Luboš Kozel

Pochodzenie

Luboš Kozel urodził się 16 marca 1971 roku we Vlašimiu, a wychował w pobliskim Divišovie. Zaczynał w Jawie Divišov, potem grał w BS Vlašim i w Benešovie, skąd w 1993 roku przeszedł do Slavii Praga. Sam mówi, że wielkim talentem nie był: jako osiemnastolatek występował jeszcze w lidze krajowej, a dopiero gra w Benešovie zwróciła na niego uwagę większych klubów. Równolegle kończył wydział pedagogiczny i myślał raczej o tym, że będzie uczył i przy okazji grał w piłkę.

W Slavii jako obrońca wywalczył mistrzostwo Czech w 1996 roku, ale kontuzja zabrała mu miejsce w kadrze na Euro 1996. Dwukrotnie zrywał więzadła krzyżowe, operowany był na obu nogach. W reprezentacji Czech rozegrał dziewięć meczów i strzelił gola: zadebiutował 13 grudnia 1995 roku w Kuwejcie, a bramkę zdobył 20 sierpnia 1997 roku w eliminacjach mistrzostw świata z Wyspami Owczymi. Po Slavii grał rok w węgierskim Újpeście, potem w Bohemians 1905 (klub w tym sezonie spadł) i w Viktorii Plzeň. Karierę zakończył w grudniu 2003 roku, mając 32 lata.

Na trenerską ścieżkę skierował go Jan Říčka, dziś pracujący w Viktorii Plzeň. Kozel posłuchał i został grającym asystentem trenera rezerw Slavii.

Kariera trenerska

Po roku w roli asystenta Pavla Trávníka przejął drugą drużynę Slavii i prowadził ją do końca sezonu 2006/2007. Latem 2007 roku dostał pierwszą pracę w ekstraklasie, w FK Jablonec, ale po kilku kolejkach klub go zwolnił. Przeszedł do Liberca jako asystent Ladislava Škorpila i pracował tam do końca 2009 roku.

W grudniu 2009 roku objął Duklę Praga, wtedy drugoligową. Półtora sezonu później, w maju 2011 roku, doprowadził ją do awansu, pierwszego po siedemnastu latach. Cztery kolejki przed końcem Dukla miała dziewięć punktów przewagi, a Kozel mówił po zwycięstwie 3:1 z Kladnem, że naprawdę uwierzył dopiero w 89. minucie. Piłkarze wrzucili cały sztab do jacuzzi. Jego asystentem był Jan Suchopárek.

W ekstraklasie Dukla grała tak samo jak w drugiej lidze. Kozel mówił jesienią 2011 roku, że głównym problemem nowicjusza była adaptacja do większej szybkości i mniejszej ilości miejsca na decyzje. Po jesieni zespół był dziewiąty, w sezonie 2012/2013 wszedł do czołowej szóstki, a w przedostatniej kolejce zajmował czwarte miejsce. Kozel odszedł z Dukli latem 2016 roku, po prawie siedmiu latach.

Potem pracował w reprezentacjach młodzieżowych Czech: od 2016 roku przy kadrze do lat 18, od 2019 roku przy kadrze do lat 19. W styczniu 2020 roku objął Baník Ostrawa. Kibice narzekali na grę, szczególnie na brak ofensywy z dwoma napastnikami. 27 lutego 2021 roku, po remisie 1:1 z Teplicami, klub go zwolnił. Baník był wtedy dziewiąty, a dyrektor sportowy Alois Grussmann tłumaczył, że gra zespołu miała tendencję spadkową zamiast rosnącej.

W sierpniu 2021 roku wrócił do Liberca jako pierwszy trener. Slovan był na ostatnim miejscu z jednym punktem i bilansem bramek 1:10. Wspiął się na ósme miejsce i zagrał w środkowej grupie play-off. W sezonie 2022/2023 skończył siódmy i wygrał oba dwumecze w grupie o miejsca w play-off, a w kolejnym znów był siódmy po rundzie zasadniczej, z 40 punktami: do grupy mistrzowskiej zabrakło niewiele. W ostatnim sezonie w klubie zmieniał się właściciel: Ludvík Karl, który stał na czele Liberca prawie trzydzieści lat, ustępował miejsca Ondřejowi Kani. Nowe władze wiązały przyszłość Kozla z miejscem w czołowej szóstce, a zabrakło jednego punktu. Kozel powtarza, że szkoda mu zwłaszcza tego, iż zmian chciano dokonać od razu, a lepiej robi się je, gdy zespół nie jest tak skuteczny, i że czuł brak poparcia. Odszedł w maju 2024 roku, a jego następcą został Radoslav Kováč.

Jablonec rozstał się z Radoslavem Látalem i jego sztabem na początku czerwca 2024 roku, a dzień później skontaktował się z Kozlem. Klub trzy sezony z rzędu grał w grupie o utrzymanie. Kozel porozmawiał indywidualnie z każdym piłkarzem o tym, dlaczego tak się działo, wyniki rozmów zostawił dla siebie i przebudował skład: siedmiu zawodników odeszło, sześciu przyszło, w większości młodszych, a kapitan Tomáš Hübschman zakończył karierę. W sezonie 2024/2025 po 18 kolejkach Jablonec miał 30 punktów i zimował w czołowej szóstce. Tak dobrego dorobku Jablonec nie miał od sezonu 2020/2021. W grupie mistrzowskiej Jablonec nadrobił dwunastopunktową stratę do zespołów przed sobą, wygrał na Baníku i na Spartcie, i skończył sezon na piątym miejscu, o punkt od gry w pucharach. Z Libercem wygrał w pierwszym meczu 5:0 i skończył sezon przed nim. Zapamiętany został mecz ze Slavią, która miała już tytuł i nie wystawiła najsilniejszego składu: Jablonec przegrywał 0:2, w ostatnich dziesięciu minutach strzelił trzy gole i wygrał 3:2. Kozel odrzuca sugestie ustawienia wyniku i mówi, że to jedno z najlepszych doświadczeń jego kariery.

Styl i metody

Kozel nie narzuca jednego systemu. Przy objęciu Jablonca mówił, że zespół ma dostać twarz pasującą do jego składu, a nie do ulubionych pomysłów trenera, bo zawodowy futbol jest o wynikach. Piłkarze opisują drużynę jako aktywną: stoper Jakub Martinec mówi, że po zmianie trenera zespół ma jasną tożsamość i chce grać, a nie pozbywać się piłki. Duże znaczenie ma rozmowa wprost, także z tymi, którzy grają mało. Sam mówi, że trener powinien być bezpośredni i komunikatywny, uczciwy wobec zawodników i patrzeć im w oczy, niezależnie od tego, czy ma lepszy, czy gorszy okres.

Zmiany pozycji uzasadnia profilem biegowym i techniką zawodnika. Wiosną 2025 roku zamienił miejscami Michala Berana i Sebastiána Nebylę: Beran, silny w obronie i w rozegraniu, zagrał jako szóstka, Nebyla, który wiele biega i dochodzi do pola karnego z drugiej fali, jako ósemka. Efektem były gole Nebyli. W Dukli stawiał na zwartą obronę i szybkie kontry: po wygranej 2:0 w Jablonci w kwietniu 2012 roku mówił, że dwie bramki padły z kontrataków.

W sezonie 2026/2027 Jablonec gra najczęściej 4-2-3-1, rzadziej trójką stoperów w ustawieniu 3-4-2-1.

Wypowiedzi

„Zawodowy futbol jest o wynikach. Nie jest tak, że będę za wszelką cenę dążył do tego, byśmy grali tak, jak mnie się najbardziej podoba” (FK Jablonec, czerwiec 2024).

„Chłopakom mówiłem w przygotowaniach, że kariera trwa dziesięć, piętnaście lat, a i tak pamięta się tylko te chwile, w których coś się osiągnęło” (iSport, maj 2011).