Blaski i cienie angielskiego futbolu. Było wszystko. Ale wygrało United.
Korespondencja z Wembley
Nazwa rywalizacji o to trofeum nijak się miała do piłkarskiej wspólnoty, kiedy do walki o nią stanęły kluby, między którymi animozje są tak wielkie i sięgają znacznie głębiej aniżeli jedynie 90 minut bezpośrednich spotkań rozgrywanych co jakiś czas. Ale i tak angielski futbol nie mógł poprosić o lepszą promocję. Szkoda tylko, że o końcowym rezultacie w dużej mierze zadecydowały błędy.
Zapowiadało się tak jak zawsze. – Mówicie z pięknym cockney (wschodniolondyński akcent – przyp. red.) – złośliwie wydarł się na Olympic Way, deptaku prowadzącym na Wembley, kibic City o bardzo silnym akcencie charakterystycznym dla mieszkańców z Manchesteru, tzw. mancunian.
Ale od tego kibica Manchesteru City czuć było przede wszystkim wieloletnią frustrację z powodu bycia fanem tego „drugiego” zespołu z Manchesteru. Jeżeli nie w absolutnej większości liczby kibiców w mieście, to z pewnością w liczbie trofeów. Dlatego też zaskoczyło mnie, że z łatwością można było dostrzec mnóstwo wolnych krzesełek w górnych sektorach Wembley przeznaczonych dla kibiców City. Co prawda hen wysoko i poza zasięgiem światła kamer, ale był to widok trudny do przewidzenia, zważywszy, że City w ostatnich 20 latach nie miało zbyt wielu okazji do gry na stadionie narodowym w Londynie.
Kiedy już sędzia Phil Dowd rozpoczął spotkanie, nawałnica ataków United oraz niebezpiecznych wejść graczy Manchesteru City tylko napędzała czerwone sektory Wembley. Zamknięci „The Citizens” byli zmuszeni do desperackich strzałów z dystansu bądź dośrodkowania na aferę, a zespół w niczym nie przypominał półmiliardowej inwestycji arabskich właścicieli.
Ale nieraz już się przekonywaliśmy w futbolu o niesamowitej potędze jednej bramki, która potrafi zmienić nastawienie, mentalność i odwrócić losy każdego meczu. A ta przyszła jeszcze przed przerwą, kiedy dośrodkowanie z rzutu wolnego Davida Silvy głową strącił bardzo słabo grający tego popołudnia Joleon Jescott. Cały sektor zajmowany przez kibiców City natychmiast zaczął robić „Poznań” i był to widok sprawiający niesamowite wrażenie. Można wręcz powiedzieć, że jest to najlepsza rzecz, jaką Polska dała światowemu futbolowi w ostatnich latach.
Przedstawiciele City, tak na boisku jak i trybunach, nagle byli pełni wigoru i potrafili z łatwością kreować jedną sytuację bramkową po drugiej. Kiedy David Silva podchodził do kolejnego stałego fragmentu gry, widać było na twarzy Davida De Gei niepokój, przechodzący wręcz w przerażenie. A młody hiszpański golkiper miał się czego obawiać. Tuż przed ostatnim gwizdkiem na przerwę na niski strzał z prawie 30 metrów zdecydował się Edin Dzeko. Hiszpan w żadnych okolicznościach nie powinien był przepuścić tego strzału, ale stało się inaczej i City sensacyjnie prowadziło dwoma bramkami. De Gea nie będzie miał łatwego początku na Wyspach, musi bowiem wyjaśnić, dlaczego sir Alex Ferguson tak wiele za niego zapłacił.Od czasu transferu Wayne’a Rooneya mało który piłkarz szybko zaadoptował się w United, ale De Gea wybrał trudniejszą drogę. Mimo że w 75. minucie świetnie obronił potężny strzał Alana Johnsona zza pola karnego, a w 88. minucie równie mocne uderzenie głową Micaha Richardsa, może to być zbyt mało, aby natychmiast zrehabilitować się w oczach angielskiej prasy.
