Fatah Abdirahman

Pochodzenie

Fatah Abdirahman wychował się w zachodnich dzielnicach Aarhus, we Frydenlund i Trillegården. Ma kenijskie i somalijskie korzenie. Mówi o tym otwarcie: dorastał w trudnym środowisku, a w ósmej klasie zmienił szkołę, bo, jak twierdzi, inaczej skończyłby jako przestępca. W jednym z wywiadów opisał wieczór, kiedy jechał skuterem na imprezę z kolegami i gonił ich radiowóz. Schował się w krzakach. Czterej koledzy zostali złapani za jazdę na kradzionych skuterach i dostali wpis do rejestru karnego. On nie i wtedy, jak mówił, uznał, że czas skończyć, póki jeszcze może.

Do zawodu trafił przez szkolenie dzieci. Jako piętnastolatek dostał propozycję, żeby zostać asystentem osiem lat starszego Rasmusa Bertelsena przy drużynie skrzatów w Skovbakken. Prowadził też zespół chłopców w Lystrup IF. Licencję A zdobył jako dwudziestodwulatek.

Kariera trenerska

W latach 2010 do 2015 był trenerem młodzieży w Randers FC, w rocznikach U13 i U15. To była jego pierwsza praca na poziomie elitarnym, jak mówi, w wieku 17 lat. Potem spędził rok w akademii FC Midtjylland, skąd w 2016 roku sprowadził go do AGF Peter Christiansen, ówczesny dyrektor sportowy, który znał go z Randers.

W AGF przepracował pięć lat: od trenera młodzieży, przez prowadzenie zespołu U19, po stanowisko dyrektora technicznego, które klub stworzył dla niego w grudniu 2020 roku. Odpowiadał za przejście zawodników z juniorów do pierwszej drużyny. Kiedy dyrektor Jacob Nielsen przedstawił mu tę propozycję, był, jak sam mówił, „niemal oniemiały”. Od początku słyszał też o swoim wieku. Miał twarz dziecka i ludzie brali go na boisku za zawodnika, więc zapuścił brodę, żeby wyglądać na starszego. W sierpniu 2021 roku odszedł z AGF, tłumacząc, że brakowało mu życia na boisku i większej odpowiedzialności za codzienną pracę. W listopadzie 2021 zdał egzamin UEFA Pro i został najmłodszym Duńczykiem z tą licencją, odbierając rekord Johanowi Lange.

Od 1 stycznia 2022 roku pracował w Ghanie, w akademii Right to Dream, związanej z FC Nordsjælland. Najpierw odpowiadał za szkolenie starszych roczników i uczył tamtejszych trenerów, potem został dyrektorem technicznym. Tłumaczył, że od dawna chciał oddać coś Afryce i że wyjazd za granicę uważał za potrzebny do rozwoju. Telefon z Randers w 2023 roku przyszedł, jak mówił, „znikąd”. Rozmawiał też z FC Nordsjælland o pracy przy ich pierwszym zespole, ale wybrał Randers, bo znał klub i Bertelsena.

Latem 2023 roku wrócił do Randers jako asystent Bertelsena. To była jego pierwsza praca w sztabie zespołu seniorów. Bertelsen mówił, że dołączył do nich ktoś o mocnych stronach taktycznych i ludzkich, a dyrektor Søren Pedersen liczył na jego znajomość afrykańskiego rynku. Przez trzy sezony dzielił z Bertelsenem prace nad stylem gry i rekrutacją i odpowiadał głównie za ofensywę. Bertelsen nazywał go swoim najbliższym partnerem do rozmów.

19 czerwca 2026 roku Sønderjyske ogłosiło go pierwszym trenerem. Był to pierwszy w jego karierze samodzielny zespół seniorów. Dyrektor sportowy Casper Daather mówił, że część piłkarską rozmów zostawili na sam koniec, a najpierw pytali o osobowość, przywództwo i reakcję na presję. Debiut w Superlidze 26 lipca 2026 roku zakończył się porażką z FC Midtjylland 2:3. Trener powiedział, że jest dumny z drużyny, która wykonała wiele rzeczy, nad którymi pracowali, i „umarła z butami na nogach”.

Start sezonu 2026/2027 był dla zespołu trudny, a kadra przeszła przebudowę: odeszło czterech czołowych zawodników poprzedniego sezonu, przyszło trzynastu nowych. Abdirahman mówił, że zgodził się na projekt długoterminowy i potrzebuje na niego czasu. We wrześniu 2026 roku po raz pierwszy zmierzył się w lidze ze swoim dawnym szefem. Bertelsen powiedział o nim, że jest pewien, iż „z czasem wszystko opanuje”.

Styl i metody

Najwięcej wiadomo o jego pracy z Randers. Odpowiadał tam za ofensywę, a Bertelsen za obronę. Opisywał jasne zasady ataku: drużyna wie, jakie przestrzenie chce atakować, i potrafi grać zarówno dłuższymi akcjami, jak i bardziej bezpośrednio. Przy wysokim pressingu rywala szuka miejsca za jego plecami, przy niskim bloku próbuje go rozbijać kombinacjami. Stałe fragmenty nazywał dobrą bronią, bo wiele sytuacji w polu karnym daje dużo rzutów rożnych i wolnych. Analizuje liczby, na przykład liczbę zablokowanych strzałów, których rok wcześniej zespół miał dużo.

W Sønderjyske w sezonie 2026/2027 drużyna grała najczęściej w ustawieniu 4-2-3-1, kilka razy w 3-4-2-1. Po porażce 1:3 z drugoligowym AB w Pucharze Danii powiedział, że zespół przegrał własnym nastawieniem: rywale chcieli tego bardziej. Mówił wtedy, że piłka to gra relacyjna, ale bez względu na rotacje musi być wola walki o piłki, drugie piłki i pojedynki. Jako dyrektor techniczny w AGF podkreślał, że ważne jest inwestowanie w człowieka stojącego za talentem, a sam mówił, że lubi świat elity, bo przyciąga go kultura osiągnięć.

Wypowiedzi

„Piłka nożna to gra relacyjna, ale bez względu na to, ile zmieniasz, musi być nastawienie i wola walki o piłki, drugie piłki i pojedynki.” (Sønderjyske Fodbold, wrzesień 2026)

„Jeśli czegoś nauczyłem się w piłce, to tego, że nie da się planować kariery.” (Tipsbladet, marzec 2026)