Martin Paterson

Pochodzenie

Martin Paterson urodził się 10 maja 1987 roku w Tunstall, w hrabstwie Staffordshire, i jako dziecko trafił do akademii Stoke City, w której spędził lata od 1998 do 2005. Debiutował w pierwszym zespole w 2005 roku, ale w klubie, który walczył o czołówkę Championship, młody napastnik miał niewielkie szanse na regularną grę. Sam mówi, że był niecierpliwy i chciał grać. Po wypożyczeniu do Grimsby Town przeszedł w 2007 roku do Scunthorpe United, gdzie w sezonie 2007/2008 strzelił 13 goli w Championship. Dzięki temu zainteresował się nim Burnley.

W Burnley grał od 2008 do 2013 roku i został bohaterem jednego z największych sezonów w historii klubu: w 2009 roku drużyna awansowała do Premier League przez baraże, pierwszy raz od powstania tych rozgrywek, a Paterson strzelił między innymi gola w rewanżowym półfinale z Reading. Potem grał w Huddersfield Town, Bristol City, Fleetwood Town, Blackpool i Port Vale, krótko w Orlando City, w 2017 roku w Tampa Bay Rowdies, a karierę kończył w 2018 roku w Indiach, w kolkackim ATK. Zagrał 22 razy w reprezentacji Irlandii Północnej i strzelił trzy gole; kibice pamiętają go z gola na Windsor Park w wygranym 1-0 meczu z Rosją w eliminacjach mistrzostw świata w 2013 roku. W Stoke grał pod Tonym Pulisem, w Burnley pod Eddiem Howe'em, w kadrze pod Michaelem O'Neillem.

Karierę zakończył w wieku 30 lat. Do Premier League dotarł w wieku 22 lat, ale potem zatrzymały go poważna kontuzja kolana i powtarzające się urazy mięśni. Mówi, że to dlatego wymaga od swoich zawodników, by wycisnęli z kariery wszystko, niezależnie od tego, czy go lubią.

Kariera trenerska

Pierwszą pracę trenerską znalazł w Stanach Zjednoczonych. We wrześniu 2018 roku został asystentem Neilla Collinsa w Tampa Bay Rowdies, byłego obrońcy Sheffield United. W lutym 2020 roku przeszedł do Fort Lauderdale CF, drugiego zespołu Interu Miami, gdzie asystował między innymi Jasonowi Kreisowi i pomagał rozwijać zawodników, którzy potem trafili do pierwszej drużyny. W styczniu 2022 roku Inter Miami awansował go do sztabu pierwszego zespołu, w którym trenerem był Phil Neville. Od Neville'a, jak mówi, nauczył się, że ludzi trzeba traktować z szacunkiem i być dobrym człowiekiem.

Do Anglii wrócił latem 2022 roku jako asystent trenera Barnsley, bo chciał dopisać do CV pracę w angielskim futbolu. Prowadził tam Michael Duff, były kolega Patersona z Burnley i reprezentacji. Z Duffem pracował potem w Swansea City (od czerwca do grudnia 2023 roku, do zwolnienia Duffa) i w sezonie 2024/2025 w Huddersfield Town. Do dziś nazywa go swoim mentorem, a swoją rolę opisuje jako przekładanie na język zawodników tego, czego chce Duff. Uważa, że Barnsley miało pecha, nie awansując.

10 stycznia 2024 roku, między Swansea a Huddersfield, Paterson dostał pierwszą samodzielną pracę: Burton Albion, 17. w League One, bez wygranej w trzech meczach nowego roku. Klub, który często stawiał na młodych trenerów (Neil Warnock, Nigel Clough, Gary Rowett), widział w nim podobny potencjał. Zadaniem było utrzymanie i Paterson odpowiadał też za transfery i okno wypożyczeń. Burton zakończył sezon na 20. miejscu, o dwa punkty nad strefą spadkową. Po latach mówił, że z tej pracy zabrał najwięcej lekcji o kontroli emocji: po dobrym początku przyszła seria porażek, a on uznał, że musi zachowywać spokój zarówno po zwycięstwach, jak i po porażkach. Po sezonie odszedł z klubu.

W czerwcu 2025 roku, po miesiącu poszukiwań, Notts County powierzył mu zespół w League Two po zwolnieniu Stuarta Maynarda, którego drużyna przegrała w półfinale barażów z AFC Wimbledon. Część kibiców przyjęła wybór chłodno. Paterson dołączył do nowo utworzonej rady technicznej: razem z nim zasiadają w niej właściciele, bracia Christoffer i Alexander Reedtz (właściciele firmy analitycznej Football Radar), dyrektor sportowy Roberto Gagliardi i inni, a Paterson ma ostatnie słowo w sprawach meczowych. Powiedział, że nie zajmuje się danymi i nie udaje, że się na nich zna, ale strukturę docenia, bo zmusza sztab do lepszej pracy. Asystentem został Andy Edwards, a Sam Slocombe trenerem pierwszego zespołu.

W sezonie 2025/2026 Notts było czwarte w League Two siedem kolejek przed końcem, a Paterson mówił otwarcie, że celem jest tylko awans. W barażach drużyna wyeliminowała lokalnego rywala Chesterfield, a 25 maja 2026 roku wygrała z Salford City 3-0 na Wembley i wróciła do League One po raz pierwszy od jedenastu lat. Notts miało w tym sezonie najlepszy atak League Two. Paterson uznał ten awans za największe osiągnięcie swojej kariery. Przed finałem rozładowywał napięcie, wycinając krzaki w ogrodzie przy muzyce country, i po meczu żartem poprosił właścicieli o nową kosiarkę.

Styl i metody

Notts ma tradycję gry z piłką i Paterson jej nie zmienił: według niego przez większość meczów drużyna dominowała z piłką. Dodał do tego więcej agresji bez piłki, więcej pracy nad stałymi fragmentami i umiejętność dostosowania się w trakcie meczu — jak mówi, drużyna stała się „hybrydą”, która potrafi skrzywdzić rywala posiadaniem, ale też szybkim atakiem. W sezonie 2026/2027, już w League One, Notts grało początkowo 5-3-2, a potem najczęściej 3-4-2-1, raz 3-4-3.

Nie deklaruje jednego stylu. Jego zdaniem trener powinien najpierw sprawdzić, co grupa potrafi, w czym jest dobra i jakie ma słabości, a potem być z tym konsekwentny; dlatego styl zmienia się z klubu do klubu. Stałe są zasady: poprzeczka dla zawodników, respekt i dyscyplina, które sam poznał w Stoke City. Pulis odesłał go kiedyś do domu, by ogolił ufarbowane na czerwono i biało włosy, a Paterson przyznaje, że w jego sytuacji zrobiłby to samo. Ceni mentorów i nie wstydzi się pytać: regularnie rozmawiał z doświadczonymi trenerami o decyzjach, które musi podejmować sam.

W Notts sprzyja temu struktura klubu: odprawy przed meczem i analiza po nim, oparta na danych, na której właściciele i sztab pytają, dlaczego zagrał ten, a nie inny zawodnik. Paterson podkreśla, że jego pracą jest prowadzenie drużyny, a nie liczby.

Wypowiedzi

„Tak naprawdę nigdy nie dostałem szansy, by poznać, jak dobry mogłem być, i nie chcę tego dla moich zawodników.” (BBC Sport, marzec 2026)

„Moim stylem jest to, że od pierwszego dnia wchodzę między zawodników i sprawdzam, co ta grupa potrafi, w czym jest dobra i jakie ma słabości. Potem trenuję.” (Stoke-on-Trent Live, czerwiec 2026)