Piotr Zajączkowski

Pochodzenie

Piotr Zajączkowski urodził się 8 marca 1966 roku w Ornecie i jest wychowankiem miejscowych Błękitnych. Z Ornety trafił do Elbląga, gdzie w Olimpii grał w III, a potem w II lidze i jednocześnie chodził do technikum mechanicznego. Po szkole przeniósł się do drugoligowej Broni Radom, a stamtąd do Jagiellonii Białystok, gdzie przez cztery lata grał w I i II lidze.

Wiosną 1994 roku przeszedł do Stomilu Olsztyn i awansował z nim do Ekstraklasy; zagrał w historycznym zwycięstwie z Hutnikiem Kraków. W sezonie 1994/1995 był podstawowym zawodnikiem olsztyńskiej drużyny, a do klubu wrócił jeszcze po latach, gdy Stomil odniósł historyczne zwycięstwo nad Legią po bramce Piotra Matysa. W sumie w Ekstraklasie w barwach Stomilu rozegrał 42 mecze. Zmieniał kluby tak często, że sam żartował, iż jest chyba rekordzistą: w karierze zagrał w około dwudziestu, m.in. w Jezioraku Iława, Ceramice Opoczno, Śląsku Wrocław i dwóch fińskich klubach, FF Jaro i Vaasan Palloseura. Jest absolwentem Szkoły Trenerów w Warszawie.

Kariera trenerska

Trenerską pracę zaczął w 2003 roku w Warmii Grajewo, najpierw jako drugi trener i zawodnik w IV lidze. Po awansie do III ligi został samodzielnym, grającym trenerem. Przejął wtedy, jak mówił, „ruinę i zgliszcza”: po odejściu głównego sponsora zostało dwóch zawodników, do startu rozgrywek miał cztery tygodnie, a drużynę musiał poskładać z kilku nowych piłkarzy i bez pieniędzy na transfery. Po rundzie jesiennej zajmował z nią ósme miejsce, po wiosennej piąte, a według niego mogło być drugie. Potem prowadził kluby z Warmii, Podlasia i Mazowsza: Mrągowię Mrągowo, Ruch Wysokie Mazowieckie i Narew Ostrołęka, której w kwietniu 2008 roku oddał stanowisko w IV lidze, mimo że drużyna nie przegrała pod jego wodzą żadnego meczu u siebie. Sam mówi, że siedem lat pracował na Podlasiu.

W maju 2010 roku przejął Tura Turek, spadkowicza z I ligi, który w II lidze walczył o utrzymanie; utrzymał go. Jeszcze w tym samym roku wrócił do Błękitnych Orneta. W styczniu 2011 roku zaczął pracę w Jezioraku Iława w II lidze. Jesienią 2011 roku zespół był wiceliderem wschodniej grupy, ale klub zalegał z wypłatami, a na mecz w Krakowie drużyna pojechała dzięki prywatnemu sponsorowi wyjazdu. W 2012 roku wrócił do Tura.

W styczniu 2013 roku został trenerem ŁKS Łódź w I lidze. Nie miał licencji UEFA Pro, tylko UEFA A, i PZPN wydał mu tymczasowe pozwolenie na prowadzenie zespołu. Drużyna składała się z piłkarzy ŁKS i UKS SMS Łódź. Zagrała w rundzie wiosennej tylko kilka meczów: w kwietniu 2013 roku, po decyzji PZPN o zawieszeniu licencji, właściciele wycofali ŁKS z rozgrywek. Porównując później ŁKS ze Stomilem, uznał, że sytuacja w Łodzi była zdecydowanie trudniejsza, bo problemy klubu ciągnęły się od wielu lat. Przez kolejne lata prowadził Calisię Kalisz, Drwęcę Nowe Miasto Lubawskie (2014-2015), Mławiankę Mława, Olimpię Zambrów (od października 2015 roku w II lidze, z celem utrzymania), MKS Ełk i Pelikan Łowicz. Od lipca 2017 roku ponownie prowadził Finishparkiet Drwęcę w III lidze. Po wycofaniu się głównego sponsora klubu grała tam młodzież za niewielkie pieniądze, a Drwęca utrzymała się w III lidze, choć klub nie dostał licencji na kolejny sezon.

W październiku 2018 roku, gdy był już spakowany do pracy w III-ligowym Ursusie Warszawa, zadzwonił prezes Stomilu Maciej Radkiewicz. Olsztyńska drużyna miała po 13 kolejkach dziesięć punktów i była przedostatnia w I lidze, a piłkarze od dwóch miesięcy nie dostawali pensji. Zajączkowski zgodził się pod warunkiem, że do sztabu wejdą dwaj dawni koledzy z boiska: Sylwester Czereszewski i Adam Zejer, a trenerem bramkarzy pozostanie Sylwester Wyłupski. „My nie przyszliśmy tutaj dla pieniędzy, czy dla sławy. Przyszliśmy pomóc w tej trudnej sytuacji”, powiedział na pierwszej konferencji. Zaczął od spotkania z każdym zawodnikiem z osobna, by wyczuć, kto zostawi serce na boisku. W zimie drużyna przeszła armagedon finansowy, PZPN odebrał jej trzy punkty, a klub uratował dopiero wejście nowego inwestora Michała Brańskiego. W maju 2019 roku Stomil zapewnił sobie utrzymanie w meczu z Garbarnią w Krakowie, na kolejkę przed końcem sezonu. Zajączkowski nazwał to swoim największym sukcesem w pracy trenerskiej: „Nikt nie dawał nam szans, a my tego dokonaliśmy. Możemy teraz dumnie chodzić po naszym mieście”. W tym składzie grali zawodnicy, których inne kluby nie chciały: Maciej Pałaszewski nie miał miejsca w Śląsku Wrocław, bracia Gancarczykowie i Sobczak grali w rezerwach Stali Mielec.

Jesienią 2019 roku Stomil wyeliminował z Pucharu Polski Wisłę Płock i był blisko wyeliminowania Miedzi Legnica, a Zajączkowski został Trenerem Roku 2019 w plebiscycie Warmińsko-Mazurskiego Związku Piłki Nożnej, a w lutym 2020 roku także w plebiscycie Gazety Olsztyńskiej i Dziennika Elbląskiego. Rozstał się z klubem 8 czerwca 2020 roku, po dwóch meczach po przerwie spowodowanej pandemią. Prezes Wojciech Kowalewski uzasadniał to brakiem widocznego pomysłu na grę i potrzebą nowego bodźca.

W styczniu 2021 roku trafił do III-ligowej Kotwicy Kołobrzeg, a od listopada 2021 roku do kwietnia 2022 roku prowadził GKS Wikielec, z którym nie uniknął spadku. W czerwcu 2024 roku wrócił do Stomilu, który spadł do III ligi. Mówił, że klub zawsze osiągał największe sukcesy, gdy budowano go na zawodnikach związanych z regionem, i chciał to odbudować. Pracę zakończył 23 września 2024 roku, po słabym początku sezonu. Od lipca 2025 roku jest dyrektorem sportowym Polonii Lidzbark Warmiński.

Styl i metody

Zajączkowski zaczyna od szatni. Mówi, że najważniejsza jest relacja trenera z drużyną i że nie jest zwolennikiem roszad, tylko stabilizacji. Po przejęciu nowej drużyny rozmawia indywidualnie z każdym zawodnikiem. W Stomilu otaczał się ludźmi, którzy znali klub i miasto, oraz stawiał na piłkarzy związanych z regionem. W Warmii Grajewo mówił, że drużynę buduje się od defensywy, a gra obronna zaczyna się od napastników i kończy na bramkarzu.

Po rundzie jesiennej 2019 roku analizował, ile punktów drużyna straciła: wskazywał decyzyjność, nieskuteczność, indywidualne błędy i, jak liczył, około dziesięciu niepodyktowanych rzutów karnych. Po zwycięstwie w Warcie Poznań w 2018 roku żałował, że wygrali tylko 1:0, bo mieli wiele okazji. W trudnych warunkach finansowych stawiał na młodzież, a w Drwęcy mówił, że to rozwiązanie wymuszone.

Wypowiedzi

„Nikt nie dawał nam szans, a my tego dokonaliśmy. Możemy teraz dumnie chodzić po naszym mieście.” (Stomil Olsztyn, maj 2019)

„My nie przyszliśmy tutaj dla pieniędzy, czy dla sławy. Przyszliśmy pomóc w tej trudnej sytuacji.” (Stomil Olsztyn, październik 2018)