Wakacje we Włoszech

Wstyd się przyznać, ale tak naprawdę jest to mój pierwszy sezon na poważnie z Serie A. Wcześniej skupiałem się na lidze angielskiej i to właśnie ona niezmiernie mnie fascynowała. W zeszłym roku okazało się, że będę pracował w lidze włoskiej. Oglądając mecz za meczem, byłem coraz bardziej zaskoczony poziomem, jaki prezentują zespoły z kraju w kształcie buta. Ze zdumieniem musiałem przyznać, że w istocie futbol, jaki prezentują, bardzo przypadł mi do gustu, a nieprzewidywalność Serie A sprawiła, że teraz nie wyobrażam sobie weekendu bez jakiegokolwiek spotkania. Wielka szkoda, że sezon dobiegł końca. Zakończenia, mimo że piękne, zawsze pozostawiają w sercu przynajmniej odrobinę smutku i żalu, że już po wszystkim. Na szczęście po przerwie powrócimy na boiska słonecznej Italii, by oglądać piłkarzy, którym chce się grać, piłkarzy, którzy chcą strzelać bramki, piłkarzy, którzy wiedzą, jak zachwycić oko kibica.

Podsumowując sezon 2012/2013, trzeba napisać, że największym skandalem była chyba sytuacja w Interze Mediolan. Wiadomo, jak wyglądały wyniki zespołu w ostatnich miesiącach, głównie za sprawą wielu kontuzji w linii napadu, ale karygodne zachowanie Antonio Cassano w stosunku do trenera Andrei Stramaccioniego jest co najmniej poniżej krytyki. Mowa o sensacyjnych informacjach, które podały włoskie media przed jednym spotkaniem ligowym. Dotyczyły one szarpaniny między napastnikiem i trenerem. Wszyscy dobrze wiemy, jak temperamentny jest Cassano, ale taki brak szacunku wobec trenera to już totalne dno. Nie chodzi nawet o to, kto miał rację, tylko o hierarchię w klubie. Trener to trener i nawet jeśli jego decyzje byłyby nie wiadomo jak niedorzeczne, to należy go szanować. Nie sądzę, aby na coś takiego pozwolił Ferguson w swojej szatni. To całkowicie psuje atmosferę w drużynie i nie służy niczemu dobremu.

Kolejnym kuriozalnym faktem jest to, że te wieści wydostały się poza szatnię Interu i wyciekły do mediów. Jak klub ma funkcjonować dobrze, skoro są osoby, które za wszelką cenę chcą być autorami sensacyjnych wiadomości.

Inter nie zaliczy tego sezonu do udanych, a dobitnie przypomnieli mu to piłkarze Udinese, spuszczając łomot na San Siro (2:5). Miejmy nadzieję, że kolejny sezon mediolańczycy rozegrają już na odpowiednim poziomie i do klubu trafi kilku graczy z olejem w głowie, którzy wprowadzą ład w szeregi zespołu.

W takim razie kto z całej Serie A na boisku prezentował się najlepiej? Nie ma się co oszukiwać – Edinson Cavani dał w tym sezonie popis i strzelił 29 bramek. Urugwajczyk to w Napoli maszyna do strzelania bramek i jeśli odejdzie z zespołu, to będzie wielka strata. Zgłaszają się po niego wielkie kluby, a w tym Real Madryt. Istnieje więc duże prawdopodobieństwo, że już go nie zobaczymy strzelającego bramki w Neapolu. Taka już kolej rzeczy, że najlepsi szukają nowych wyzwań i wszystko będzie zależało od decyzji piłkarza. Sprzedaż z pewnością zmusi Napoli do poszukiwań piłkarzy, którzy będą mogli wypełnić lukę w ataku. Działacze sporo zarobią na transferze, więc nie będą się musieli martwić o fundusze.

Należy również wyróżnić bramkarzy z całej ligi, którzy niejednokrotnie ratowali swoje drużyny kapitalnymi paradami i byli ostatnią linią obrony przed wrogiem. Każdy z nich zasługuje na podziękowanie, bo doskonale wiadomo, jak ciężką pracę muszą wykonywać golkiperzy, nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Chciałbym jednak mimo wszystko wyróżnić honorowo jednego bramkarza, który od wielu lat zajmuje szczególne miejsce w moim sercu. To oczywiście Gianluigi Buffon, którego przede wszystkim chciałbym pochwalić za to, że mimo już dość zaawansowanego wieku nadal gra na światowym poziomie. Nie neguję umiejętności innych bramkarzy, ale przygotowanie Gigiego naprawdę zasługuje na wyróżnienie. Kiedy pojawia się na murawie, w jego oczach nigdy nie widzimy strachu. Po prostu bije od niego pewność siebie poparta wieloletnim doświadczeniem. Zdarza mu się także wpuszczać – kolokwialnie mówiąc – szmaty i popełniać kuriozalne błędy, ale który bramkarz ich nie popełnia? Życzę Buffonowi jeszcze wielu lat między słupkami Juventusu i samych znakomitych parad bramkarskich.

Tak samo jest z meczami zakończonego przed momentem sezonu. Bardzo trudno nagrodzić najlepsze spotkanie spośród 38 kolejek, bo wiele pojedynków było znakomitych. Jednak jeśli już to robić, to najgłębiej w mojej pamięci pozostanie starcie Interu Mediolan z Atalantą Bergamo w ramach 31. kolejki. Wówczas po bardzo nudnej pierwszej połowie zakończonej jednobramkowym prowadzeniem Interu w Atalantę i w szczególności Germana Denisa wstąpił niesamowity duch walki i ostatecznie to goście wyjechali z Mediolanu z trzema punktami. Można powiedzieć, że to był chyba początek męki Interu, która trwała aż do samego końca sezonu. Po tym meczu już żaden zespół nie miał ani odrobiny respektu dla zespołu Stramaccioniego, który grał coraz gorzej. Nie można więc nazwać tego spotkania inaczej jak fantastycznym w wykonaniu Atalanty. Hat-trick Denisa był tutaj kwintesencją futbolu. Chciałoby się oglądać tylko takie spotkania, w których co chwila zmienia się prowadzenie i do końca nie wiadomo, kto osiągnie sukces.

I na koniec jeszcze pięć najpiękniejszych bramek sezonu:

Ogenyi Onazi, spotkanie Inter – Lazio

http://www.youtube.com/watch?v=6WQb1OcudHc

Vladimir Weiss, spotkanie Pescara – Palermo

http://www.youtube.com/watch?v=6WQb1OcudHc

Paul Pogba, spotkanie Juventus – Udinese

https://www.youtube.com/watch?v=CFQmakmWZM0

Marco Borriello, spotkanie Genoa – Lazio

https://www.youtube.com/watch?v=QvPbBhTivx8

Stefan Radu, spotkanie Lazio – Pescara

https://www.youtube.com/watch?v=cbD1NaxWCgQ