Tukkers na fali

Centralnym punktem ataku jest oczywiście czarnoskóry Szwajcar Blaise N’Kufo. Co ciekawe, doświadczony zawodnik zdołał już poprawić swój zeszłosezonowy dorobek (12 goli) i z 20 trafieniami na koncie jest drugim strzelcem Eredivisie.
– Gramy zdecydowanie ofensywniej. To sprawia, że mam więcej okazji bramkowych i więcej ich wykorzystuję – lakonicznie tłumaczy swoją kapitalną dyspozycję.

Trudno jednak nie strzelać goli, gdy na skrzydle ma się Kennedy’ego Bakircioglu. Mistrz świata w wykonywaniu rzutów wolnych uchodzi za najlepiej dośrodkowującego gracza całej ligi. Już w poprzednim sezonie umiejętność ta została doceniona na Starym Kontynencie, a chęć zaangażowania Szweda wyraziły między innymi angielski Southampton, FC Koeln i Ferenbahce Stambuł. Wychowanek Assyriki Foreningen ostatecznie pozostał jednak w Enschede i razem z N’Kufo, przebojowym rodakiem Sharbelem Toumą oraz grającym zazwyczaj na pozycji ofensywnego pomocnika młodziutkim Otmanem Bakkalem, tworzą jedną z najlepszych formacji ofensywnych w Holandii.

Mistrzowska roszada

Tegoroczna postawa „Tukkers” jak żywo przypomina zeszłosezonowe popisy Groningen, które dzięki kapitalnej postawie na własnym obiekcie zajęło w lidze trzecią pozycję. FC Twente na Arke Stadion jak dotąd przegrało tylko raz, notując dwanaście zwycięstw i ledwie dwa podziały punktów. Doszło już nawet do tego, że klubowe władze poważnie rozważają rozbudowę mogącego obecnie pomieścić nieco ponad 13 tysięcy widzów obiektu, a po modernizacji Arke Stadion z 36 tysiącami miejsc siedzących miałby aspirować nawet do organizacji finału Pucharu UEFA i służyć kadrze narodowej.

Dużo apetytów swoim fanom gracze z Enschede narobili jednak już w poprzednim sezonie. Początkowo mający spory potencjał ekipa spisywała się bardzo przeciętnie, co na przełomie roku zaowocowało zmianą na trenerskim stołku, a Rini Coolena zastąpił jego dotychczasowy asystent Jan van Staa. Gra „Tukkers” z miejsca zmieniła się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki i w dziewięciu kolejnych spotkaniach wywalczyli oni 23 punkty, co w dalszej perspektywie zaowocowało grą w meczach barażowych o udział w Pucharze Intertoto. Staa okrzyknięty został cudotwórcą, a jego drużyna ostatecznie okazała się lepsza od SC Heerenveen i Vitesse Arnhem, dzięki czemu latem znów dane było jej zaprezentować swoje umiejętności na europejskiej arenie.

Szlakiem Groningen

Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami Van Staa po zakończeniu sezonu powrócił do roli asystenta, a jego miejsce zajął Fred Rutten. Nowy trener został na Arke Stadion przyjęty z dużym entuzjazmem, a kibice żywili nadzieję, że będzie on kontynuował passę poprzednika. Ich życzenia szybko zostały spełnione, a „Tukkers” wygrali Puchar Lata, dzięki czemu w sierpniu na Arke zawitała Levadia Tallin. Niestety, rewelacyjny Estończycy (w kolejnej fazie Pucharu UEFA byli bliscy wyeliminowania Newcastle) na boisku okazali się nieznacznie lepsi do Holendrów i ci już na początku sezonu przełknąć musieli gorzką pigułkę.

Często bywa jednak tak, że do odniesienia sukcesu potrzebny jest wstrząs. W poprzednim sezonie była nim trenerska roszada, a teraz wystarczył estoński zimny prysznic. Już trzy dni po tamtej konfrontacji FC Twente sensacyjnie pokonało PSV Eindhoven! „Tukkers” do dziś nie spuszczają z tonu i kontynuują znakomitą serię, choć do pełni szczęścia brakuje im lepszej postawy w meczach wyjazdowych.
– Gramy z meczu na mecz. Dzięki temu nie mamy obciążenia psychicznego i możemy wygrać z każdym – to słowa Roba Wielaerta. Trudno się wprawdzie spodziewać, by w ligowej tabeli zdołała ona rozerwać „wielką trójkę” – pamiętajmy jednak, że w Holandii jest jeszcze faza play-off. W poprzednim sezonie z regulaminowego dobrodziejstwa skorzystało FC Groningen, a teraz wytyczonym szlakiem dzielnie podążają podopieczni Freda Ruttena. I wcale nie stoją na straconej pozycji.