Świąteczna gonitwa

Drugą młodość w połowie sezonu przeżywa za to Chelsea. „The Blues” zagrali perfekcyjny mecz na Stamford Bridge. Świetnie grał Torres, a główka na 1:0 palce lizać, stadiony świata. Obudził się w nim żar, widać było bowiem, jak zły był, gdy zmieniał go Benitez w drugiej połowie meczu. W „El Nino” znów pulsuje ten dawny głód gry oraz zdobywania goli. Solidnie grał Czech, to dalej klasa światowa między słupkami. Zaskoczyło mnie pozytywnie ustawienie drużyny, boki bowiem Azpilicueta – Cole grały fantastycznie, tak samo jak środek Ivanović – Cahill. Blokowi defensywnemu na zdrowie wyszło wyrzucenie zeń Davida Luiza i powierzenie mu roli… defensywnego pomocnika. Brazylijczyk zagrał fenomenalnie, a jego gol to wisienka na torcie całej kolejki. Zaryzykowałbym i powierzył Davidowi na stałe tę rolę, a na ławce posadził Johna Obi-Mikela. No i nie zapominajmy, że jeszcze w obwodzie jest symbol i talizman „The Blues”, czyli John Terry.

Ci Brazylijczycy!

Cudownie zagrał Ramires. Pół godziny starczyło mu, aby załapać się do najlepszej jedenastki kolejki. Oscar robił swoje, widać, iż zaaklimatyzował się porządnie w Anglii. Bardzo na plus wypadł debiut Lucasa Piazona. Chłopak, ochrzczony już dawno temu jako nowy Kaka, wreszcie miał okazję pokazać całą swoją gamę nieprzeciętnych umiejętności przed publicznością zgromadzoną tłumnie na Stamford Bridge. No i rzeczywiście! Chłopak wygląda jak młody Kaka, porusza się po boisku jak jego sławniejszy i starszy kolega, no i ma technikę jak Kaka. Chwilę po zameldowaniu się na murawie zaliczył wspaniała asystę. Nie będę się tutaj pastwił nad niewykorzystanym rzutem karnym, bo wiadomo, że karne to loteria, a „jedenastki” nie strzelił i Platini, i Pele, do tego w dużo ważniejszych meczach niż ten. Jedno mi się podobało. Wszedł na murawę piłkarski gołowąs, a gra „The Blues” nie straciła nic na swojej płynności, fantazji i polocie. Dobrze współpracowali z Brazylijczykami Hazard i Mata, pod względem techniki powinni zostać honorowymi obywatelami plaż Copacabany, gdzie szlifują swoją formę młode brazylijskie talenty. Swoje zrobił też legendarny już Frank Lampard, który swój 500. mecz w BPL okrasił cudowną bramką (numer 130 w lidze) na 4:0.

Benitez zasłużył na świąteczny prezent. Co prawda długa droga przed nim, aby zaskarbić sobie serca fanów i jeszcze w tym roku nie mógł zapewne liczyć na puste wigilijne krzesło w domach kibiców „The Blues”, ale na pewno dużo przychylniejszym okiem patrzą już oni na byłego bossa Liverpoolu. Wszystko przed nim. Ciekawe, czy pustą przestrzeń po Sturridge’u włodarze Chelsea zechcą zastąpić już w styczniu czy to skróceniem wypożyczenia robiącego furorę w WBA Romelu Lukaku (chce zostać na The Hawthorns), czy to transferem Radamela Falcao, którego na świąteczne safari po Londynie zaprasza ciągle car Roman. Torres gra lepiej, jeśli jasno na papierze jest napisane, że to on jest numero uno. Hiszpan jest takim typem napastnika, który musi czuć bezgraniczne zaufanie trenera, klubu i wszystkich wokół, dopiero wtedy zaczyna dawać z siebie to, co najlepszego fabryka dała. Zobaczymy, jak potoczy się sytuacja na Stamford Bridge.

Obudził nam się za to Liverpool, prawdziwie krwawo mszcząc się za porażkę z Aston Villą sprzed tygodnia (1:3). Pewne 4:0 w meczu z Fulham i piękna gra zespołu Brendana Rodgersa. „The Cottagers” sprawili miły prezent chłopcom irlandzkiego menedżera, przyjmując od nich świąteczną paczuszkę z czterema golami w środku. Gerrard to znów stary dobry Gerrard, odblokował się wreszcie Suarez. Męczył, gryzł, szarpał, aż wreszcie przełamał strzelecki impas i dobił gości z Craven Cottage, aplikując im bramkę na 4:0 w 90. minucie gry. „The Reds” grali pewnie z tyłu w defensywie, Skrtel zamienił się nawet na chwilę w wytrawnego łowcę bramek, ale to Stewart Downing skradł wszystkim show. Ten zapomniany już dawno, spisany przez ogół na straty skrzydłowy przypomniał sobie nagle, że w piłkę to on jednak grać potrafi i to całkiem nie najgorzej. Napędzał każdą akcję „The Reds”, zaliczył asystę i zdobył pięknego gola. Czyżby renesans formy? Niewykluczone, iż kadra dumnych synów Albionu będzie miała jeszcze z niego pożytek.

Od sir Aleksa zaczęliśmy i na sir Aleksie skończymy. Legenda legendą, ale szkocki boss Manchesteru United zaczyna chyba miewać kłopoty z pamięcią. Niespodziewanie meczem kolejki okazało się fantastyczne spotkanie na Liberty Stadium, na którym „Łabędzie” postawiły się „Czerwonym Diabłom”, remisując 1:1. Nie o tym będzie jednak mowa, ale o incydencie z udziałem Robina van Persiego i Ashleya Williamsa. Gdy holenderski napastnik leżał na murawie, stoper Swansea, próbując odkopnąć piłkę, trafił nią prosto w głowę RvP. Ten zerwał się na równe nogi i rzucił się na Williamsa, a obaj gracze skoczyli sobie do gardeł.

Nie będziemy roztrząsać, czy Williams zrobił to złośliwie czy nie (sam twierdzi, że to był przypadek), kopnięcie bowiem piłką w głowę rywala zawsze jest i będzie naganne, śmieszy jednak troszkę co innego, mianowicie skala reakcji sir Aleksa. Ferguson stwierdził bowiem, że była to najstraszniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widział na murawie. Albo typowy zabieg psychologiczny w ramach „filozofii Fergusona” i jego mind games, albo sir Alex naprawdę zaczyna miewać zaćmy w pamięci. Podpowiem panu Fergusonowi. Widzieliśmy straszniejsze rzeczy na murawie, np. kopnięcie kibica ciosem kung-fu przez Erica Cantonę. Albo faul Roya Keane’a, który celowo złamał nogę Alfa-Inge Haalanda, praktycznie kończąc karierę zawodniczą Norwega. Ale tego albo sir Alex nie pamięta, albo nie chce pamiętać.