Powstała na początku XX wieku Rosyjska Unia Piłkarska postanowiła wysłać swą reprezentację na letnie igrzyska olimpijskie, odbywające się w 1912 roku w Sztokholmie. Wcześniej zorganizowano mecz sparingowy w Leningradzie (dziś Sankt Petersburg) pomiędzy Rosją i Anglią.
Goście składali się z najlepszych piłkarzy z wysp brytyjskich. Nic więc dziwnego, że Anglia wygrała, 11:0, a mogła znacznie wyżej, lecz bramkarz gospodarzy wybronił kilka piłek w sytuacji beznadziejnej. Swój pierwszy oficjalny mecz Rosjanie rozegrali na turnieju olimpijskim 30 czerwca 1912 roku. Przeciwnikiem była Finlandia, która wygrała 2:1. Dzień później Rosja doznała prawdziwej klęski, przegrywając z Niemcami, 0:16 i odpadając z turnieju. Do czasu wybuchu I wojny światowej Rosjanie rozegrali w sumie 8 spotkań, nie wygrywając żadnego i trzykrotnie remisując. Losy pierwszej wojny światowej, rewolucja październikowa oraz dojście do władzy bolszewików, zahamowało rozwój piłki reprezentacyjnej na około dziewięć lat.
30 grudnia 1922 roku powstało największe w historii państwo socjalistyczne, Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR).Wtedy też ustabilizowała się sytuacja polityczna w kraju. Powołano Federację Piłki Nożnej Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, która wkrótce potem zorganizowała mecz towarzyski ze Szwecją. Do Sztokholmu pojechali jedynie reprezentanci Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (RFSRR). Mecz rozegrano 21 sierpnia 1923 roku na stadionie „Royal”, który zgromadził tego dnia 40 tysięcy ludzi. Spotkanie zakończyło się pierwszym historycznym zwycięstwem gości, 2:1. Kolejne dwie wyjazdowe potyczki, z Norwegią oraz Estonią, również kończyły się zwycięstwem RFSRR. Za pierwszy oficjalny mecz Związku Radzieckiego uznaje się spotkanie z Turcją w Moskwie 16 listopada 1924 roku.
Sowieci wygrali pewnie 3:0 po dwóch golach swego kapitana, Michaiła Butusowa oraz Aleksandra Szpakowskiego. Turcja była jedynym sparingpartnerem w kolejnych latach. Oba państwa nie wchodziły w skład FIFA, dlatego nie mogły rozgrywać meczów z innymi. W latach 1925-1935 doszło do 14 spotkań sowiecko-tureckich, z których Sborna wygrała dziewięć, remisowała cztery razy i tylko raz doznała porażki. W drugiej połowie lat 30. XX wieku coraz bardziej napięta sytuacja na arenie międzynarodowej spowodowała przerwanie występów reprezentacji ZSRR, wznowionych dopiero po wybuchu II wojny światowej.
W 1947 roku piłkarska federacja Związku Radzieckiego uzyskała członkostwo w strukturach FIFA, lecz dopiero pięć lat później rozegrała pierwszy po wojnie mecz międzypaństwowy. Los chciał, iż był to mecz z Bułgarią na turnieju olimpijskim w Finlandii. Piłkarze Sbornej zwyciężyli dopiero po dogrywce, 2:1 i awansowali do kolejnej rundy. Tu czekała na nich reprezentacja Jugosławii. Z powodów politycznych, pojedynek miał bardzo prestiżowy wymiar (po wojnie Jugosławia skutecznie opierała się wpływom radzieckim). W regulaminowym czasie był remis 5:5. Pierwszego w historii hat-tricka zdobył zawodnik VVS Moskwa, Bobrow. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia, więc mecz powtórzono. Górą okazała się Jugosławia i drużyna sowiecka odpadła z rozgrywek.
