Raport TME: Śląsk Wrocław

Po trudnych przygotowaniach w Spale wrocławianie wybrali się na kolejne zgrupowanie – do Sveti Martin w Chorwacji. Do zespołu dołączył nieco cięższy, niż powinien, i spóźniony Cristian Diaz, a drużyna po drodze zrobiła sobie jeszcze dwa przystanki. Nie w celach rekreacyjnych, ale po to, by rozegrać dwa pierwsze sparingi. 29 czerwca pierwszym przeciwnikiem w Kluczborku były Karpaty Lwów, które okazały się lepsze, zwyciężając 3:1. Inaczej było trzy dni później, już w Klagenfurcie, gdzie wrocławianie ograli Slovan Bratysława 1:0.

Po dotarciu do Chorwacji Śląsk 5 lipca zmierzył się z NK Zagrzeb. Tym razem, dla odmiany, padł remis 1:1. 48 godzin na odpoczynek nie wystarczyło, by przeciwstawić się Lokomotiwowi Moskwa, który ograł mistrza Polski 3:1. Nie lepiej było 10 lipca, gdy zbyt silny okazał się NK Maribor ze Słowenii. Po tej porażce wrocławianie wrócili do kraju i 14 lipca znowu znaleźli się na zwycięskiej ścieżce dzięki ograniu w derbach swojego miasta Ślęzy 2:0. Od 18 lipca, na miesiąc przed startem T-Mobile Ekstraklasy, świta Lenczyka grała już o stawkę.

Zaczęło się bardzo dobrze. No, przynajmniej jeśli chodzi o wynik, bo WKS wygrał w eliminacjach do LM w Podogoricy z tamtejszą Buducnostą 2:0, choć zrobił to w marnym stylu. Do tego doszły zamieszki kibiców i doniesienia o barbarzyńskim zachowaniu czarnogórskiej policji. W takim nastroju Śląsk przystąpił do towarzyskiego turnieju Polish Masters, w którym zawodnicy mogli się sprawdzić na tle dużo lepszych rywali. Polacy obydwa mecze przegrali, ale wyniki 2:4 z Benficą Lizbona (a Śląsk odrobił w tym starciu dwie bramki w trzy minuty) i 0:1 w rezerwowym składzie z Athletikiem Bilbao wielkiego wstydu nie przynoszą.

Później było już tylko gorzej, a gra zespołu staczała się po równi pochyłej. Po Polish Masters do Wrocławia przyjechał dużo słabszy przeciwnik – Buducnost. Mimo to wynik był taki sam – porażka. Szczęście w nieszczęściu, że wrocławianie zdołali chociaż obronić zaliczkę z pierwszego meczu, ale przegrana 0:1 u siebie z mistrzem Czarnogóry nie wróżyła niczego dobrego przed kolejną rundą.

I rzeczywiście, dwumecz z Helsingborgiem przyniósł Śląskowi tylko wstyd. Szwedzi przyjechali do Wrocławia i urządzili sobie prawdziwy potop, tym razem zakończony pełnym powodzeniem. Skoro jednak defensywa wrocławska nie przypominała tej częstochowskiej, to trudno się dziwić, a 3:0 dla gości rozstrzygnęło sprawę. W rewanżu pierwszego gola strzelił Cristian Omar Diaz i komentatorzy TVP uwierzyli, że wszystko jest jeszcze możliwe. Ich nadzieje pogrzebał jednak niejaki Thomas Sorum, który skompletował hat-tricka. W międzyczasie wrocławianie skromnie ograli KS Polkowice w 1/16 finału Pucharu Polski, a w tym spotkaniu zadebiutował ostatni nabytek WKS-u, Tomasz Jodłowiec.

Na osłodę, na tydzień przed rozgrywkami ligowymi, Śląsk zdobył swoje pierwsze w tym sezonie trofeum. Wrocławianie potwierdzili, że mają patent na Legię Warszawa. Tym razem pojechali na Pepsi Arenę, żeby powalczyć o Puchar Polski, i tuż przed końcem pierwszej połowy po główce Elsnera prowadzili 1:0. Kwadrans po przerwie wyrównał Ljuboja. Wynik do końca się już nie zmienił, więc o tym, kto zwycięży, musiały zadecydować rzuty karne. Te skuteczniej wykonywali mistrzowie Polski i to Sebastian Mila, który udanie rozpoczął całe strzelanie, podniósł superpuchar.

Nie można powiedzieć, że przygotowania mistrzów Polski do sezonu przebiegły bezproblemowo i tak, jak sobie to Orest Lenczyk wymarzył. Zespół wydaje się na papierze słabszy niż przed rokiem, a nowe nabytki chyba nie mają aż tyle jakości, ile ci, którzy odeszli. Przynajmniej na razie na boisku nie widać tego, że do Wrocławia przyszli godni zastępcy. Śląsk będzie jednym z wielu, ale na pewno nie głównym kandydatem do mistrzostwa. Choć w T-Mobile Ekstraklasie trzeba być tylko najlepszym ze słabych, a przecież przed poprzednim sezonem też nie wymieniano WKS-u jako głównego pretendenta do końcowego triumfu. A jak to się wszystko skończyło, wszyscy doskonale pamiętamy.