
Trener, który wspiął się od Régional 2 do Ligue 1: awansował z Furiani do N2, potem w dwa lata wyprowadził Le Mans z National.
Patrick Videira urodził się 26 kwietnia 1977 roku w Paryżu, w rodzinie portugalskich emigrantów. Jedenaście lat spędził w akademii Paris Saint-Germain, a pierwsze seniorskie kontrakty podpisywał w Portugalii: w 1996 roku trafił do Chaves, grającego w najwyższej lidze, potem występował w niższych klasach w Maia i Ermesinde. Do Francji wrócił na sezon 2001/2002 do Martigues w Ligue 2. Potem grał w AS Cannes, Rodez i Nîmes, a karierę zawodową zakończył w 2006 roku. Dalej występował w amatorskich klubach z Prowansji, ostatni raz w Istres. Mówi o sobie: „Zawsze byłem żołnierzem. Dzięki temu przez dwanaście lat żyłem z piłki”.
W listopadzie 2004 roku, jako zawodnik Rodez, o mało nie zginął. Zespół leciał prywatnym samolotem prezesa na mecz do Bastii, a na wysokości około sześciu tysięcy metrów nad Morzem Śródziemnym otworzyły się boczne drzwi. Videira siedział naprzeciw nich i został wciągnięty w stronę otworu. Uratował go pas, który zapiął chwilę wcześniej. W samolocie był też trener Rodez Régis Brouard, jego najlepszy przyjaciel w piłce: to on ściągnął go do Rodez, a później do Nîmes. Videira przez trzynaście lat nie wsiadł do samolotu. Raz na Korsykę przepłynął promem w towarzystwie wiceprezesa klubu. Poleciał dopiero w 2018 roku, żeby objąć klub z Korsyki. Mówi, że po wypadku musiał szybko zrobić dyplomy trenerskie.
Do zawodu przygotowywał się wcześniej niż większość kolegów: już jako osiemnastolatek prowadził zeszyty z treningami. Pracował jako urzędnik w ratuszu w Sausset-les-Pins i jako instruktor w ośrodkach sportowych dla dzieci w Martigues, a w klubie Côte Bleue prowadził najmłodsze roczniki, U11 i U12.
W 2016 roku został asystentem Mathiasa Lozano w Istres. Lozano mówi, że Videira był jego kapitanem w rezerwach Martigues, a potem w Istres, i że to on pierwszy zaproponował mu wspólną pracę w seniorach. Para wywalczyła dwa awanse aż do National 3. Videira z pietyzmem przygotowywał stałe fragmenty gry i godzinami oglądał wideo. Lozano mówi, że niektóre kombinacje z tamtych lat działają dziś w Ligue 2. W Pucharze Francji Istres wygrało z Nîmes z Ligue 2.
W 2018 roku prezes Philippe Ferroni ściągnął go do AS Furiani-Agliani, grającego wtedy w National 3. Videira zjawił się na Korsyce starym Twingo załadowanym piłkami i pachołkami. W klubie zajmował się wszystkim: praniem, wodą dla zawodników, jedzeniem, wyjazdami, a przy okazji prowadził zespół. Ferroni dał mu „klucze od klubu” i pełne zaufanie. Furiani 18 października 2020 roku wyeliminowało z Pucharu Francji Sporting Bastia, a w sezonie 2021/2022 awansowało z N3 do N2 przy bardzo skromnym budżecie. W okresie pracy w Furiani zrobił też dyplom BEPF: rok szkolenia z praktykami m.in. w Le Havre i Rennes oraz stażem za granicą. W 2024 roku odszedł po sześciu latach, a klub skończył jego ostatni sezon w N2 na trzecim miejscu. Z Korsyki wyjechał ze łzami w oczach: „Gdybym chciał się rozwijać, musiałem odejść”.
Latem 2024 roku objął Le Mans w National. Klub grał tam już piąty sezon z rzędu od spadku z Ligue 2 w 2020 roku, który kibice uważali za niesprawiedliwy. Rozmowy prowadził z prezydentem Thierrym Gomezem i Olivierem Thomasem, odpowiedzialnym za rekrutację. Na pierwszej konferencji jeden z kibiców zapytał go, czy przyszedł na rok, żeby potem wyjechać. Odpowiedział, że myśli o długim okresie. Gomez szukał trenera bliskiego zawodnikom, który odtworzy ducha drużyny z czasów Richarda Déziré.
Początek był trudny. W pierwszym miesiącu Le Mans wygrało jeden mecz, dwa zremisowało i trzy przegrało, a pod koniec listopada po trzeciej porażce z rzędu było trzynaste w tabeli. Po przegranej z Orléans w listopadzie 2024 roku kilku kibiców czekało na niego przy samochodzie. Zarzucano mu zbyt dużą rotację. Przełom, jak mówi, zaczął się wcześniej niż mecz z PSG: zobaczył dobre rzeczy już w bezbramkowym remisie w Nîmes 6 grudnia. Od tamtej pory Le Mans przegrało do lutego tylko 0:2 z PSG w 1/8 finału Pucharu Francji (4 lutego 2025), jako zespół trzecioligowy. W maju 2025 roku zespół z drugiego miejsca wrócił bezpośrednio do Ligue 2.
W sezonie 2025/2026 beniaminek utrzymywał się w czołówce, a o awansie zadecydowała ostatnia kolejka. 9 maja 2026 roku Videira wygrał w Bastii, na stadionie klubu, który ma w jego życiorysie stałe miejsce. Odmówił wtedy świętowania przed kibicami gospodarzy, których zespół spadał do Ligue 3. Le Mans wróciło do Ligue 1 po raz pierwszy od sezonu 2009/2010. W 2013 roku klub po likwidacji spadł do szóstej ligi. Videira mówi, że poza awansem z N2 do National przeżył wszystkie awanse od Régional 2 do Ligue 1.
Wiosną 2026 roku jego nazwisko pojawiało się przy Lens i Lorient. Po awansie pojechał na kilka dni do Brazylii, do Coritiby, drugiego klubu OutField, brazylijskiego funduszu, który jest większościowym udziałowcem Le Mans. W czerwcu 2026 roku został w Le Mans.
W Ligue 1 w sezonie 2026/2027 Le Mans gra najczęściej 3-1-4-2, czasem 3-5-2. Trzech obrońców i dwóch napastników, którzy mocno pressują, widać było już w Ligue 2: zespół był intensywny i niebezpieczny po odzyskaniu piłki. Videira powtarza jednak, że o systemach mówi rzadko, a liczy się „animacja” gry. Prawy obrońca może zagrać jako zawodnik przed obroną, a ten przesunąć się na bok i dać drużynie podwójną szerokość. Wymaga to od zawodników inteligencji i czytania gry. Sam porównuje piłkę do szachów.
Od drużyny oczekuje intensywności, pressingu i pracy fizycznej. W przygotowaniach przed sezonem 2024/2025 wyciągał zawodników ze „strefy komfortu” i narzucał im tempo. Rotuje skład: w pierwszej fazie tamtego sezonu zagrali wszyscy poza trzecim bramkarzem. Zasada brzmi „gramy tak, jak trenujemy”, więc o miejscu w składzie decyduje praca na zajęciach, a zawodnik na początku tygodnia ma wiedzieć, że może zacząć kolejny mecz. Stawia na młodych: przed sezonem powiedział im, że nie będzie patrzył w metryki.
Mocno stawia na relacje. Prezes Gomez zwraca uwagę, że Videira obserwuje mecze wszystkich drużyn klubu. Sam mówi, że bywa „bardzo upierdliwy”: nawet po dublecie zawodnika prosi o hat-tricka. W dzień meczu rano biega, żeby oczyścić głowę, prowadzi odprawę taktyczną, potem jedzą wspólnie, zawodnicy odpoczywają, a on szykuje wystąpienie przed meczem. Zawsze zakłada też plan na wypadek wczesnej czerwonej kartki.
„Bardzo rzadko mówię o systemach, ważna jest animacja gry.” (FFF, listopad 2024)
„W R2 czy w National masz przed sobą człowieka.” (Foot Amateur, marzec 2025)
10
meczów
0,80
punktu na mecz
1
zwycięstwo · 5 remisów, 4 porażki
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od lipca 2024Ligue 1 | Ligue 1 | 10 | 1-5-4 | 0,80 | |
| 2018–2024 | Furiani-Agliani |
Patrick Videira jest trenerem klubu Le Mans FC od lipca 2024.
Patrick Videira ma 49 lat. Urodził się 26 kwietnia 1977 roku.
Le Mans pod wodzą Patricka Videiry wróciło do Ligue 1 po raz pierwszy od sezonu 2009/2010. O awansie zadecydowała ostatnia kolejka sezonu 2025/2026: Videira wygrał 9 maja 2026 roku w Bastii. Rok wcześniej klub awansował z National do Ligue 2.
Patrick Videira objął Le Mans w National latem 2024 roku, a w maju 2025 roku zespół z drugiego miejsca wrócił bezpośrednio do Ligue 2. W Pucharze Francji Le Mans jako zespół trzecioligowy przegrało 4 lutego 2025 roku z PSG 0:2 w 1/8 finału.
Patrick Videira w 2018 roku objął AS Furiani-Agliani z National 3, a w sezonie 2021/2022 awansował z nim do N2 przy bardzo skromnym budżecie. 18 października 2020 roku klub wyeliminował z Pucharu Francji Sporting Bastia. Videira odszedł w 2024 roku po sześciu latach.
Patrick Videira mówi, że rzadko rozmawia o systemach, a liczy się „animacja” gry. W Ligue 1 w sezonie 2026/2027 Le Mans gra najczęściej 3-1-4-2, czasem 3-5-2, z trzema obrońcami i dwoma mocno pressującymi napastnikami.