Zaledwie rok trwała ekstraklasowa banicja „Tygrysów” z Kingston upon Hull. Dwanaście miesięcy w Championship, czwarte miejsce i zwycięskie baraże. Chwilowy entuzjazm i fala radości powoli jednak odbija się od kibiców klubu z miasta położonego w East Yorkshire. Brak transferów, zmiana trenera i powierzenie drużyny wiecznemu asystentowi. Na tym poziomie prowizorka raczej nie wystarczy, na tę chwilę Hull City to główny kandydat do spadku z Premier League. Odkąd „Tygrysy” po raz pierwszy świętowały awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii w 2008 roku, dwukrotnie doświadczały takiej samej historii. Przyjemne zaskoczenie w pierwszym sezonie i ziszczenie się powiedzenia o najtrudniejszym drugim roku, zakończone powrotem do Championship. Gdyby ta prawidłowość powtórzyła się i tym razem, kibice przy The Circle byliby i tak pozytywnie zaskoczeni…
Trzy rzeczy, których spodziewamy się po Hull City w tym sezonie
1) Wrzutki, dośrodkowania i długie piłki, czyli brytyjskość w grze
Brzmi banalnie, ale tak właśnie zapewne będzie. W składzie właściwie nie ma zawodników, których największym atutem byłaby technika. Jest bardzo szybki wysunięty napastnik, silni środkowi pomocnicy, typowo wyspiarscy skrzydłowi. Ten zespół idealnie wręcz pasował do Championship, podobnie byłoby z Premier League dwadzieścia lat temu. Teraz „Tygrysy” mogą wyglądać jak muzealny relikt – w każdej innej ekipie można znaleźć choć kilku piłkarzy, których nie wstyd pokazać z futbolówką przy nodze.
Gdy przeanalizujemy bramki zdobywane przez zespół z Kingston upon Hull w Championship, okaże się, że znaczna większość padała wedle jednego z wypracowanych schematów. Najczęściej są to akcje w bocznych strefach boiska i płaskie dośrodkowania lub wrzutki na głowę napastnika, ewentualnie długie prostopadłe podania za plecy obrońców. Filozofia bardzo prosta, jak się jednak okazuje dość skuteczna. W 46 meczach sezonu zasadniczego podopieczni Steve’a Bruce’a trafiali do siatki 69 razy, więcej (72 gole) zdobywały tylko trzy ekipy: Middlesborough, Brighton i Brentford. W Premier League są o wiele lepsi defensorzy, o bramki będzie znacznie trudniej, niemniej strategia ataku raczej się nie zmieni.
Ten zespół idealnie wręcz pasował do Championship, podobnie byłoby z Premier League dwadzieścia lat temu. Teraz „Tygrysy” mogą wyglądać jak muzealny relikt – w każdej innej ekipie można znaleźć choć kilku piłkarzy, których nie wstyd pokazać z futbolówką przy nodze.
2) Urywanie punktów faworytom w meczach u siebie
Derby County. Tak nazywał się jedyny rywal Hull City w sezonie 2015/2016, który był w stanie wywieźć trzy punkty ze stadionu przy The Circle. Regularność w meczach na własnym terenie doprowadziła „Tygrysy” w wysokie rejony tabeli i w końcu do finału play-offów o awans, dzięki wygranemu u siebie starciu z… Derby aż 3:0. W tym sezonie tak łatwo już nie będzie, Hull nie będzie faworytem właściwie w żadnym meczu ligowym, niemniej kilka niespodzianek, może nawet sensacji, zespół Mike’a Phelana może sprawić. Powtórka zawstydzającego osiągnięcia, uwaga, ta nazwa padała w tym akapicie już dwukrotnie, Derby County (jedno zwycięstwo i 11 punktów w całym sezonie Premier League) chyba się nie wydarzy…
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
3) Sprzedaż klubu
Sam Assem Allam, wiekowy właściciel klubu, powiedział, że jeśli dostanie dobrą ofertę, z chęcią sprzeda klub. Związany z miastem przez ponad czterdzieści lat biznesmen egipskiego pochodzenia nabył Hull City w 2010 roku. Ostatnie miesiące pokazują dobitnie, że Allam zaczyna mieć dość przygody z futbolem. Znany głównie z konfliktu z kibicami (chciał zmienić nazwę zespołu na Hull Tigers), niechodzący na mecze, zwyczajnie zmęczony „Tygrysami” wydaje się być idealnym sprzedawcą. Klub Premier League, tyle wystarczy, żeby zainteresować potencjalnych nabywców z Azji Wschodniej i Bliskiego Wschodu. Bardzo możliwe, że nowego właściciela poznamy niezwykle prędko, bowiem drużyna, choć jest wystawiona na sprzedaż od 2014 roku, znalazła ponoć potencjalnego kupca.
Transfery
Przyszli: nikt
Odeszli: Mohamed Diame, Sone Aluko, Ryan Taylor
Tak, to niestety nie żart. Nikt jak dotąd nie wzmocnił ekipy „Tygrysów”. Mało tego, próżno szukać włączenia do kadry kogoś, kto w ostatnim sezonie był wypożyczony czy reprezentował zespół juniorski. Na treningach widują się te same twarze co przed wakacjami, w dodatku klub opuściło trzech zawodników. O ile Sone Aluko i Ryan Taylor nie byli najbardziej kluczowymi ogniwami zespołu, o tyle Mohamed Diame odchodzący do Newcastle dobitnie świadczy o tym, co dzieje się w Hull. Doświadczony Senegalczyk był jednym z najlepszych piłkarzy w klubie, istnieje spora obawa, że bez niego środek pola będzie wyglądał zwyczajnie źle.
O kogo powinien powalczyć beniaminek do końca okienka transferowego? W zasadzie na każdą pozycję przydałby się ktoś „z nazwiskiem”. Stoper, środkowy pomocnik, napastnik, niewykluczone, że i bramkarz. Na szaleństwa się jednak zupełnie nie zanosi.
Jak grają?
Hull Bruce’a stosowało głównie system 5–3–2 w obronie, przechodzący w 3–5–2 w ataku. Ale już w sparingach za Mike’a Phelana stosowane jest głównie 4–4–2 lub 4–4–1–1. Nawet nie z wyboru samego szkoleniowca, ale bardziej z tego, że po prostu brakuje mu piłkarzy do stosowania innych formacji. Hull nie gra niczego odkrywczego, ani szczególnie innowacyjnego – sporo długich piłek do przodu w grze ofensywnej; czekanie na rywala głęboko na własnej połowie, gdy zespół jest bez piłki.
Martwi to, jak ubytki wpłyną na jakość gry. Brakuje z przodu piłkarzy kreatywnych. Wygrywający wiele pojedynków fizycznych na połowie przeciwnika Momo Diame też pożegnał się z KC Stadium, przeprowadzając się nieco bardziej na północ, do Newcastle. Livermore, Huddlestone i Meyler to raczej bazujący na wytrzymałości i atutach defensywnych pomocnicy, nieoferujący zbyt wiele pod bramką rywala. Dlatego tak wiele będzie zależało od Abla Hernandeza i Roberta Snodgrassa. Plusem są lubiący się podłączać do akcji ofensywnych boczni obrońcy, ale to i tak za mało, by pozostać dłużej niż rok w Premier League.
Gwiazda zespołu
Abel Hernandez. Był cudownym dzieckiem urugwajskiej piłki, miał dobić do poziomu podobnego do Cavaniego i Suareza. Tak się nigdy nie stało, mimo odważnego stawiania na niego przez selekcjonera kadry narodowej, Oscara Tabareza, który powoływał napastnika nawet w najtrudniejszych dla niego chwilach (a takimi było choćby zdobycie jednego gola w całym sezonie 2012/2013 w barwach Palermo). Mały przełom nastąpił w 2014 roku, kiedy po niezłym sezonie w Serie B zdecydował się zmienić otoczenie.
Pierwsze chwile w Anglii były bardzo kiepskie, tylko cztery bramki i duży zawód kibiców – tak w skrócie można streścić Hernandeza. O dziwo, mimo spadku na zaplecze Premier League, zdecydował się zostać w drużynie, a Championship wybitnie pasowała do jego atutów (szybkości i siły fizycznej). 20 goli, tytuł klubowego piłkarza roku i nadzieja, że kolejna próba podbicia najbogatszej ligi świata będzie o wiele bardziej udana. Jeśli w kimś kibice „Tygrysów” mogą pokładać swoje nadzieje na dobre wyniki, to tylko w Urugwajczyku.
YouTube.com
Najbardziej niedoceniany
Ahmed Elmohamady. Może nie zdobywa szaleńczej liczby bramek i asyst jak na skrzydłowego, ale jest jednym z tych graczy, którym nie można zarzucić odpuszczania, nawet w beznadziejnej sytuacji, i braku walki do samego końca. Egipcjanin to zawodnik, który jak na bocznego pomocnika bardzo solidnie spisuje się w defensywie, zdarzało mu się zresztą w przeszłości grywać na prawej obronie, a i często występował jako prawy wahadłowy. Trenerzy są więc spokojni o jakość współpracy w destrukcji w tej części boiska. 70-krotny reprezentant swojego kraju nie zrobił co prawda takiej kariery, jaką kiedyś mu wróżono, dla Hull jest to jednak jedno z kluczowych ogniw wyjściowej jedenastki.
Trener
Mike Phelan. Cały cyrk związany z odejściem Steve’a Bruce’a dobitnie pokazuje organizacyjny chaos wewnątrz klubu. Szkoleniowiec rozstał się z drużyną zawiedziony brakiem wzmocnień klubu. W efekcie w okresie przygotowawczym Hull poprowadził jego asystent, Mike Phelan, który najprawdopodobniej otrzyma pierwszą w swojej karierze szansę na samodzielne prowadzenie zespołu. W międzyczasie włodarze usiłowali znaleźć kogoś „z nazwiskiem” (mówiło się między innymi o selekcjonerze reprezentacji Walii Chrisie Colemanie), co im się nie udało.
Phelan to jeden z najbardziej doświadczonych asystentów na Wyspach Brytyjskich. Osiem lat w sztabie szkoleniowym Manchesteru United (w tym pięć sezonów jako drugi trener), następnie Norwich City i Hull. Nie licząc roli „caretakera” w tym przedostatnim, nigdy nie miał okazji samodzielnie decydować o taktyce zespołu. Jeśli zarząd „Tygrysów” nic nie kombinuje, przed 53-latkiem największy w szkoleniowej karierze test.
Zaledwie rok trwała ekstraklasowa banicja „Tygrysów” z Kingston upon Hull. Dwanaście miesięcy w Championship, czwarte miejsce i zwycięskie baraże. Chwilowy entuzjazm i fala radości powoli jednak odbija się od kibiców klubu z miasta położonego w East Yorkshire. Brak transferów, zmiana trenera i powierzenie drużyny wiecznemu asystentowi. Na tym poziomie prowizorka raczej nie wystarczy, na tę chwilę Hull City to główny kandydat do spadku z Premier League. Odkąd „Tygrysy” po raz pierwszy świętowały awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii w 2008 roku, dwukrotnie doświadczały takiej samej historii. Przyjemne zaskoczenie w pierwszym sezonie i ziszczenie się powiedzenia o najtrudniejszym drugim roku, zakończone powrotem do Championship. Gdyby ta prawidłowość powtórzyła się i tym razem, kibice przy The Circle byliby i tak pozytywnie zaskoczeni…
Trzy rzeczy, których spodziewamy się po Hull City w tym sezonie
1) Wrzutki, dośrodkowania i długie piłki, czyli brytyjskość w grze
Brzmi banalnie, ale tak właśnie zapewne będzie. W składzie właściwie nie ma zawodników, których największym atutem byłaby technika. Jest bardzo szybki wysunięty napastnik, silni środkowi pomocnicy, typowo wyspiarscy skrzydłowi. Ten zespół idealnie wręcz pasował do Championship, podobnie byłoby z Premier League dwadzieścia lat temu. Teraz „Tygrysy” mogą wyglądać jak muzealny relikt – w każdej innej ekipie można znaleźć choć kilku piłkarzy, których nie wstyd pokazać z futbolówką przy nodze.
Gdy przeanalizujemy bramki zdobywane przez zespół z Kingston upon Hull w Championship, okaże się, że znaczna większość padała wedle jednego z wypracowanych schematów. Najczęściej są to akcje w bocznych strefach boiska i płaskie dośrodkowania lub wrzutki na głowę napastnika, ewentualnie długie prostopadłe podania za plecy obrońców. Filozofia bardzo prosta, jak się jednak okazuje dość skuteczna. W 46 meczach sezonu zasadniczego podopieczni Steve’a Bruce’a trafiali do siatki 69 razy, więcej (72 gole) zdobywały tylko trzy ekipy: Middlesborough, Brighton i Brentford. W Premier League są o wiele lepsi defensorzy, o bramki będzie znacznie trudniej, niemniej strategia ataku raczej się nie zmieni.
Ten zespół idealnie wręcz pasował do Championship, podobnie byłoby z Premier League dwadzieścia lat temu. Teraz „Tygrysy” mogą wyglądać jak muzealny relikt – w każdej innej ekipie można znaleźć choć kilku piłkarzy, których nie wstyd pokazać z futbolówką przy nodze.
2) Urywanie punktów faworytom w meczach u siebie
Derby County. Tak nazywał się jedyny rywal Hull City w sezonie 2015/2016, który był w stanie wywieźć trzy punkty ze stadionu przy The Circle. Regularność w meczach na własnym terenie doprowadziła „Tygrysy” w wysokie rejony tabeli i w końcu do finału play-offów o awans, dzięki wygranemu u siebie starciu z… Derby aż 3:0. W tym sezonie tak łatwo już nie będzie, Hull nie będzie faworytem właściwie w żadnym meczu ligowym, niemniej kilka niespodzianek, może nawet sensacji, zespół Mike’a Phelana może sprawić. Powtórka zawstydzającego osiągnięcia, uwaga, ta nazwa padała w tym akapicie już dwukrotnie, Derby County (jedno zwycięstwo i 11 punktów w całym sezonie Premier League) chyba się nie wydarzy…
3) Sprzedaż klubu
Sam Assem Allam, wiekowy właściciel klubu, powiedział, że jeśli dostanie dobrą ofertę, z chęcią sprzeda klub. Związany z miastem przez ponad czterdzieści lat biznesmen egipskiego pochodzenia nabył Hull City w 2010 roku. Ostatnie miesiące pokazują dobitnie, że Allam zaczyna mieć dość przygody z futbolem. Znany głównie z konfliktu z kibicami (chciał zmienić nazwę zespołu na Hull Tigers), niechodzący na mecze, zwyczajnie zmęczony „Tygrysami” wydaje się być idealnym sprzedawcą. Klub Premier League, tyle wystarczy, żeby zainteresować potencjalnych nabywców z Azji Wschodniej i Bliskiego Wschodu. Bardzo możliwe, że nowego właściciela poznamy niezwykle prędko, bowiem drużyna, choć jest wystawiona na sprzedaż od 2014 roku, znalazła ponoć potencjalnego kupca.
Transfery
Przyszli: nikt
Odeszli: Mohamed Diame, Sone Aluko, Ryan Taylor
Tak, to niestety nie żart. Nikt jak dotąd nie wzmocnił ekipy „Tygrysów”. Mało tego, próżno szukać włączenia do kadry kogoś, kto w ostatnim sezonie był wypożyczony czy reprezentował zespół juniorski. Na treningach widują się te same twarze co przed wakacjami, w dodatku klub opuściło trzech zawodników. O ile Sone Aluko i Ryan Taylor nie byli najbardziej kluczowymi ogniwami zespołu, o tyle Mohamed Diame odchodzący do Newcastle dobitnie świadczy o tym, co dzieje się w Hull. Doświadczony Senegalczyk był jednym z najlepszych piłkarzy w klubie, istnieje spora obawa, że bez niego środek pola będzie wyglądał zwyczajnie źle.
O kogo powinien powalczyć beniaminek do końca okienka transferowego? W zasadzie na każdą pozycję przydałby się ktoś „z nazwiskiem”. Stoper, środkowy pomocnik, napastnik, niewykluczone, że i bramkarz. Na szaleństwa się jednak zupełnie nie zanosi.
Jak grają?
Hull Bruce’a stosowało głównie system 5–3–2 w obronie, przechodzący w 3–5–2 w ataku. Ale już w sparingach za Mike’a Phelana stosowane jest głównie 4–4–2 lub 4–4–1–1. Nawet nie z wyboru samego szkoleniowca, ale bardziej z tego, że po prostu brakuje mu piłkarzy do stosowania innych formacji. Hull nie gra niczego odkrywczego, ani szczególnie innowacyjnego – sporo długich piłek do przodu w grze ofensywnej; czekanie na rywala głęboko na własnej połowie, gdy zespół jest bez piłki.
Martwi to, jak ubytki wpłyną na jakość gry. Brakuje z przodu piłkarzy kreatywnych. Wygrywający wiele pojedynków fizycznych na połowie przeciwnika Momo Diame też pożegnał się z KC Stadium, przeprowadzając się nieco bardziej na północ, do Newcastle. Livermore, Huddlestone i Meyler to raczej bazujący na wytrzymałości i atutach defensywnych pomocnicy, nieoferujący zbyt wiele pod bramką rywala. Dlatego tak wiele będzie zależało od Abla Hernandeza i Roberta Snodgrassa. Plusem są lubiący się podłączać do akcji ofensywnych boczni obrońcy, ale to i tak za mało, by pozostać dłużej niż rok w Premier League.
Gwiazda zespołu
Abel Hernandez. Był cudownym dzieckiem urugwajskiej piłki, miał dobić do poziomu podobnego do Cavaniego i Suareza. Tak się nigdy nie stało, mimo odważnego stawiania na niego przez selekcjonera kadry narodowej, Oscara Tabareza, który powoływał napastnika nawet w najtrudniejszych dla niego chwilach (a takimi było choćby zdobycie jednego gola w całym sezonie 2012/2013 w barwach Palermo). Mały przełom nastąpił w 2014 roku, kiedy po niezłym sezonie w Serie B zdecydował się zmienić otoczenie.
Pierwsze chwile w Anglii były bardzo kiepskie, tylko cztery bramki i duży zawód kibiców – tak w skrócie można streścić Hernandeza. O dziwo, mimo spadku na zaplecze Premier League, zdecydował się zostać w drużynie, a Championship wybitnie pasowała do jego atutów (szybkości i siły fizycznej). 20 goli, tytuł klubowego piłkarza roku i nadzieja, że kolejna próba podbicia najbogatszej ligi świata będzie o wiele bardziej udana. Jeśli w kimś kibice „Tygrysów” mogą pokładać swoje nadzieje na dobre wyniki, to tylko w Urugwajczyku.
YouTube.com
Najbardziej niedoceniany
Ahmed Elmohamady. Może nie zdobywa szaleńczej liczby bramek i asyst jak na skrzydłowego, ale jest jednym z tych graczy, którym nie można zarzucić odpuszczania, nawet w beznadziejnej sytuacji, i braku walki do samego końca. Egipcjanin to zawodnik, który jak na bocznego pomocnika bardzo solidnie spisuje się w defensywie, zdarzało mu się zresztą w przeszłości grywać na prawej obronie, a i często występował jako prawy wahadłowy. Trenerzy są więc spokojni o jakość współpracy w destrukcji w tej części boiska. 70-krotny reprezentant swojego kraju nie zrobił co prawda takiej kariery, jaką kiedyś mu wróżono, dla Hull jest to jednak jedno z kluczowych ogniw wyjściowej jedenastki.
Trener
Mike Phelan. Cały cyrk związany z odejściem Steve’a Bruce’a dobitnie pokazuje organizacyjny chaos wewnątrz klubu. Szkoleniowiec rozstał się z drużyną zawiedziony brakiem wzmocnień klubu. W efekcie w okresie przygotowawczym Hull poprowadził jego asystent, Mike Phelan, który najprawdopodobniej otrzyma pierwszą w swojej karierze szansę na samodzielne prowadzenie zespołu. W międzyczasie włodarze usiłowali znaleźć kogoś „z nazwiskiem” (mówiło się między innymi o selekcjonerze reprezentacji Walii Chrisie Colemanie), co im się nie udało.
Phelan to jeden z najbardziej doświadczonych asystentów na Wyspach Brytyjskich. Osiem lat w sztabie szkoleniowym Manchesteru United (w tym pięć sezonów jako drugi trener), następnie Norwich City i Hull. Nie licząc roli „caretakera” w tym przedostatnim, nigdy nie miał okazji samodzielnie decydować o taktyce zespołu. Jeśli zarząd „Tygrysów” nic nie kombinuje, przed 53-latkiem największy w szkoleniowej karierze test.
