Oni też mają święto. Trwają MŚ państw niezrzeszonych w FIFA

Mistrzostwa wkraczają w decydującą fazę. Przed nami półfinały, poprzednie fazy pokazały dość brutalnie, jak wielka jest różnica w poziomie prezentowanym przez uczestników mistrzostw. Dla przykładu: wyspa Czagos w meczach przeciwko Abchazji i Zachodniej Armenii straciła 21 bramek, nie strzelając żadnej… W ćwierćfinale było o wiele lepiej, gospodarz jako jedyny wygrał swój mecz różnicą dwóch goli (2:0 przeciwko Lapończykom), dwa spotkania rozstrzygnięto dopiero w rzutach karnych (Cypr Północny w ten sposób pokonał Koreańczyków z Japonii, a Padania Kurdów Irackich). Ostatnie ze starć, pomiędzy Pendżabem a Zachodnią Armenią, było niezwykle emocjonujące, wygrane przez pierwszą reprezentacje 3:2.

Półfinały

4 czerwca dowiemy się, kto dostąpi zaszczytu i powalczy o końcowy triumf w rozgrywkach. Pojedynek między Cyprem Północnym a Abchazją w zasadzie nie ma faworyta, obie ekipy stoją na bardzo solidnym poziomie, a ich potencjał umiejscowiłby kadry mniej więcej w połowie rankingu FIFA. Zwycięzca tej oto potyczki stanie się murowanym faworytem do mistrzostwa świata, Pendżab i Padania wydają się być o półkę niżej, jeśli chodzi o siłę swoich zespołów.

Spotkanie finałowe i mecz o trzecie miejsce odbędą się 5 czerwca. Spora część kibiców zapyta zapewne, po co organizować tego typu turnieje, w zasadzie pozbawione rangi, w dodatku w przededniu mistrzostw Europy, które skupią na sobie uwagę całego świata. Cóż, rywalizacja państw niezrzeszonych to nie tylko sport, nieco śmieszne zawody dwunastu federacji, które, jak mawiają twitterowicze, #nikogo. To chęć pokazania się światu, dopominanie się o choćby cień zainteresowania sytuacją polityczną, a także świadomość, że są jeszcze na ziemi miejsca czujące jedność w obrębie małej grupy etnicznej, chcące udowadniać swoją wielkość w najbardziej pokojowych wojnach, jakie udało się wynaleźć – wojnach na piłkarskim boisku.