Mick McCarthy poprowadził Irlandię na mundialu w 2002 roku i zdobył dwa tytuły Championship: z Sunderlandem oraz Wolves.
Pierwszą pracę menedżera podjął w Millwall w 1992 roku. Cztery lata później objął reprezentację Irlandii. W pierwszych dwóch kampaniach eliminacyjnych drużyna dochodziła do baraży, lecz nie zakwalifikowała się ani na mundial 1998, ani na Euro 2000. W kadrze pojawili się młodzi piłkarze, w tym Damien Duff i Robbie Keane. W październiku 1998 roku jego młody zespół wygrał 2:0 z Chorwacją w eliminacjach mistrzostw Europy. Szybko zdobył dwie bramki, a po przerwie, gdy rywale częściej atakowali, McCarthy wprowadził na boisko dodatkowych graczy o zadaniach defensywnych.
Irlandia zakwalifikowała się do mistrzostw świata w 2002 roku po barażu z Iranem. Wygrała pierwszy mecz 2:0, a w rewanżu przegrała 0:1, co wystarczyło do awansu. Na turnieju zremisowała między innymi 1:1 z Niemcami dzięki późnej bramce Robbiego Keane'a. Dotarła do 1/8 finału, w której przegrała z Hiszpanią po rzutach karnych. Przed turniejem z drużyny odszedł kapitan Roy Keane po konflikcie z McCarthym; spór wracał podczas kolejnych eliminacji. Po mundialu rozważał odejście, ale został, bo widział przyszłość zespołu z Duffem i Keane'em. McCarthy chciał poprowadzić Irlandię do Euro 2004; cenił pracę z tą grupą, choć brakowało mu codziennych zajęć treningowych w klubie. W klubie mógłby częściej prowadzić treningi i bezpośrednio wpływać na rozwój piłkarzy, co sam uważał za najlepszą część zawodu. Po dwóch porażkach na początku kwalifikacji i napięciach wokół reprezentacji zrezygnował w listopadzie 2002 roku. Uważał, że jego odejście pomoże drużynie skupić się na kolejnych meczach.
W marcu 2003 roku objął Sunderland, zastępując Howarda Wilkinsona. Do końca sezonu pozostało dziewięć meczów, a klub tracił siedem punktów do bezpiecznego miejsca. Spadku nie udało się uniknąć, lecz McCarthy został, by budować drużynę na następne rozgrywki. Sprowadzał młodych zawodników gotowych walczyć o miejsce w składzie. W kwietniu 2005 roku zwycięstwo 2:1 nad West Hamem, rozstrzygnięte golem rezerwowego Stephena Elliotta w końcówce, zapewniło Sunderlandowi mistrzostwo Championship. Zespół wrócił do najwyższej ligi.
W 2006 roku McCarthy objął Wolverhampton Wanderers. W pierwszym sezonie drużyna dotarła do baraży o awans, a w sezonie 2008/2009 wygrała Championship. Wolverhampton utrzymało się w Premier League w dwóch kolejnych sezonach: najpierw zapewniło sobie miejsce w lidze na dwie kolejki przed końcem, a rok później dopiero w ostatniej fazie rozgrywek. McCarthy później wskazywał podobieństwo między budową Sunderlandu i Wolves: oba zespoły powstawały po spadku, gdy sprowadzał młodych, ambitnych piłkarzy. Z Wolverhampton odszedł w 2012 roku.
Następne pięć i pół roku spędził w Ipswich Town. W sezonie 2014/2015 doprowadził drużynę do baraży o awans do Premier League. W półfinale przeciwko Norwich City pierwszy mecz zakończył się remisem 1:1. Ipswich musiało zmienić plan już w pierwszej połowie po urazie Luke'a Varneya; wprowadzony za niego Paul Anderson zdobył bramkę wyrównującą. Norwich miało większe zasoby po spadku z Premier League, a Ipswich stworzyło konkurencyjny skład przy niewielkich wydatkach na transfery. Rewanż Ipswich przegrało 1:3 po tym, jak obrońca Christophe Berra dostał czerwoną kartkę za zagranie ręką na linii bramkowej. Norwich awansowało wynikiem 4:2 w dwumeczu. Nawet po stracie Berry Ipswich doprowadziło w rewanżu do remisu 1:1, lecz potem straciło kolejne dwie bramki. W kwietniu 2018 roku uzgodnił z właścicielem klubu wcześniejsze zakończenie kontraktu; mecz z Barnsley był jego ostatnim na ławce Ipswich. Mówił wówczas, że dalsza praca w tych warunkach nie daje mu już satysfakcji.
McCarthy ponownie prowadził reprezentację Irlandii, ale jego drugi okres zakończył się w kwietniu 2020 roku. Pandemia przerwała plan rozegrania barażu ze Słowacją pod jego kierunkiem, a wcześniej ustalono już, że po wygaśnięciu umowy drużynę przejmie Stephen Kenny. McCarthy zaakceptował tę zmianę, choć chciał dokończyć własny kontrakt.
Pod koniec 2020 roku wyjechał z wieloletnim asystentem Terrym Connorem do APOEL-u Nikozja. Po serii porażek i absencjach wielu piłkarzy zakażonych COVID-19 ich praca zakończyła się w styczniu 2021 roku. Wkrótce McCarthy przejął Cardiff City, które miało za sobą siedem kolejnych przegranych pod wodzą Neila Harrisa. Nie przypisywał tego kryzysu jednemu człowiekowi: uważał, że najpierw trzeba poznać piłkarzy i zobaczyć, komu brakuje pewności siebie. Po pierwszym treningu rozmawiał osobno z kilkoma zawodnikami, zamiast wygłaszać długą przemowę do całej drużyny. Przy ograniczonej liczbie piłkarzy dostępnych na zajęciach nie ogłaszał od razu stałego systemu gry; chciał zobaczyć, czy zespół lepiej rozgrywa od tyłu, gra na napastnika, czy korzysta ze skrzydeł. W debiucie z Barnsley Cardiff odrobiło stratę dwóch bramek, a w następnym meczu z Millwall podniosło się po straconym golu. McCarthy dostrzegał w tych reakcjach gotowość zespołu do walki mimo wcześniejszych porażek. W pierwszych jedenastu meczach z nim Cardiff odniosło siedem zwycięstw i cztery remisy, wracając w pobliże miejsc barażowych. McCarthy podkreślał, że Harris zostawił w klubie wartościowych zawodników i wcześniej doprowadził ich do baraży.
W styczniu 2023 roku objął Blackpool, również z Connorem jako asystentem. Klub walczył o utrzymanie w Championship i zatrudnił ich do końca sezonu. W kwietniu obaj odeszli za porozumieniem stron. Blackpool wskazało brak poprawy wyników, a McCarthy uznał zmianę za najlepsze rozwiązanie po ostatnich występach drużyny.
McCarthy nie przypisywał swoim zespołom jednego stałego ustawienia ani sposobu atakowania. Przed rozpoczęciem pracy w Cardiff tłumaczył, że wybór między rozegraniem od tyłu, długą piłką na napastnika i atakiem skrzydłami zależy od dostępnych zawodników. Po pierwszym treningu przyglądał się temu, kto przejmuje inicjatywę, kto gra pewnie i kto potrzebuje indywidualnej rozmowy. Cenił takie rozmowy bardziej niż długie przemówienie do całego zespołu.
W zarządzaniu grupą stawiał na stały kontakt także po porażkach. Jako piłkarz nie lubił trenerów, którzy po przegranej przez kilka dni nie rozmawiali z drużyną; sam chciał zachować podobny sposób komunikacji niezależnie od wyniku. W Cardiff mówił też o potrzebie wspólnej odpowiedzialności za słabszą serię. Podczas pandemii zauważył, że ograniczenia utrudniają zwykłe rozmowy i budowanie atmosfery w szatni. Rozmawiał o tym z kapitanem Seanem Morrisonem, a trening traktował jako okazję, by zawodnicy znowu mogli pracować razem z większą swobodą. Wspominał również Jacka Charltona, u którego grał w reprezentacji: cenił jego bliskość z piłkarzami i jasne zasady, nawet gdy trener podejmował twarde decyzje. Towarzyszył mu Terry Connor, z którym pracował od czasów Wolverhampton, a później także w reprezentacji Irlandii, Ipswich, APOEL-u, Cardiff i Blackpool. McCarthy opisywał go jako ważnego, uważnego współpracownika na treningu.
14
meczów
0,71
punktu na mecz
2
zwycięstwa · 4 remisy, 8 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 2023Championship | Championship | 14 | 2-4-8 | 0,71 | |
| 2021Championship | Championship | 36 | 14-11-11 | 1,47 | |
| 2020–2021Liga cypryjska | Liga cypryjska | 6 | 2-1-3 | 1,17 | |
| 2018–2020 | |||||
| 2012–2018Championship | Championship | 266 | 104-73-89 | 1,45 | |
| 2006–2012Premier League | Premier League | 64 | 17-13-34 | 1,00 | |
| 2003–2006 | |||||
| 1996–2002 | |||||
| 1992–1996 |
Mick McCarthy ma 67 lat. Urodził się 7 lutego 1959 roku.
Pierwszą pracę menedżera podjął w Millwall w 1992 roku. Cztery lata później objął reprezentację Irlandii.
Zdobył mistrzostwo Championship z Sunderlandem w 2005 roku i Wolverhampton Wanderers w sezonie 2008/2009. Oba zespoły awansowały do Premier League.
Po pierwszym treningu oceniał, kto gra pewnie, kto przejmuje inicjatywę, a kto potrzebuje rozmowy. Wolał indywidualny kontakt od długiego przemówienia do całej drużyny i dostosowywał sposób gry do dostępnych piłkarzy.
W kwietniu 2023 roku McCarthy i asystent Terry Connor odeszli za porozumieniem stron. Klub wskazał, że wyniki nie poprawiały się po ostatnich występach.