Portugalia
Bramkarz mistrzów Europy z 2016 roku: na linii polegał na refleksie, a w drodze po tytuł zatrzymał rzut karny Jakuba Błaszczykowskiego.
Urodził się 15 lutego 1988 roku w okolicach Leirii. W miejscowym Leiria e Marrazes zaczynał jako napastnik. Jego pierwszy trener João Rocha wspominał, że dziewięcioletni Rui był wysoki, lewonożny i strzelał gole, choć brakowało mu szybkości.
W wieku 12 lat trafił do akademii Sportingu CP. Do klubu sprowadził go Aurélio Pereira.
W pierwszym zespole Sportingu zadebiutował 19 listopada 2006 roku przeciwko Marítimo. Obronił rzut karny, a jego drużyna wygrała 1:0. Początek w dorosłej piłce nie był wolny od błędów: po golu straconym w ostatniej minucie meczu Ligi Mistrzów z Manchesterem United i po wypuszczeniu piłki w Setúbal trener Paulo Bento nadal stawiał na młodego bramkarza. Jak później opowiadał, po drugim z tych meczów powiedział współpracownikom, że nie zna jeszcze całej jedenastki na następne spotkanie, ale Patrício na pewno w niej zostanie.
Pierwsze trofeum zdobył w maju 2008 roku: Sporting pokonał FC Porto po dogrywce w finale Pucharu Portugalii. Trzy miesiące później Patrício zagrał również w wygranym z Porto meczu o Superpuchar i obronił rzut karny. W finale krajowego pucharu z 2015 roku Sporting przegrywał z SC Bragą dwiema bramkami, ale doprowadził do remisu i zwyciężył w serii jedenastek. Patrício bronił od początku spotkania; po meczu mówił, że zespół do końca wierzył w odwrócenie wyniku.
Po dwunastu sezonach w pierwszym zespole Sportingu, w czerwcu 2018 roku przeszedł do Wolverhampton Wanderers. Tam zagrał w Premier League. Wybrał numer 11, by uhonorować Carla Ikeme, bramkarza Wolves, który zakończył karierę po leczeniu białaczki; numer 1 pozostał wolny. Z Wolves dotarł do ćwierćfinału Ligi Europy w sezonie 2019/20; jego interwencje przeciwko Olympiakosowi pomogły wywalczyć awans.
Latem 2021 roku przeniósł się do AS Roma. Tłumaczył, że po trzech latach w Anglii chciał nowego wyzwania i walki o trofea; możliwość pracy z José Mourinho była dla niego dodatkowym argumentem. W finale Ligi Konferencji Europy 25 maja 2022 roku Roma pokonała Feyenoord 1:0. Patrício obronił w drugiej połowie strzał Tyrella Malacii z dystansu, odbijając piłkę na słupek.
W sierpniu 2024 roku podpisał kontrakt z Atalantą, która rozwiązała go za porozumieniem stron 31 maja 2025 roku. Następnie znalazł się w kadrze Al Ain na klubowe mistrzostwa świata. Zakończenie kariery ogłosił 12 grudnia 2025 roku podczas uroczystości portugalskiej federacji.
Jego najmocniejszą stroną były interwencje po strzałach z bliska. Pomagały mu refleks i szybkość poruszania się wzdłuż linii bramkowej. W sytuacjach sam na sam szybko skracał kąt, długo pozostając na nogach.
Częściej zostawał w bramce, niż wychodził do dośrodkowań. Podczas gry w Wolves poprawił jednak chwytanie wysokich piłek, co dostrzegli byli piłkarze klubu. W tamtym zespole rzadko wybiegał poza pole karne, a pod presją miał trudności z rozegraniem piłki nogami. Trafiały mu się także kłopoty ze strzałami z dystansu.
W seniorskiej reprezentacji Portugalii zadebiutował 17 listopada 2010 roku: w przerwie towarzyskiego meczu z Hiszpanią zastąpił Eduarda, a Portugalia wygrała 4:0. Sto występów osiągnął 12 października 2021 roku przeciwko Luksemburgowi jako pierwszy portugalski bramkarz. Karierę reprezentacyjną zakończył ze 108 meczami.
Na Euro 2016 obronił strzał Jakuba Błaszczykowskiego w serii rzutów karnych ćwierćfinału z Polską. W finale z Francją zatrzymał między innymi uderzenie głową Antoine'a Griezmanna; Portugalczycy wygrali po dogrywce 1:0. Eksperci UEFA wybrali go do jedenastki turnieju. Trzy lata później zagrał od początku w finale pierwszej edycji Ligi Narodów, wygranym 1:0 z Holandią.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2024/2025Liga Mistrzów | Atalanta | Liga Mistrzów | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Portugalia | Mistrzostwa Europy | 0 | – | 0 | 0 |
| 2023Eliminacje ME | Portugalia | Eliminacje ME | 2 | 180 | 0 | 0 |
