Wisła pogrążona w szarości

Najlepszym przykładem tego burdelu jest sprowadzenie Genkowa. Piłkarz oczywiście wysokiej klasy, strzelający dużo bramek, będący w kwiecie wieku, ale… Właśnie, jedno ale, czy 26-letni piłkarz jest perspektywiczny w lidze polskiej? Uda się go wypromować i sprzedać za lepsze pieniądze? Czy płacenie takiemu piłkarzowi 100 tysięcy złotych miesięcznie to właściwe posunięcie? Dziś Genkow ma 28 lat i wiadomo, że jeśli Wisła gdzieś go w ogóle sprzeda, to będzie to wielkim sukcesem, bo przynajmniej nie będzie obciążał klubowego budżetu. A taki Biton? Ten był perspektywiczny. 23 lata, sporo goli i duży potencjał. W Wiśle był jednak tylko wypożyczony. Jakiś menedżer wpadł na genialny pomysł, że jego klient pogra w Krakowie i zapracuje na lepszy kontrakt w silniejszej lidze. Wisła szczęśliwa, że wpadł im w rękę brylant, zapłaciła jeszcze za to wypożyczenie i wylądowała z ręką w nocniku.

Dziś w nocniku nie wylądowała ręka, tylko głowa Wisły. Okazało się, że po sprzedaniu lub oddaniu wszystkiego, co dobre, pozostali tylko strapiony kontuzjami Garguła, ociężały Chavez i zmęczony nieporadnością kolegów Melikson. Ach tak, jeszcze 33-letni Głowacki, jego rówieśnik Iliev i trzy lata starszy Sobolewski. Reszta sprawia wrażenie szrotu, który był kiedyś markowy.

Można się nad sobą użalać, co zresztą robią władze klubu, miotając się bez celu i zadzierając z kibicami, którzy w tym całym bagnie utrzymują wystającą dłoń klubu na powierzchni, płacąc regularnie za bilety. Jednak zamiast rozpaczać, trzeba zastanowić się, co dalej. Wisła potrzebuje rewolucji, bo jeśli ktoś taki jak Michał Probierz nie potrafi wyciągnąć drużyny z bagna, to chyba nawet święty Piotr tego nie uczyni. Należy rozwiązać kontrakty z przeciętnymi, nie rokującymi na przyszłość zawodnikami i postawić na polską młodzież. Może nie będzie ona lepsza, ale za to bardziej perspektywiczna i kibice przynajmniej będą mogli żyć nadzieją, której teraz nie mają. Zapewnić należy im też dobrego trenera (Kazimierz Moskal?) oraz towarzystwo doświadczonych profesjonalistów (Głowacki, Sobolewski), przy których będą mogli uczyć się futbolowego abecadła. A że potencjał jest, pokazali już Czekaj czy Szewczyk. Oczywiście można się łudzić, że Wisła sprowadzi Traore, Pawłowskiego czy Jankowskiego, ale po pierwsze, czy wyżej wymienieni będą chcieli grać w klubie pogrążonym w szarości, i po drugie, czy znajdzie się jeszcze parę groszy, by zaspokoić ich niemałe oczekiwania finansowe? Ktoś na forum klubowym bardzo trafnie napisał, że takie pogłoski w mediach będą się pojawiać, ale tylko po to, by kibice z większą ochotą kupowali karnety na rundę wiosenną.

Polska jest obecnie dziwnym miejscem. Pozmieniało się bardzo dużo, bo żądzą obecnie menedżerowie. Są tacy, co wyrwą utalentowanego juniora z niższej ligi i kluby z ekstraklasy nie będą miały w czym wybierać, szukając wzmocnień na zapleczu, inni będą się starali wciskać futbolowych inwalidów do pierwszej drużyny. W takich warunkach nie ma innego wyjścia, jak postawić na szkolenie młodzieży. Ale jak to zrobić, kiedy pod tym względem wszyscy są w klubie analfabetami, bo nawet przez myśl im nie przeszło, żeby czymś takim się zająć. Gdyby jednak grała wychowana przez klub utalentowana młodzież, to 12. miejsce w tabeli smakowałoby inaczej.

Artykuł ukazał się na blogu Oddech Futbolu.

• Wisła Kraków

Najlepszym przykładem tego burdelu jest sprowadzenie Genkowa. Piłkarz oczywiście wysokiej klasy, strzelający dużo bramek, będący w kwiecie wieku, ale… Właśnie, jedno ale, czy 26-letni piłkarz jest perspektywiczny w lidze polskiej? Uda się go wypromować i sprzedać za lepsze pieniądze? Czy płacenie takiemu piłkarzowi 100 tysięcy złotych miesięcznie to właściwe posunięcie? Dziś Genkow ma 28 lat i wiadomo, że jeśli Wisła gdzieś go w ogóle sprzeda, to będzie to wielkim sukcesem, bo przynajmniej nie będzie obciążał klubowego budżetu. A taki Biton? Ten był perspektywiczny. 23 lata, sporo goli i duży potencjał. W Wiśle był jednak tylko wypożyczony. Jakiś menedżer wpadł na genialny pomysł, że jego klient pogra w Krakowie i zapracuje na lepszy kontrakt w silniejszej lidze. Wisła szczęśliwa, że wpadł im w rękę brylant, zapłaciła jeszcze za to wypożyczenie i wylądowała z ręką w nocniku.

Dziś w nocniku nie wylądowała ręka, tylko głowa Wisły. Okazało się, że po sprzedaniu lub oddaniu wszystkiego, co dobre, pozostali tylko strapiony kontuzjami Garguła, ociężały Chavez i zmęczony nieporadnością kolegów Melikson. Ach tak, jeszcze 33-letni Głowacki, jego rówieśnik Iliev i trzy lata starszy Sobolewski. Reszta sprawia wrażenie szrotu, który był kiedyś markowy.

Można się nad sobą użalać, co zresztą robią władze klubu, miotając się bez celu i zadzierając z kibicami, którzy w tym całym bagnie utrzymują wystającą dłoń klubu na powierzchni, płacąc regularnie za bilety. Jednak zamiast rozpaczać, trzeba zastanowić się, co dalej. Wisła potrzebuje rewolucji, bo jeśli ktoś taki jak Michał Probierz nie potrafi wyciągnąć drużyny z bagna, to chyba nawet święty Piotr tego nie uczyni. Należy rozwiązać kontrakty z przeciętnymi, nie rokującymi na przyszłość zawodnikami i postawić na polską młodzież. Może nie będzie ona lepsza, ale za to bardziej perspektywiczna i kibice przynajmniej będą mogli żyć nadzieją, której teraz nie mają. Zapewnić należy im też dobrego trenera (Kazimierz Moskal?) oraz towarzystwo doświadczonych profesjonalistów (Głowacki, Sobolewski), przy których będą mogli uczyć się futbolowego abecadła. A że potencjał jest, pokazali już Czekaj czy Szewczyk. Oczywiście można się łudzić, że Wisła sprowadzi Traore, Pawłowskiego czy Jankowskiego, ale po pierwsze, czy wyżej wymienieni będą chcieli grać w klubie pogrążonym w szarości, i po drugie, czy znajdzie się jeszcze parę groszy, by zaspokoić ich niemałe oczekiwania finansowe? Ktoś na forum klubowym bardzo trafnie napisał, że takie pogłoski w mediach będą się pojawiać, ale tylko po to, by kibice z większą ochotą kupowali karnety na rundę wiosenną.

Polska jest obecnie dziwnym miejscem. Pozmieniało się bardzo dużo, bo żądzą obecnie menedżerowie. Są tacy, co wyrwą utalentowanego juniora z niższej ligi i kluby z ekstraklasy nie będą miały w czym wybierać, szukając wzmocnień na zapleczu, inni będą się starali wciskać futbolowych inwalidów do pierwszej drużyny. W takich warunkach nie ma innego wyjścia, jak postawić na szkolenie młodzieży. Ale jak to zrobić, kiedy pod tym względem wszyscy są w klubie analfabetami, bo nawet przez myśl im nie przeszło, żeby czymś takim się zająć. Gdyby jednak grała wychowana przez klub utalentowana młodzież, to 12. miejsce w tabeli smakowałoby inaczej.

Artykuł ukazał się na blogu Oddech Futbolu.