Leszek Janiczak

Pochodzenie

Urodził się 7 stycznia 1965 roku. Od początku XXI wieku był w krakowskiej piłce jednocześnie trenerem i działaczem, a poza boiskiem zajmował się dystrybucją sprzętu sportowego.

Kariera trenerska

Pierwsza udokumentowana praca to Prądniczanka Kraków, którą prowadził od jesieni 2002 roku i wprowadził z klasy A do IV ligi. W latach 2003–2009 był w tym klubie także wiceprezesem do spraw sportowych. W 2007 roku objął Karpaty Siepraw i również z nimi awansował do IV ligi. Pracował jeszcze w BKS Bochnia i Gdovii Gdów.

Z Sieprawia wynosi historię, która po latach wróciła na boisku. Odchodząc po sezonie 2008/2009, namówił do przejęcia drużyny Michała Wiącka, piłkarza, którego wcześniej sam tam sprowadził. Wiącek miał 27 lat, skończył z grą i od razu został trenerem czwartoligowca, choć część władz klubu była przeciwna. W 2018 roku obaj spotkali się w finale okręgowego Pucharu Polski. Janiczak, trener Hutnika, wygrał 3:1 z Mogilanami Wiącka.

Hutnik poznał wcześniej. Wiosną 2010 roku dostał dwa tygodnie na zbudowanie zespołu do III ligi: klub dostał licencję około 1 marca, przygotowania ruszyły 11 marca. Do pomocy poprosił Wiącka i Krzysztofa Przytułę, bo młodej drużynie byli potrzebni doświadczeni gracze. Zadłużona spółka akcyjna zakończyła wtedy działalność, a kibice założyli stowarzyszenie Nowy Hutnik 2010, które zaczęło od IV ligi. Janiczak poszedł dalej: od 2012 roku prowadził czwartoligową Rylovię Rylów, a od 2014 Orzeł Iwanowice. Prezes Orła, przedsiębiorca Marek Piekara, postawił jeden cel: awans z klasy A do okręgówki. Janiczak mówił, że bez tak jasnego celu nie podjąłby tej pracy.

W październiku 2016 roku wrócił do Hutnika. Klub, spadkowicz z III ligi, miał po 13 punktów i dziewiąte miejsce w IV lidze, a trener Mateusz Staniec podał się do dymisji. Janiczak od września współpracował już z zarządem i miał poprowadzić drużynę tylko do końca rundy jesiennej, z Orłem pracując równolegle. Wygrał wszystkie pięć meczów i został. Zastał klub, któremu, jak sam wspominał, ledwo włączono prąd, a poprzedni trener zbierał chłopaków tylko po to, żeby drużyna w ogóle wystartowała. Budżet na miesiąc wynosił wtedy 10 tysięcy złotych na wszystko. Orła zostawił zimą, a w styczniu 2017 roku jego następcą został Paweł Byrski.

Wiosna 2017 roku nie wystarczyła, by odrobić jesienne straty. Awans do III ligi przyszedł rok później, w sezonie 2017/2018. Czwartoligowy Hutnik bił wtedy klubowe rekordy, a w finale okręgowego Pucharu Polski pokonał Mogilany. Nigdy wcześniej klub nie zdobył tego trofeum. Do III ligi wszedł z niemal całkowicie odmienionym, odmłodzonym składem, a celem pierwszego sezonu było ogranie drużyny na tym poziomie i walka o premię w systemie Pro Junior System. Hutnik został mistrzem jesieni w grupie południowo-wschodniej, po wyjazdowej wygranej 4:1 z Sołą Oświęcim, a rok później zajął drugie miejsce w klasyfikacji Pro Junior System. Gdy odeszli doświadczeni Dariusz Gawęcki, Makuch i Gui, latem 2019 roku sprowadził Pawła Pyciaka, Arkadiusza Garzeła i Tomasza Ogara; resztę zespołu tworzyli młodzi gracze.

Sezon 2019/2020 przerwała pandemia. Po interwencji PZPN Hutnik razem z Motorem Lublin dostał awans do II ligi, czyli na poziom centralny, na którym klubu nie było prawie dwadzieścia lat. Drużyna, osłabiona po odejściu Mateusza Gamrota i Patryka Kołodzieja, zakończyła jesień 2020 roku na ostatnim miejscu. O rezygnacji myślał już latem, pytał nawet trenerów o pracę w klubie, ale okazali się poza zasięgiem finansowym Hutnika. 17 grudnia 2020 roku, po czterech latach i 68 dniach, poprowadził ostatni trening. Pożegnalny wpis na Facebooku zakończył słowami „Był, będzie, jest!”, dziękując m.in. Łukaszowi Kawie, który pracował z nim najdłużej, i trenerowi bramkarzy Rafałowi Skórskiemu. W Hutniku został jako członek zarządu i dyrektor sportowy.

Wrócił na ławkę już w styczniu 2021 roku w IV-ligowej Słomniczance, walczącej o utrzymanie, i rozstał się z nią za porozumieniem stron jesienią tego roku. W lipcu 2022 roku objął Wielmożankę Wielmoża w klasie A, z zadaniem rozbudowy klubowej akademii. We wrześniu 2022 roku przyjął Kalwariankę Kalwaria Zebrzydowska: beniaminka IV ligi, który po siedmiu kolejkach nie miał ani jednego punktu. Zimą klub zdecydował się walczyć o utrzymanie, a drużyna z nowymi graczami zdobyła wiosną najwięcej punktów w lidze i skończyła sezon na 12. miejscu. Rozstał się z klubem w czerwcu 2023 roku z powodu różnicy zdań co do budowy kadry. Do Kalwarianki wrócił 12 kwietnia 2024 roku po dziesięciomiesięcznej przerwie, utrzymał ją w IV lidze, a w sezonie 2024/2025 zajął z nią szóste miejsce. Pracę zakończył 18 sierpnia 2025 roku, po trzech meczach nowego sezonu.

Styl i metody

W III lidze Janiczak stawiał na ofensywną grę pod publiczność. Po awansie mówił, że chce stwarzać „piękne widowiska”, a w listopadzie 2018 roku powtórzył, że zespół ma dominować na boisku, także po to, by przyciągać kibiców na stadion. Przyznawał przy tym, że nie zawsze się to udaje.

Kadrę budował z młodych zawodników, wzmacniając ją kilkoma doświadczonymi, a Pro Junior System traktował jako realne wsparcie budżetu, którego klubowi brakowało. Siedmiu piłkarzy przeszło z nim całą drogę od IV do II ligi. Zawodnikom powtarzał, żeby nie skupiali się na jednym rywalu, bo mecz życia może zagrać każdy, a drużyna, która za bardzo koncentruje się na jednym piłkarzu, daje się zaskoczyć. Przed wyjazdem do Ostrowca Świętokrzyskiego zapowiadał, że zespół będzie myślał przede wszystkim o ataku i strzelaniu bramek.

Wypowiedzi

„Zawsze gramy odważnie, żeby swoją grą przyciągnąć kibiców na stadion. Chcemy, żeby Hutnik dominował na boisku.” (Gol24, listopad 2018)

„Ja miałem poprowadzić zespół tylko do końca rundy jesiennej, w pięciu ostatnich meczach. Wygraliśmy te pięć. Potem jeszcze wahałem się, czy zostać.” (Gazeta Krakowska, grudzień 2020)