Jalel Kadri

Pochodzenie

Jalel Kadri urodził się 14 grudnia 1971 roku w Tozeur, oazowym mieście w głębi południowo-zachodniej Tunezji. Jako piłkarz grał w klubie z rodzinnego miasta, a potem w Espoir Sportif de Jerba Midoun na wyspie Dżerba. Występował na niższych szczeblach ligi tunezyjskiej i skończył z grą po mniej więcej dziesięciu latach, bez większych sukcesów. Studiował w instytucie sportu w Ksar Saïd, razem z Mondherem Kebaierem. Ten wiele lat później został selekcjonerem Tunezji i wziął go do swojego sztabu.

Kariera trenerska

Trenerem został wcześnie. Pierwszą drużynę, drugoligowy klub z Dżerby, objął w 2001 roku. Potem prowadził m.in. Gafsę, Mahdię, AS Kasserine, AS Gabès i Jendoubę, a w 2007 roku dostał od federacji młodzieżową reprezentację do lat 20. Kolejne posady, w Espérance Zarzis, znów w Gafsie i w US Monastir, trwały krótko. Taki rytm miała cała jego kariera. Wiele posad, jak Al-Ansar, JS Kairouan, Stade Tunisien czy Al-Adalah, zaczynał w trakcie sezonu.

W 2011 roku po raz pierwszy wyjechał z kraju, do Arabii Saudyjskiej. Prowadził tam Damac, od listopada Al-Ansar, a wiosną 2012 roku wrócił do Tunezji, do ES Béni Khalled. Od lutego do września 2013 roku był asystentem Nabila Maâloula w reprezentacji Tunezji, która nie awansowała na mundial 2014. Od października 2013 pracował w Al-Nahda, a od lipca 2014 w Al-Khaleej, przez dwa sezony, potem znów od września 2016 roku. Wrócił do Tunezji, żeby prowadzić JS Kairouan i CA Bizertin, potem pracował w Emirates Club w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, od września 2019 roku w Stade Tunisien, a krótko także w Al-Ahli Trypolis i w saudyjskim Al-Adalah.

W 2021 roku federacja tunezyjska ściągnęła go do sztabu Kebaiera. Według jednej z relacji szef federacji Wadie Jary nalegał na to, choć Kadri chciał zostać w Al-Adalah. Do reprezentacji wrócił więc jako drugi asystent.

Na Pucharze Narodów Afryki 2021 w Kamerunie Kebaier zachorował na covid i 23 stycznia 2022 roku Kadri poprowadził Tunezję w meczu 1/8 finału z Nigerią. Wygrała 1:0, po golu Youssefa Msakniego. Tydzień później Tunezja przegrała ćwierćfinał z Burkina Faso, a 30 stycznia federacja zwolniła Kebaiera i mianowała Kadriego selekcjonerem. Już w marcu czekał go dwumecz barażowy z Mali o awans na mistrzostwa świata. Przed wyjazdowym meczem w szatni powiedział piłkarzom, że dziś nie są piłkarzami, tylko żołnierzami, na których czeka dwanaście milionów Tunezyjczyków. Nagranie rozeszło się po internecie. Tunezja wygrała w Bamako 1:0, w rewanżu w Radesie zremisowała 0:0 i awansowała na mundial, już po raz szósty w historii. W czerwcu 2022 roku w Japonii wygrała turniej towarzyski Kirin Cup, pokonując Chile 2:0 i gospodarzy 3:0. We wrześniu uległa w Paryżu Brazylii 1:5.

Na mistrzostwach świata w Katarze Tunezja zremisowała z Danią 0:0, przegrała z Australią 0:1 i pokonała Francję 1:0, po golu Wahbiego Chazriego w 58. minucie. Cztery punkty nie wystarczyły do awansu z grupy. W styczniu 2024 roku, na Pucharze Narodów Afryki w Wybrzeżu Kości Słoniowej, Tunezja przegrała z Namibią 0:1, zremisowała z Mali 1:1 i z RPA 0:0. Odpadła z grupy po raz pierwszy od 2013 roku. Kadri ogłosił rezygnację tuż po ostatnim meczu: uznał, że cel postawiony przez federację, półfinał, nie został osiągnięty, i wziął odpowiedzialność na siebie.

14 kwietnia 2025 roku, cztery dni po zwolnieniu Saleha Al-Mohammadiego, objął Al-Hazm z Ar-Rass, który tylko rok wcześniej spadł z saudyjskiej ekstraklasy. Po 45 dniach pracy, 29 maja 2025 roku, wygrał 3:0 z Al-Adalah w pierwszym w historii finale barażowym pierwszej ligi i wprowadził klub z powrotem do Roshn Saudi League. W sezonie 2025/2026 Al-Hazm zajął dziewiąte miejsce, a w lidze należał do drużyn, które najczęściej wygrywały po straconym golu. W sierpniu 2026 roku do drużyny dołączył Afimico Pululu, napastnik, który przez trzy sezony grał w Jagiellonii Białystok i w sezonie 2024/2025 został królem strzelców Ligi Konferencji.

Styl i metody

Z reprezentacją Kadri grał zwykle 4-3-3, które w meczach z mocniejszymi rywalami zamieniało się w praktyce w 4-5-1. Oparciem drużyny byli doświadczeni zawodnicy, a osią środka pola Ellyes Skhiri. Na mundialu zmienił system: we wszystkich trzech meczach grał trójką obrońców, z Danią i Australią bardzo defensywnie, z Francją w ofensywnym 3-4-3. Przed meczem z Francją zapowiadał wysoki pressing. Po porażce z Brazylią mówił o pracy mentalnej z młodymi zawodnikami i o tym, że przeciwko takim rywalom nie wolno zostawiać przestrzeni.

W Al-Hazm w sezonie 2026/2027 zmienia ustawienie z meczu na mecz. Najczęściej gra czwórką obrońców (4-2-3-1, 4-4-2, 4-1-4-1, rzadziej 4-3-3), sporadycznie wystawia też trójkę z tyłu (3-4-3, 5-4-1). W Al-Hazm wniósł spokój do szatni beniaminka, a w rozmowach o reprezentacji podkreślał pracę mentalną z zawodnikami. Pracuje z tunezyjskimi asystentami: w reprezentacji byli to Ali Boumnijel i Selim Ben Achour, w Al-Hazm Chaker Rguii i Kamel Zaiem. Mówił też, że obejmując reprezentację po Kebaierze, nie tracił czasu na przebudowę, bo znał zespół od środka.

Wypowiedzi

„Nie jesteście piłkarzami, dziś jesteście żołnierzami. Dwanaście milionów Tunezyjczyków czeka na zwycięstwo i wiem, że potraficie je zdobyć.” (Cadena 3, październik 2022)

„Moja misja na czele reprezentacji Tunezji dobiegła końca. Znaleźliśmy problem taktyczny, zwłaszcza w pierwszym meczu. Próbowaliśmy go rozwiązać, ale nam się nie udało. Bierzemy odpowiedzialność.” (Ouest-France, styczeń 2024)