Bruno Labbadia prowadził kluby Bundesligi w różnych sytuacjach, od Bayeru Leverkusen po walkę Stuttgartu o utrzymanie.
Labbadia zaczął prowadzić seniorski zespół w 2003 roku w Darmstadt 98. Pracował tam do 2006 roku, a od lipca 2007 roku trenował Greuther Fürth. Drużyna zakończyła sezon na szóstym miejscu drugiej Bundesligi i nie awansowała do elity. Latem 2008 roku Bayer Leverkusen powierzył mu pierwszy zespół. Trener mówił wtedy o pracy z młodą kadrą i celu powrotu do europejskich pucharów. Był to jego pierwszy angaż na poziomie niemieckiej ekstraklasy.
W grudniu 2010 roku objął VfB Stuttgart jako trzeci trener klubu w tamtym sezonie. Drużyna potrzebowała poprawy wyników i pewności po trudnych tygodniach. Przed debiutem w Lidze Europy z Odense BK Labbadia zapowiadał, że potraktuje mecz poważnie, choć Stuttgart miał już zapewniony awans z grupy. Zmieniał także plan codziennej pracy: dwa treningi przedzielał wspólnym obiadem i wymagał od zawodników poświęcenia dnia sprawom zespołu. Uważał, że wspólna praca może pomóc drużynie wyjść z kryzysu.
Stuttgart utrzymał się w Bundeslidze w sezonie 2010/2011. Jednym z ważnych spotkań było zwycięstwo 2:1 nad Hannoverem w przedostatniej kolejce. Labbadia opowiadał, że jego zespół pozwolił rywalowi podejść wyżej, zachował cierpliwość i wykorzystał przestrzenie po kontratakach. Na początku kolejnych rozgrywek mówił już o budowie składu, w którym umiejętności zawodników idą w parze z gotowością do wspólnej pracy. Przy doborze piłkarzy zwracał uwagę na charakter i dopasowanie do drużyny.
Po latach prowadził również Wolfsburg. Obejmując go w 2018 roku jako trzeci szkoleniowiec w sezonie, musiał ocenić, jakim sposobem grać z dostępną kadrą. Przed meczem z Mainz mówił, że ważniejsza od numeru ustawienia jest odpowiedź na pytanie, co zawodnicy potrafią wykonać i czego potrzebuje drużyna. Po rozgrywkach 2018/2019 sam zdecydował, że nie przedłuży umowy z Wolfsburgiem. W grudniu 2022 roku wrócił do Stuttgartu. Ta kadencja zakończyła się w kwietniu 2023 roku, gdy klub zastąpił go Sebastianem Hoeneßem w trakcie kolejnej walki o utrzymanie.
Labbadia określał siebie jako zwolennika ofensywnej piłki, ale w Stuttgarcie dobierał sposób gry do rywala. Mecz z Hannoverem pokazał, że potrafił zrezygnować z częstszego prowadzenia akcji i oddać przeciwnikowi teren, aby zaatakować wolną przestrzeń. Tę decyzję tłumaczył znajomością mocnych stron Hannoveru, który sam dobrze grał z kontrataku. Był to plan na konkretne spotkanie i ważny element walki o pozostanie w lidze.
Zmieniały się też ustawienia jego drużyn. Na początku kariery w Darmstadt, Fürth i Leverkusen często grał z dwoma napastnikami. W późniejszych klubach korzystał również z 4-2-3-1 i 4-3-3. Przy Wolfsburgu podkreślał, że system ma wynikać z możliwości piłkarzy i aktualnego zadania. Takie podejście pozwalało mu przejść od gry ofensywnej do cierpliwego kontrataku, gdy wymagał tego rywal lub sytuacja zespołu.
W Stuttgarcie w 2010 roku wprowadził dłuższy wspólny dzień pracy z dwoma treningami. W wywiadzie po utrzymaniu mówił, że sam talent piłkarski nie wystarczy, jeśli zawodnik nie pasuje do sposobu działania grupy. Dlatego przy budowie kadry ważył cechy sportowe i osobowość. Był to jego sposób na stabilizację zespołu po sezonie, w którym klub zmieniał trenerów i obawiał się spadku.
12
meczów
0,75
punktu na mecz
2
zwycięstwa · 3 remisy, 7 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 2022–2023Bundesliga | Bundesliga | 12 | 2-3-7 | 0,75 | |
| 2020–2021Bundesliga | Bundesliga | 23 | 7-5-11 | 1,13 | |
| 2018–2019Bundesliga | Bundesliga | 52 | 20-11-21 | 1,37 | |
| 2015–2016Bundesliga | Bundesliga | 45 | 15-10-20 | 1,22 | |
| 2010–2013Bundesliga | Bundesliga | 98 | 44-19-35 | 1,54 | |
| 2009–2010 | |||||
| 2008–2009 | |||||
| 2007–2008 | |||||
| 2003–2006 |
Bruno Labbadia ma 60 lat. Urodził się 8 lutego 1966 roku.
W 2003 roku objął Darmstadt 98. Później prowadził Greuther Fürth, a latem 2008 roku został trenerem Bayeru Leverkusen.
Objął klub w grudniu 2010 roku jako trzeci trener w sezonie. Stuttgart utrzymał się w Bundeslidze; w ważnym zwycięstwie nad Hannoverem zespół cierpliwie czekał na okazje do kontrataku.
W różnych okresach używał gry z dwoma napastnikami oraz ustawień 4-2-3-1 i 4-3-3. Przy Wolfsburgu mówił, że wybór ma wynikać z możliwości piłkarzy i aktualnego zadania.