, że los będzie sprzyjał jego zdrowiu, w przeciwieństwie do turnieju sprzed czterech lat, kiedy z powodu urazu zagrał tylko jedną połowę meczu z Paragwajem. Jego rutyna oraz doświadczenie mogą sprawić, że Włosi zajdą daleko podczas mundialu w Brazylii, ale jego gra będzie również uzależniona od formacji defensywnej. Ostatnie lata pokazały, że przy słabej postawie obrońców Buffon nie jest w stanie nic wskórać. Będzie miał on niebywałe pole do popisu, patrząc na rywali, na jakich trafili wicemistrzowie Europy.
Cesare Prandelli doskonale wie, czego jego drużyna potrzebuje. Obejmując kadrę w 2010 roku, miał trudne zadanie, bo zespół był rozbity po afrykańskim turnieju, gdzie mimo łatwej grupy nie awansował dalej. Doświadczony trener dostał angaż na Półwyspie Apenińskim jako szkoleniowiec pierwszej reprezentacji Włoch z racji tego, że osiągał sukcesy z zespołem Fiorentiny. Jest to ostatni opiekun „Violi”, który awansował z tym klubem do Ligi Mistrzów. W sezonie 2009/2010 zespół z Florencji pod jego wodzą awansował do 1/8 finału, gdzie był blisko wyeliminowania późniejszego finalisty, Bayernu Monachium. Jednak bramki na wyjeździe spowodowały, że ekipa z Bundesligi okazała się zwycięska w tym dwumeczu. Początki Italii za czasów Prendellego były trudne, ale zespół regularnie robił postępy, co było widać na Euro 2012. Włosi awansowali do finału, lecz tam zostali zmasakrowani przez Hiszpanów, którym udało się obronić tytuł wywalczony w Austrii i Szwajcarii. Jednak „Squadra Azzurra”po polsko-ukraińskim turnieju została okrzyknięta rewelacją turnieju, bo mało kto sądził, że po blamażu w 2010 roku uda jej się ponownie stanąć na twardym gruncie.
Powołania na brazylijskie mistrzostwa świata zaskoczyły wielu. Dość nieoczekiwanie w 23-osobowej kadrze zabrakło Christiana Maggio z Napoli, który po solidnym sezonie nie poleciał z reprezentacją Włoch na mundial. Kosztem doświadczonego zawodnika pojechał, pięć lat młodszy od niego, Ignazio Abate, który w ostatnim czasie nie grał regularnie w zespole Milanu. Największym pechowcem i tak stał się Giuseppe Rossi, który kolejny raz nie pojechał na wielką piłkarską imprezę. Dwa lata temu Prandelli szykował dla niego miejsce w zespole, jednak poważna kontuzja wyeliminowała go z gry. Szkoleniowiec ekipy z Półwyspu Apenińskiego postanowił zabrać na mundial Antonio Cassano, który swoim doświadczeniem ma wesprzeć drużynę w trudnych momentach.
Dziennikarz Polsatu Sport – Roman Kołtoń – twierdzi, że Andrea Pirlo może stać się kluczowym zawodnikiem, który poprowadzi Włochy do wielkich sukcesów. Jego zdaniem był on przez ostatnie lata najbardziej niedocenianym zawodnikiem, bo mimo swojej tytanicznej pracy nie dostał ani razu wielkiego wyróżnienia: – Jestem fanem Italii, od dziecka. Wyjątkiem były mecze z Polakami, bo byłem wtedy za Smolarkiem, Bońkiem czy Młynarczykiem. W 1982 roku najbardziej zasmakowałem futbolu, oglądając starcie Włochy – Brazylia. Mieli wtedy swój wyrachowany styl gry i on też ma prawo do istnienia. Śmiem twierdzić, że w historii nie było tak ofensywnie grających „Canarinhos”. Wiem, że pięć razy zdobyli mistrzostwo świata i ta ekipa z 1970 roku uchodzi za taką wzorcową, fajnie zrównoważoną, od bramkarza po napastnika. Brazylia Santany chciała natomiast wygrać każdy mecz. Po prostu zwariowali na tym boisku. Im się wydawało, że sama siła ofensywna pozwoli zwyciężyć. I oni się wtedy na Włochach potknęli. Od wtedy ta Italia mnie fascynuje. Widziałem mecze Włochów m.in. z Niemcami w 2006 roku czy w 2012 podczas Euro, to był zespół, który grał koncertowo. Mundial w RPA to było po prostu kosmiczne nieporozumienie – nie byli sobą. Myślę, że teraz zagrają dobry turniej. Wiem, że Pirlo ma swoje lata, ale w ostatnich dziesięciu latach chociaż raz zasłużył na tytuł Piłkarza Roku czy to w Europie, czy na świecie. Było tak, że był najlepszym zawodnikiem, ale nigdy nie dostał tego tytułu. Można mnie spytać – w którym roku? Chociażby w 2006. No, ale Cannavaro dostał. Jeden powie Buffon, drugi Cannavaro, a trzeci Pirlo – to jest piękno futbolu. Nie forsuję swoich racji, ale dla mnie to był geniusz. To nie Zidane był najlepszy, a Andrea. Myślę, że Prandelli jest mądrym facetem. Ta jego mądrość przyniosła efekty w Polsce i na Ukrainie. Tym razem też powinna.
Bramkarze: Gianluigi Buffon (Juventus), Mattia Perin (Genoa), Salvatore Sirigu (Paris St. Germain)
Obrońcy: Ignazio Abate (Milan), Andrea Barzagli (Juventus), Leonardo Bonucci (Juventus), Giorgio Chiellini (Juventus), Matteo Darmian (Torino), Mattia De Sciglio (Milan), Gabriel Paletta (Parma)
Pomocnicy: Alberto Aquilani (Fiorentina), Antonio Candreva (Lazio), Daniele De Rossi (Roma), Claudio Marchisio (Juventus), Thiago Motta (Paris St Germain), Marco Parolo (Parma), Andrea Pirlo (Juventus), Marco Verratti (Paris St Germain)
Napastnicy: Mario Balotelli (Milan), Antonio Cassano (Parma), Alessio Cerci (Torino), Ciro Immobile (Borussia Dortmund), Lorenzo Insigne (Napoli).
