Zagłębie Lubin po raz kolejny nie sięga po komplet punktów. Znów piłkarze Smudy byli bliscy osiągnięcia celu, ale ponownie zawiodła skuteczność, która pozwoliła na zdobycie zaledwie jednego gola. Cracovia z kolei wykorzystała swoje sytuacje i z punktu zdobytego z „Miedziowymi” może być zadowolona.
Spotkanie dwóch ligowych przeciętniaków rzucało się w oczy z racji wielkiego pojedynku na ławkach trenerskich. Dwaj szkoleniowi wyjadacze i dwa wielkie charaktery – Franciszek Smuda i Orest Lenczyk. Co prawda wielkich zawodników w swoich kadrach meczowych trenerzy starej daty nie mają, ale dzięki swojej charyzmie i lubowaniu się w tworzeniu piłkarskich widowisk, mieli zapewnić co najmniej niezły mecz.
Pierwsi do ataku rzucili się zawodnicy prowadzeni przez Lenczyka. W przeciągu paru minut kilkukrotnie szturmowali bramkę Ptaka. Robili to na tyle rozsądnie i z przekorą, że los odpłacił im się za chęci w 10. minucie, gdy do siatki trafił Mariusz Sacha. Piłka po dośrodkowaniu Łukasza Derbicha nieco skozłowała, by znaleźć się idealnie na wysokości głowy byłego zawodnika Podbeskidzia Bielsko-Biała. Potem jakby ambicje krakowian nieco zmalały, inaczej miała się sytuacja w Zagłębiu, które z minuty na minutę atakowało z większą śmiałością.
Gdy w drugiej połowie na boisku pojawili się Kolendowicz i Kocot, ze spokojem można było stwierdzić, że Franciszek Smuda gra vabank. Na bramkę nie strzelał jednak żaden z rezerwowych, a Dawid Plizga. W 55. minucie świetnie piłkę do strzału ustawił sobie Plizga, ale jego uderzenie z woleja okazało się niecelne. Pluć w twarz może sobie także Mateusz Bartczak, który kilka minut później zmarnował jeszcze lepszą sytuację, pudłując tuż przed bramką Cabaja. Zrehabilitował się asystą, wrzucając piłkę z rzutu rożnego wprost na głowę Mouhamadou Traore. Do końca Zagłębie walczyło o zwycięstwo, ale Cracovia na brak szczęścia nie mogła narzekać. W Sosnowcu wygranego nie wyłoniono, choć przeważali piłkarze Smudy.
