Ranieri awansował z Cagliari i Monaco. Z Valencią zdobył Puchar Hiszpanii, z Leicester mistrzostwo Anglii. Karierę zakończył w Romie.
Ranieri urodził się w Rzymie i jako piłkarz występował między innymi w Romie oraz Catanzaro. Pracę trenerską rozpoczął w 1986 roku w Vigor Lamezia. Dwa lata później objął Cagliari w Serie C1. W dwóch kolejnych sezonach wprowadził klub najpierw do Serie B, a następnie do Serie A. Po pracy w Napoli przejął Fiorentinę, z którą w 1996 roku zdobył Puchar Włoch i Superpuchar Włoch.
Pierwszy pobyt w Valencii zaczął się od kryzysu. Ranieri zastąpił Jorge Valdano po trzech porażkach na początku sezonu 1997/1998, a gdy Pedro Cortés przejmował kierowanie klubem, drużyna była przedostatnia w lidze. Trener utrzymał stanowisko i zakończył rozgrywki na dziewiątym miejscu. Rok później Valencia zajęła czwarte miejsce i wygrała Puchar Hiszpanii, pokonując Atlético Madryt 3:0 w finale. Ranieri wcześniej uzgodnił już przejście do Atlético, ale prowadził Valencię w tym meczu. Zdobytego przez nią później Superpucharu Hiszpanii nie można więc przypisać jego pracy.
We wrześniu 2000 roku Ranieri objął Chelsea po Gianluce Viallim. Klub miał wtedy problemy z wynikami ligowymi i atmosferą w szatni, a część ważnych zawodników zbliżała się do końca kariery. W kolejnych sezonach trener wprowadzał do zespołu nowych piłkarzy i dawał coraz większą rolę Johnowi Terry'emu oraz Frankowi Lampardowi. W 2002 roku Chelsea dotarła do finału Pucharu Anglii, w którym przegrała z Arsenalem. Przez dwa pierwsze sezony zajmowała szóste miejsce, później awansowała do Ligi Mistrzów, a w 2004 roku została wicemistrzem Anglii i dotarła do półfinału tych rozgrywek. Następcą Ranieriego został José Mourinho.
Ranieri wrócił wtedy do Valencii, zastępując Rafaela Beníteza. W sierpniu 2004 roku poprowadził ją do zwycięstwa 2:1 nad Porto w meczu o Superpuchar UEFA. Sam przyznawał po spotkaniu, że przejął mocny zespół przygotowany przez poprzednika. W 2007 roku wrócił do pracy we Włoszech. Po Parmie i Juventusie objął Romę, którą prowadził od 2009 do 2011 roku.
W 2012 roku Monaco zatrudniło go z zadaniem powrotu do Ligue 1. Drużyna wywalczyła awans i mistrzostwo Ligue 2 w 2013 roku, a po powrocie do elity zajęła drugie miejsce. Przed następnym sezonem Ranieriego zastąpił Leonardo Jardim. Potem Włoch po raz pierwszy prowadził reprezentację narodową, Grecję. Ten etap skończył się po pięciu meczach; trener wspominał później, że miał bardzo mało czasu na przygotowanie drużyny.
Leicester zatrudniło Ranieriego w 2015 roku, po sezonie, w którym zespół utrzymał się w Premier League pod wodzą Nigela Pearsona. Nowy trener obejrzał mecze z tamtej walki o pozostanie w lidze i uznał, że powinien zachować charakter drużyny. Mimo udanego początku publicznie powtarzał, że pierwszym celem jest zdobycie 40 punktów. Wymagał od piłkarzy treningu z intensywnością zbliżoną do meczowej i stopniowo zmieniał ustawienie oraz dobór zawodników. Początkowo planował większą rolę dla Inlera, lecz uznał, że Danny Drinkwater, Andy King i później N'Golo Kanté lepiej pasują do tego zespołu. Leicester zaczęło grać w ustawieniu 4-4-2 i w sezonie 2015/2016 zdobyło pierwsze w historii klubu mistrzostwo Anglii.
Do Cagliari wrócił w styczniu 2023 roku, ponad trzy dekady po pierwszych awansach z tym klubem. Ponownie wywalczył awans do Serie A, a w kolejnym sezonie utrzymał drużynę w najwyższej lidze. Po tym sukcesie ogłosił odejście. W listopadzie 2024 roku Roma powierzyła mu zespół po raz trzeci. Klub od początku zapowiadał, że po sezonie Ranieri przejdzie do roli doradcy. Trener pożegnał się z ławką 18 maja 2025 roku i rzeczywiście objął funkcję doradcy klubu. Roma ogłosiła później zakończenie również tej współpracy.
Ranieri mówił, że zaczyna od obserwacji zawodników i szuka sposobu gry odpowiadającego ich umiejętnościom. Przy Leicester zachował energię zespołu Pearsona, lecz zmieniał szczegóły po poznaniu piłkarzy. Wyjaśniał, że w Romie i Monaco stosował inne rozwiązania, bo miał do dyspozycji inne drużyny. Po mistrzostwie Anglii podkreślał też znaczenie doboru nowych zawodników do szatni: nie chciał nazwisk, które zaburzą jej relacje.
W późniejszym wywiadzie opisywał, jak rozmawiał z piłkarzami o błędach. Wolał zwracać uwagę indywidualnie, pokazywać na nagraniach także udane zagrania i wracać do problemów podczas ćwiczeń. Kiedy tracił pracę, obserwował treningi innych szkoleniowców, żeby rozwijać własny warsztat. Z doświadczeń w Hiszpanii, Anglii i Francji wyciągnął zasadę: przekazać zespołowi podstawowe reguły, a potem dopasować współpracę zawodników do ich cech.
39
meczów
1,90
punktu na mecz
22
zwycięstwa · 8 remisów, 9 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 2024–2025Serie A | Serie A | 39 | 22-8-9 | 1,90 | |
| 2023–2024od Serie B do Serie A | od Serie B do Serie A | 61 | 21-21-19 | 1,38 | |
| 2021–2022Premier League | Premier League | 12 | 2-0-10 | 0,50 | |
| 2019–2021Serie A | Serie A | 73 | 27-13-33 | 1,29 | |
| 2019Serie A | Serie A | 13 | 6-4-3 | 1,69 | |
| 2018–2019Premier League | Premier League | 15 | 3-3-9 | 0,80 | |
| 2017–2018Ligue 1 | FC Nantes | Ligue 1 | 35 | 12-10-13 | 1,31 |
| 2015–2017Premier League | Premier League | 65 | 30-19-16 | 1,68 | |
| 2014 | |||||
| 2012–2014Ligue 1 | Ligue 1 | 35 | 22-9-4 | 2,14 | |
| 2011–2012Serie A | Serie A | 25 | 11-3-11 | 1,44 | |
| 2009–2011Serie A | Serie A | 21 | 11-5-5 | 1,81 | |
| 2007–2009 | |||||
| 2007 | |||||
| 2004–2005 | |||||
| 2000–2004 | |||||
| 1999–2000 | |||||
| 1997–1999 |
Claudio Ranieri ma 75 lat. Urodził się 20 października 1951 roku.
W 1986 roku objął Vigor Lamezia. Dwa lata później przejął Cagliari w Serie C1 i wywalczył z nim dwa kolejne awanse.
Zdobył między innymi mistrzostwo Anglii z Leicester w 2016 roku, mistrzostwo Ligue 2 z Monaco w 2013 roku, Superpuchar UEFA z Valencią w 2004 roku oraz krajowe puchary z Valencią i Fiorentiną.
Po raz ostatni prowadził Romę w sezonie 2024/2025. Karierę trenerską zakończył 18 maja 2025 roku, a następnie został doradcą klubu.