Siniša Mihajlović prowadził kilka klubów Serie A i reprezentację Serbii, a najdłuższy późny okres pracy spędził w Bolonii.
Urodził się w Vukovarze w 1969 roku. Jako piłkarz grał między innymi w Crvenej zvezdzie, Romie, Sampdorii, Lazio i Interze. Po zakończeniu kariery w 2006 roku został asystentem w Interze. Zmarł w grudniu 2022 roku.
Pierwszą samodzielną pracę w Serie A dostał w listopadzie 2008 roku w Bolonii, gdzie zastąpił Daniele Arrigoniego. Po odejściu w kwietniu 2009 roku objął w grudniu Catanię. Drużyna utrzymała się w lidze i zakończyła sezon na trzynastym miejscu z rekordową dla klubu liczbą punktów w Serie A. Wynik otworzył Mihajloviciowi drogę do Fiorentiny, którą prowadził od 2010 do 2011 roku. Pierwszy sezon zakończył na dziewiątym miejscu; w następnym klub zwolnił go po dziesięciu spotkaniach.
W maju 2012 roku został selekcjonerem Serbii. Jesienią następnego roku wrócił do pracy klubowej w Sampdorii. Najpierw pomógł drużynie utrzymać się w Serie A, a w sezonie 2014/2015 doprowadził ją do siódmego miejsca. W czerwcu 2015 roku przejął Milan i dotarł z nim do finału Pucharu Włoch, lecz klub zwolnił go przed końcem sezonu. Później prowadził Torino. Klub zajął dziewiąte miejsce w sezonie 2016/2017, a w następnym Mihajlović opuścił stanowisko po słabszych wynikach. W 2018 roku Sporting CP ogłosił jego zatrudnienie, ale po zmianie władz klubowych nie rozpoczął tam pracy.
W styczniu 2019 roku wrócił do Bolonii. Zespół walczył wtedy o utrzymanie, ale pod jego kierunkiem zakończył sezon na dziesiątym miejscu. Klub wskazywał, że był to efekt mocnej drugiej części rozgrywek. Latem trener poinformował o chorobie. Podczas pobytów w szpitalu pracował z drużyną, kontaktując się z piłkarzami przez sztab i połączenia wideo. W sierpniu 2019 roku opuścił szpital, by usiąść na ławce podczas pierwszego wyjazdowego meczu ligowego. Później ponownie korzystał z pomocy sztabu, gdy musiał przerwać bezpośrednią pracę. Klub utrzymał go na stanowisku przez kolejne trzy sezony. We wrześniu 2022 roku Bologna zakończyła współpracę. W oświadczeniu podkreśliła trudne okoliczności osobiste i wskazała, że zmiana trenera ma pomóc drużynie sportowo.
Mihajlović uważał, że prowadzenie ludzi jest najtrudniejszą częścią pracy trenera. Mówił, że każdy piłkarz ma inny charakter, więc potrzebuje rozmowy i sposobu przekazania uwag dopasowanego do sytuacji. Dlatego zależało mu na poznaniu zawodnika, zanim dobierze sposób rozmowy. Od członków sztabu oczekiwał wspólnego spojrzenia na futbol, ale też gotowości do kwestionowania jego decyzji. Mówił, że asystenci powinni pomagać mu dostrzegać własne błędy i proponować rozwiązania.
W Bolonii chciał, by zespół grał intensywnie, wysoko naciskał rywala i podejmował pojedynki jeden na jednego. Traktował te zachowania jako efekt regularnych ćwiczeń. Przy wyprowadzaniu piłki cenił krótką grę od tyłu, lecz przeciw drużynie dobrze pressującej wolał szybciej posłać ją do przodu. O wyborze miał decydować poziom techniczny i swoboda własnych zawodników w danej sytuacji.
Jako były specjalista od rzutów wolnych zwracał też uwagę na ćwiczenie tego elementu po treningu. Uważał, że skuteczność w meczu wymaga wielu powtórzeń, tak jak w jego własnej karierze piłkarskiej.
144
mecze
1,22
punktu na mecz
46
zwycięstw · 38 remisów, 60 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 2019–2022Serie A | Serie A | 144 | 46-38-60 | 1,22 | |
| 2018 | |||||
| 2016–2018Serie A | Serie A | 63 | 23-24-16 | 1,48 | |
| 2015–2016Serie A | Serie A | 30 | 13-10-7 | 1,63 | |
| 2013–2015Serie A | Serie A | 66 | 23-23-20 | 1,39 | |
| 2012–2013 | |||||
| 2010–2011Serie A | Serie A | 47 | 15-18-14 | 1,34 | |
| 2009–2010 | Catania | ||||
| 2008–2009 |
Siniša Mihajlović ma 57 lat. Urodził się 20 lutego 1969 roku.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej w 2006 roku został asystentem w Interze. Pierwszą samodzielną pracę w Serie A podjął w Bolonii w listopadzie 2008 roku.
Podczas pobytów w szpitalu pozostawał w kontakcie z drużyną przez członków sztabu i połączenia wideo. Bologna utrzymała go na stanowisku przez kolejne trzy sezony.
Cenił krótkie rozegranie od tyłu, lecz przeciw skutecznie pressującym rywalom wolał szybciej zagrać do przodu. Decyzję uzależniał od umiejętności i swobody własnych piłkarzy.