Hiszpański trener, który awansował do LaLigi z Recreativo, Zaragozą i Villarrealem, a z Valencią zdobył Puchar Króla.
Marcelino García Toral wychował się w Asturii i jako piłkarz trafił do pierwszej drużyny Sportingu Gijón. W grudniu 1985 roku zadebiutował w hiszpańskiej ekstraklasie. Później pracował w klubie, w którym sam przeszedł drogę od młodzieżowych zespołów do seniorów. Zanim objął profesjonalną drużynę, prowadził Lealtad i rezerwy Sportingu.
Przywołuje dwa wczesne wzory trenerskie: Milan Arrigo Sacchiego, przeciwko któremu grał ze Sportingiem w europejskich pucharach, oraz pracę Rafy Beníteza. Nie mówi jednak o kopiowaniu jednego gotowego ustawienia. Własne pomysły, jak tłumaczył, rozwijał przez analizę meczów i zmiany metod pracy.
Pierwszy zespół objął w Lealtad w sezonie 1996/1997. Z klubem wywalczył awans z Tercera División do Segunda B. Rubén Uría, który wówczas grał w drużynie, wspominał później, jak Marcelino przygotowywał na piaszczystym boisku pola do ćwiczeń i stopniowo budował własny sposób treningu. Obaj zaczęli na stałe pracować razem w 2005 roku. Wcześniej Marcelino przeszedł do rezerw Sportingu, a latem 2003 roku dostał pierwszą drużynę.
Sporting walczył w sezonie 2003/2004 o awans do LaLigi. Przez pewien czas prowadził w tabeli, ale ostatecznie celu nie osiągnął. Marcelino mówił później, że niepowodzenie pozostało dla niego ważnym doświadczeniem. W kolejnym sezonie utrzymał drużynę, mimo słabszego składu. Na pierwszy awans do najwyższej klasy czekał do pracy w Recreativo de Huelva.
W 2006 roku Recreativo pod jego kierunkiem zdobyło mistrzostwo Segunda División. Debiutancki sezon po awansie zakończyło na ósmym miejscu w LaLidze. Marcelino podkreślał, że dobrych wyników nie traktował jako gwarancji dalszego powodzenia; sztab pracował nad tym, by drużyna potrafiła je powtarzać. Po przejściu do Racingu Santander zajął z nim szóste miejsce w sezonie 2007/2008. Klub po raz pierwszy zakwalifikował się do europejskich pucharów i dotarł do półfinału Pucharu Króla.
Następny awans wywalczył z Realem Saragossa w sezonie 2008/2009. Rok później stracił posadę, a po krótkim powrocie do Racingu objął Sevillę. Tamtejszy etap skończył się po serii siedmiu ligowych meczów bez zwycięstwa. Sam przyznawał, że przyjął w Sevilli warunki pracy i skład, do których od początku nie był w pełni przekonany. Doświadczenie wpłynęło na to, jak oceniał późniejsze propozycje.
W 2013 roku trafił do Villarreal, grającego wtedy w Segunda División. Jeszcze w tym samym sezonie przywrócił klub do LaLigi. W kolejnych trzech latach drużyna regularnie kwalifikowała się do europejskich rozgrywek. Doszła też do półfinałów Ligi Europy i Pucharu Króla. Pierwszy pobyt Marcelino w klubie zakończył się w 2016 roku.
Valencia zatrudniła go przed sezonem 2017/2018. Dwa razy z rzędu zajęła czwarte miejsce w LaLidze. W maju 2019 roku pokonała Barcelonę 2:1 w finale Pucharu Króla. Drużyna Marcelino zdobyła obie bramki przed przerwą, a potem obroniła prowadzenie. Był to pierwszy puchar trenera zdobyty w najwyższej hiszpańskiej klasie. We wrześniu klub poinformował o jego zwolnieniu, nie podając przyczyny w oficjalnym komunikacie.
W styczniu 2021 roku Marcelino zastąpił Gaizkę Garitano w Athletic Club. Po dwóch tygodniach poprowadził zespół do Superpucharu Hiszpanii: w półfinale pokonał Real Madryt, a w finale Barcelonę. Dotarł również do finału Pucharu Króla, w którym Athletic uległ Barcelonie. Gdy w czerwcu 2022 roku wygasał jego kontrakt, zdecydował się odejść.
W 2023 roku podjął pierwszą pracę poza Hiszpanią, w Olympique Marsylia. Wraz ze sztabem odszedł we wrześniu. Klub wskazał wtedy pozasportowe wydarzenia i groźby skierowane do władz jako okoliczności, w których trenerzy nie mogli dalej wykonywać obowiązków. Po Marsylii Marcelino wrócił do Villarreal. Drugi okres pracy, rozpoczęty w 2023 roku, zakończył się w 2026 roku. Klub podsumował, że przez oba pobyty prowadził go do pięciu kwalifikacji do europejskich pucharów.
Marcelino wybiera ustawienie pod zawodników, których ma do dyspozycji. Na przykład w Athletic stosował 4-4-2, ponieważ zespół rozumiał zadania związane z tym systemem. Zależało mu, by struktura pozwalała zarówno na atak pozycyjny, jak i na kontratak, a piłkarze mieli rozwiązania w obronie. Woli parę napastników o różnych cechach: dzięki temu drużyna może atakować na więcej sposobów, a obrońcy mierzą się z dwoma odmiennymi zadaniami.
W treningu skupia się na wspólnych zasadach i powtarzalnych ruchach. Według niego indywidualny talent działa lepiej, gdy piłkarze wiedzą, jak mają poruszać się razem. Ceni mniejsze kadry, bo łatwiej wówczas włączyć młodych graczy i dać im miejsce do rozwoju w pierwszej drużynie. W Athletic mówił o potrzebie wspierania zawodników także wtedy, gdy przegrywają i tracą pewność siebie. Utalentowany piłkarz powinien czuć się swobodnie w zespole, ale rozumieć wspólny plan.
Uría opisuje pracę sztabu jako opartą na wielu godzinach analizy rywali i ciągłym aktualizowaniu narzędzi. Sam Marcelino przyznaje, że jego pomysły zmieniały się wraz z doświadczeniem. Przy wyborze klubu bierze pod uwagę warunki, w jakich może prowadzić zespół. Pobyt w Sevilli nauczył go, jak wiele znaczy przekonanie do takiej decyzji już na początku pracy.
119
meczów
1,66
punktu na mecz
57
zwycięstw · 27 remisów, 35 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 2023–2026La Liga | La Liga | 119 | 57-27-35 | 1,66 | |
| 2023Ligue 1 | Ligue 1 | 5 | 2-2-1 | 1,60 | |
| 2021–2022La Liga | La Liga | 68 | 26-25-17 | 1,51 | |
| 2017–2019La Liga | La Liga | 88 | 44-25-19 | 1,78 | |
| 2013–2016La Liga | La Liga | 114 | 51-30-33 | 1,61 | |
| 2011–2012La Liga | La Liga | 20 | 6-8-6 | 1,30 | |
| 2011La Liga | La Liga | 13 | 5-4-4 | 1,46 | |
| 2008–2009 | Real Saragossa | ||||
| 2007–2008 | |||||
| 2005–2007 | Recreativo Huelva |
Marcelino García Toral ma 61 lat. Urodził się 14 sierpnia 1965 roku.
Marcelino wywalczył awans do LaLigi z Recreativo de Huelva w 2006 roku, Realem Saragossa w 2009 roku i Villarrealem w 2013 roku.
Jako główny trener zdobył mistrzostwo Segunda División z Recreativo de Huelva w 2006 roku, Puchar Króla z Valencią w 2019 roku oraz Superpuchar Hiszpanii z Athletic Club w 2021 roku.
Marcelino dobiera ustawienie do dostępnych zawodników. W Athletic stosował 4-4-2, a w ataku lubi korzystać z dwóch napastników o różnych cechach, by zespół miał więcej możliwości rozegrania akcji.
Marcelino rozpoczął pracę trenerską w Lealtad w sezonie 1996/1997. Później prowadził rezerwy Sportingu Gijón, a w 2003 roku objął jego pierwszą drużynę.