Taktycznie z Ukrainą

Przy grze z Zozulją z przodu dłuższe piłki, dość często stosowane przy kontrach, są grane bardziej w boczne sektory. Niezbyt wysoki napastnik nie miałby szans walczyć w powietrznych pojedynkach, stąd też stara się opanowywać piłki na skrzydle, po czym próbuje dostarczyć je do nabiegających partnerów. Często w ten sposób uruchamia się schemat klasyczny – piłka do tyłu do skrzydłowego i łamanie akcji do środka.

W środku trudniej

Budując atak od bramki, Ukraina używa szóstki głęboko cofniętych zawodników. Boczni obrońcy grają niemal w linii ze środkowymi, a defensywni pomocnicy wracają za linię środkową boiska. Celem jest wyciągnięcie jak największej liczby graczy rywala jak najdalej od ich szeregów obronnych. W momencie, gdy to następuje, środkowy obrońca schodzi głębiej na skrzydło, a w tej samej chwili skrajny defensor rusza do przodu i otrzymuje piłkę. Kolejnym etapem jest dostarczenie jej do skrzydłowego, który schodzi do środka, nierzadko wymieniając podania ze starającym się trzymać blisko niego ofensywnym pomocnikiem. Przy współudziale napastnika finalizują oni akcję w trójkącie albo ogrywają piłkę z powrotem na skrzydło, do nabiegającego tam skrajnego obrońcy, sami zaś ruszają w pole karne.

Podkreślić przy tym trzeba, że Ukraińcom w środku brakuje kreatywności. Defensywni pomocnicy dobrze sprawdzają się w destrukcji i jako holding midfielders, natomiast cały czas widoczny jest problem z niewielką liczbą podań penetrujących. W środkowej części boiska większość podań jest zagrywanych do broku, natomiast zdobywanie terenu w dużej części odbywa się z piłką przy nodze.

Nutki szaleństwa z tyłu

Defensywa, mimo że straciła do tej pory tylko jednego gola po akcji, nie zalicza się do szczególnie ostrożnych. Dwójka defensywnych pomocników pozwala na szarże nie tylko skrajnym defensorom. W momencie, gdy pozostawione jest wolne miejsce, także i środkowy obrońca, asekurowany przez partnerów ze środka, może próbować ofensywniejszych akcji. Sama defensywa lubi grać wyżej, zwłaszcza w momencie,  kiedy rywal odzyskuje piłkę. Pressing rozpoczyna się wtedy wysoko, linia obrony potrafi być umieszczona na wysokości środka boiska, co stwarza szansę na grę prostopadłymi piłkami.

Mniejsze szanse są na to przy ataku pozycyjnym. Ukraina broni się dość szczelnie, zagęszczając środkowe strefy. Nawet pomimo że stosunkowo łatwo o dośrodkowanie, trudno trafić na głowę kolegi z zespołu przy tak wielu zawodnikach. Sensowniej wydaje się przytrzymywać piłkę w bocznych sektorach. Niechętnie, bo niechętnie, ale mając przewagę w środkowej strefie, zawodnicy z Ukrainy podejmują próby odbiorów i przy linii bocznej. Łatwiej tam o szanse niż w środku wzmocnionym głęboko grającymi defensywnymi pomocnikami. Takie ich umiejscowienie wymusza też głębszą grę zawodników ofensywnych. Powoduje to, że przy ataku pozycyjnym rywala Ukraina niechętnie stosuje bardzo wysoki pressing.

Skrzydła kluczowe

W tym starciu skrzydła wydają się kluczowym obszarem. Po pierwsze Ukraińców trzeba zamykać przy linii, zanim swoimi zejściami będą w stanie stworzyć przewagę w środku. Z drugiej strony ofensywne zapędy bocznych obrońców nieraz pewne spowodują, że na flankach zostanie sporo miejsca, które będzie można wykorzystywać rajdem. Środkowy obrońca będzie zmuszony zejść do boku, zostawiając drugiemu pozostałą cześć boiska do pilnowania, co przełoży się na dużą ilość miejsca na prostopadłe podania. Tak jak przy golu dla Czarnogóry.

Wskazane więc wydaje się pozwolenie Ukraińcom na włączanie się do ataku, po czym hamowanie ich zapędów ostrym pressingiem w środkowej strefie, a następnie szybkie przejścia do ataku. Potencjał piłkarski rywali nie jest większy, gdyby miały decydować indywidualności, Polska nie byłaby bez szans na sukces. Miło by jednak było, gdyby przyczyniła się do niego i odpowiednia taktyka.

Autor: Andrzej Gomołysek / Taktycznie.net