Pierwszy dzień stycznia to dla mnie nie powód do świętowania nadejścia Nowego Roku. Ten dzień jest dla mnie szczególny, bowiem wtedy dopisuję Jackowi Wilshere’owi kolejny rok do jego metryczki. Jeżeli ten 17-latek nie zrobi wielkiej kariery, to zaczynam wątpić w całą angielską piłkę i metody szkolenia Arsene’a Wengera.
Już na wstępie muszę napisać, że jest to pełnoprawny wychowanek akademii piłkarskiej Arsenalu. Nie trafił do północnego Londynu będąc skaperowanym z innego klubu (Cesc Fabregas) czy po zaprezentowaniu się na międzynarodowym turnieju dla juniorów (Vela, Bendtner). Nie, Jack Wilshere trafił do Arsenalu w wieku zaledwie 9 lat, równocześnie zaczynając piąty rok angielskiej edukacji. I było to całkiem niedawno, bo w 2001 roku, a zatem już na początku trzeba odrzucić tezę, że młodzieżowa kadra Arsenalu istnieje głównie poprzez świetny scouting i umiejętność wpływania na młodych piłkarzy.
A kim w ogóle jest ten małoletni Anglik? Jak już wiadomo, na świat przyszedł pierwszego stycznia 1992 roku w Stevenage, gdzie urodzili się także Ashley Young, Kevin Philips czy Lewis Hamilton. I to właśnie obok Mistrza Świata w F1 Wilshere ma szansę zostać jedną z największych osobistości tej małej mieściny z okolic Londynu. Ma brata i starszą siostrę Rosie, z którą jest bardzo zżyty. Obecnie wszyscy mieszkają w Hitchin.
To ofensywny pomocnik, który często jest rzucany na lewą stronę ze względu na lepszą grę lewą nogą. On najbardziej lubi jednak występować zaraz za pierwszą linią lub być tak zwanym „fałszywym” napastnikiem. Ze strzelania goli wywiązuje się bardzo dobrze, w rozgrywkach U-18 na 19 spotkań zdobył 13 bramek. Takiego rezultatu nie powstydziłby się nawet Cristiano Ronaldo.
Pukanie do drzwi
Szczebel juniorski przebrnął bardzo szybko, będąc kapitanem drużyny U-16, grając z trochę starszymi od siebie zawodnikami z U-18, z którymi sięgnął po tytuł mistrzowski juniorskiej Grupy A.
W lutym 2008 Wilshere zadebiutował już w rezerwach Arsenalu w meczu z Reading, w którym strzelił jedyną bramkę i zapewnił zwycięstwo swojej drużynie.
Po raz pierwszy swoje aspiracje do pierwszej drużyny „Kanonierów” zgłosił w przedsezonowych sparingach. W meczu z VfB Stuttgart zagrał zupełnie bez kompleksów i ze stoickim spokojem pokonał Jensa Lehmanna świetnym strzałem z woleja. Wtedy wreszcie świat po raz pierwszy ujrzał, co potrafi ten młodzieniec i powoli krytycy zaczęli zwracać na niego coraz większą uwagę. Arsene Wenger, znany z chwalenia swoich juniorów, wypowiedział się także o Wilsherze: Nie patrzę na to ile ma lat, bardziej na to co potrafi na boisku. A obecnie potrafi bardzo dużo.
W ramach corocznie rozgrywanego Emiratem Cup Jack zagrał przeciwko Juventusowi i Realowi Madryt. Choć pojawiał się tylko na końcówki spotkań, był jedynym zawodnikiem poniżej 17. roku życia w turnieju i zaprezentował się z dobrej strony. To wystarczyło, by Wenger dołączył tego zawodnika do kadry pierwszej drużyny. Otrzymał numer 19, należący wcześniej do Gilberto Silvy. Powiązań jednak pomiędzy tymi zawodnikami ciężko się dopatrzeć.
