Ranking mocy Premier League vol. 1

Everton – Leighton Baines, Marouane Fellaini. Pierwszy to najlepszy lewy obrońca Premier League, który koronę przejął od Ashleya Cole’a, zaczynającego powoli się starzeć i pokazywać oznaki zużycia materiału. Świetny sezon ma także Evra, ale to Leighton robi różnicę, to on jest numero uno na tej pozycji w Anglii. Kapitalny w odbiorze, niezmordowany kondycyjnie. Z piłką przy nodze zamienia się w rasowego lewoskrzydłowego, to właśnie filigranowy Anglik kreuje najwięcej sytuacji bramkowych dla partnerów w całej Premier League. Masa asyst, kapitalnie bite stałe fragmenty gry. Największy skarb klubu z Goodison Park. Nie zapominajmy jednak także o Fellainim. Belg przeszedł w tym sezonie prawdziwą metamorfozę, z wyrobnika środka pola stając się znakomitym ofensywnym pomocnikiem, zdobywającym do tego masę bramek. Wysoki, mocny, świetnie gra głową, coraz lepszy technicznie. On i Baines to więcej niż połowa wartości drużyny z Goodison Park.

Fulham – brak. Do miana impact players mógłby aspirować Berbatow, ale już nie te lata i nie ta forma. „The Cottagers” to typowy ligowy średniak bez gwiazd, rozkładający boiskowe obowiązki po równo na wszystkich.

Liverpool – Luis Suarez. „El Pistolero” ciągnie tę drużynę jak może, miłość i uwielbienie, jakim obdarzają go fani „The Reds”, są wprost proporcjonalne do nienawiści, jaka spotyka go na innych stadionach. Luis trochę sam jest sobie winien, nieustannie prowokując i symulując, ale taki już jest. Zawodnik to jednak genialny, a z piłką przy nodze potrafi spowodować problemy z koordynacją niemal u wszystkich stoperów w tej lidze. Kiedyś byłby tu także Gerrard, ale lata mijają, a 2687 kontuzji, jakie miał kapitan Liverpoolu, znacząco wpłynęło na jego obecny poziom gry. Dalej jest ikoną klubu i solidnym zawodnikiem, ale nie ma już tej eksplozji co kiedyś.

Manchester City – Joe Hart, Vincent Kompany, David Silva. O Davidzie Silvie nie napiszę nic, bo znów musiałbym kombinować jak po raz dwusetny napisać to samo, tylko innymi słowami, więc starczy tyle: kopiuj/wklej, czyli patrz Cazorla i Mata. Hart to bramkarz wybitny, główny architekt mistrzostwa w zeszłym sezonie. Gdy grał na wypożyczeniu w Birmingham City, byłem doprawdy oczarowany jego postawą. Mój kolega był w tym czasie w Anglii i regularnie chodził na mecze Birmingham, i kiedyś podczas rozmowy powiedział mi: „Ten bramkarz będzie kiedyś numerem jeden w kadrze Anglii”. I rzeczywiście, Joe wyrósł na giganta pomiędzy słupkami. W obecnym sezonie miał parę słabszych chwil, ale biorę to na karb odnajdywania mistrzowskiej formy z ubiegłego sezonu. O Kompanym także było głośno już parę lat temu. Pierwsze kroki w seniorskim futbolu stawiał już jako 16-latek, niczym nie ustępując starszym rywalom. Wyrósł na stopera wybitnego. Poprowadzi kiedyś Belgię do mistrzostwa Europy.

Manchester United – nie Vidić, bo podatny na kontuzje. Nie Ferdinand, Giggs i Scholes, bo starzy. Będzie za to trójka napadziorów i jeden obrońca: Wayne Rooney, Robin van Persie, Javier Hernandez oraz Patrice Evra. Zacznijmy od końca. Patrice rozgrywa fenomenalną wręcz kampanię w tym roku. Sprowadzenie młodego Buttnera podziałało na niego jak sole trzeźwiące na mdlejącego. Francuz znów jest szybki, nieustępliwy, asystuje i strzela. Druga młodość Evry. W rankingu lewych defensorów tylko za Bainesem. „Chicharito”, cóż tu rzec? Mógłby grać po 20 minut w meczu i mieć ze 20 goli w sezonie. Nowy baby-face killer, superjoker. Wart każdych pieniędzy, do bólu skuteczny. RvP to następna maszyna do strzelania bramek. Lekkość motyla, precyzja chirurga. Prawdziwy artysta murawy, wykańczający każdą akcję, potrzebuje pół sytuacji na strzelenie dwóch bramek. No, i na koniec „Wazza”. Predator murawy. Determinacja godna wygłodniałego kocura w szopie pełnej szczurów. Piłkarz, jaki zdarza się raz na 20 lat. Strzela sporo bramek, ale nie to jest jego największą siłą. Wayne jest piłkarzem uniwersalnym, produktem kompletnym. Mógłby być najlepszym bocznym obrońcą bądź najlepszym playmakerem w Anglii, gdyby tylko sobie zamarzył. Chciałbym zobaczyć go jako defensywnego pomocnika. Obstawiam, iż fani United szybko zapomnieliby starą przyśpiewkę: „There’s only one Keano”.

Newcastle – w zeszłym roku Papiss Demba Cisse, który zatracił jednak gdzieś swoją unikalną receptę na taśmowe zdobywanie goli. Jedynym piłkarzem godnym miana impact playera w barwach „Srok” jest Tim Krul. Holender w Newcastle rozwinął się niesamowicie, stając się czołowym specjalistą od łapania piłek w Premier League. Absolutny bramkarski top, a nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Jest młody, pracowity i najlepsze dopiero przed nim. Niedługo pogra na St. James Park, ku rozpaczy wszystkich Geordies. Na siłę można by dokooptować jeszcze Hatema Ben Arfę, ale piłkarz to nierówny jak drogi w Krakowie. Fantastyczne mecze przeplata strasznym piachem, raz czarodziej, raz tani kuglarz. Właściwie tylko gwiazda Krula świeci jasno na tle fatalnie spisującego się w obecnym sezonie Newcastle.

Norwich City – brak. Równa, solidna ekipa bez gwiazd.

Queens Park Rangers – absolutnie nikt na tę chwilę. Zadatki ma Adel Taarabt, ale ten sam kazus co Ben Arfa.

Reading – jak wyżej.

Stoke – ekipa drwali, bazująca na brutalnej sile i grze zespołowej, ale megagwiazdy tam nie uświadczysz. Kandydat: Ryan Shawcross.

Southampton – nikt. Chyba Boruc się takiej łatki jednak nie dorobi.

Sunderland – nikt.

Swansea – oczywiście Michu. Hiszpan niczym supernowa rozbłysnął na nieboskłonie Premier League, z miejsca niemal stając się gwiazdą ligi. Wszyscy myśleli, że to tylko chwilowy rozbłysk, ale jak Michu strzelać zaczął, to nie może skończyć. Gra świetnie absolutnie przeciwko wszystkim, z lekkością i pasją. Przyszły sezon to bankowy transfer do jakiejś uznanej wielkiej firmy. Pięknie porusza się Hiszpan po murawie, dodatkowo walczy w obronie, co nie jest przecież powszechne dla piłkarzy z kraju byczka Fernando. Napastnik z Liberty Stadium skradł serca wszystkim fanom Premier League.

Tottenham – Gareth Bale. Wiatronogi, walijski skrzydłowy rozwija się w tempie iście ekspresowym, już dziś będąc postrachem całej ligi i głównym celem transferowym sami-wiecie-kogo. Zaczynał jako lewy obrońca, bardzo chciał go sir Alex Ferguson. Bale wybrał jednak inną drogę, dołączając do „Kogutów”. Był taki moment parę sezonów temu, że Tottenham nie mógł wygrać, kiedy młody Gareth występował w jego składzie. Zaczęto patrzeć na niego co najmniej jak na kobietę na statku pirackim, zaczęto bowiem wierzyć, że Bale przynosi pecha. Sytuacja to dzisiaj nie do wyobrażenia, wszystko zmieniło się o 180 stopni i nikt nie próbuje sobie nawet wyobrazić White Hart Lane bez Bale’a sunącego lewą flanką. A jak jest dobry i szybki? Zadzwońcie do Maicona.

West Bromwich Albion – świetna robota Steve’a Clarke’a, ale bez gwiazd. Ikoną tej ligi będzie kiedyś Romelu Lukaku, ale kibice z The Hawthorns raczej już tego nie uświadczą.

West Ham – żaden „Młot” nie aspiruje nawet do takiego miana.

Wigan – nikogo na horyzoncie…

Oczywiście gwiazd jest cała masa i z samych Manchesterów można by wybrać ze trzy jedenastki marzeń, ale wyróżniłem graczy naprawdę sensacyjnych, którzy dają swoim zespołom coś ekstra. Ktoś powie: w czym jest lepszy Michu od Kuna Aguero? Być może w niczym, ale to akurat Hiszpan daje drużynie w tym momencie więcej i jego forma jest dużo stabilniejsza. Druga połowa sezonu może przynieść nowych bohaterów, ale na tę chwilę to właśnie wyżej wymienieni robią różnicę, zachwycając nas swoją grą.

Piłka jest jednak nieprzewidywalna, a największą siłą, a zarazem atrakcją BPL, jest fakt, iż wszystko pędzi tam szybko jak pociąg i trudno wywróżyć jakąkolwiek przyszłość. Tylko czekać na nowe tuzy, które wyskoczą jak grzyby po deszczu. Kandydatów na gwiazdy przedstawię jednak dopiero w drugiej odsłonie Rankingu mocy Premier League, w którym zajmę się dla odmiany największymi młodymi talentami piłkarskimi biegającymi po angielskiej ziemi.

Artykuł ukazał się także na Bloody Footnall! Blog

Everton – Leighton Baines, Marouane Fellaini. Pierwszy to najlepszy lewy obrońca Premier League, który koronę przejął od Ashleya Cole’a, zaczynającego powoli się starzeć i pokazywać oznaki zużycia materiału. Świetny sezon ma także Evra, ale to Leighton robi różnicę, to on jest numero uno na tej pozycji w Anglii. Kapitalny w odbiorze, niezmordowany kondycyjnie. Z piłką przy nodze zamienia się w rasowego lewoskrzydłowego, to właśnie filigranowy Anglik kreuje najwięcej sytuacji bramkowych dla partnerów w całej Premier League. Masa asyst, kapitalnie bite stałe fragmenty gry. Największy skarb klubu z Goodison Park. Nie zapominajmy jednak także o Fellainim. Belg przeszedł w tym sezonie prawdziwą metamorfozę, z wyrobnika środka pola stając się znakomitym ofensywnym pomocnikiem, zdobywającym do tego masę bramek. Wysoki, mocny, świetnie gra głową, coraz lepszy technicznie. On i Baines to więcej niż połowa wartości drużyny z Goodison Park.

Fulham – brak. Do miana impact players mógłby aspirować Berbatow, ale już nie te lata i nie ta forma. „The Cottagers” to typowy ligowy średniak bez gwiazd, rozkładający boiskowe obowiązki po równo na wszystkich.

Liverpool – Luis Suarez. „El Pistolero” ciągnie tę drużynę jak może, miłość i uwielbienie, jakim obdarzają go fani „The Reds”, są wprost proporcjonalne do nienawiści, jaka spotyka go na innych stadionach. Luis trochę sam jest sobie winien, nieustannie prowokując i symulując, ale taki już jest. Zawodnik to jednak genialny, a z piłką przy nodze potrafi spowodować problemy z koordynacją niemal u wszystkich stoperów w tej lidze. Kiedyś byłby tu także Gerrard, ale lata mijają, a 2687 kontuzji, jakie miał kapitan Liverpoolu, znacząco wpłynęło na jego obecny poziom gry. Dalej jest ikoną klubu i solidnym zawodnikiem, ale nie ma już tej eksplozji co kiedyś.

Manchester City – Joe Hart, Vincent Kompany, David Silva. O Davidzie Silvie nie napiszę nic, bo znów musiałbym kombinować jak po raz dwusetny napisać to samo, tylko innymi słowami, więc starczy tyle: kopiuj/wklej, czyli patrz Cazorla i Mata. Hart to bramkarz wybitny, główny architekt mistrzostwa w zeszłym sezonie. Gdy grał na wypożyczeniu w Birmingham City, byłem doprawdy oczarowany jego postawą. Mój kolega był w tym czasie w Anglii i regularnie chodził na mecze Birmingham, i kiedyś podczas rozmowy powiedział mi: „Ten bramkarz będzie kiedyś numerem jeden w kadrze Anglii”. I rzeczywiście, Joe wyrósł na giganta pomiędzy słupkami. W obecnym sezonie miał parę słabszych chwil, ale biorę to na karb odnajdywania mistrzowskiej formy z ubiegłego sezonu. O Kompanym także było głośno już parę lat temu. Pierwsze kroki w seniorskim futbolu stawiał już jako 16-latek, niczym nie ustępując starszym rywalom. Wyrósł na stopera wybitnego. Poprowadzi kiedyś Belgię do mistrzostwa Europy.

Manchester United – nie Vidić, bo podatny na kontuzje. Nie Ferdinand, Giggs i Scholes, bo starzy. Będzie za to trójka napadziorów i jeden obrońca: Wayne Rooney, Robin van Persie, Javier Hernandez oraz Patrice Evra. Zacznijmy od końca. Patrice rozgrywa fenomenalną wręcz kampanię w tym roku. Sprowadzenie młodego Buttnera podziałało na niego jak sole trzeźwiące na mdlejącego. Francuz znów jest szybki, nieustępliwy, asystuje i strzela. Druga młodość Evry. W rankingu lewych defensorów tylko za Bainesem. „Chicharito”, cóż tu rzec? Mógłby grać po 20 minut w meczu i mieć ze 20 goli w sezonie. Nowy baby-face killer, superjoker. Wart każdych pieniędzy, do bólu skuteczny. RvP to następna maszyna do strzelania bramek. Lekkość motyla, precyzja chirurga. Prawdziwy artysta murawy, wykańczający każdą akcję, potrzebuje pół sytuacji na strzelenie dwóch bramek. No, i na koniec „Wazza”. Predator murawy. Determinacja godna wygłodniałego kocura w szopie pełnej szczurów. Piłkarz, jaki zdarza się raz na 20 lat. Strzela sporo bramek, ale nie to jest jego największą siłą. Wayne jest piłkarzem uniwersalnym, produktem kompletnym. Mógłby być najlepszym bocznym obrońcą bądź najlepszym playmakerem w Anglii, gdyby tylko sobie zamarzył. Chciałbym zobaczyć go jako defensywnego pomocnika. Obstawiam, iż fani United szybko zapomnieliby starą przyśpiewkę: „There’s only one Keano”.

Newcastle – w zeszłym roku Papiss Demba Cisse, który zatracił jednak gdzieś swoją unikalną receptę na taśmowe zdobywanie goli. Jedynym piłkarzem godnym miana impact playera w barwach „Srok” jest Tim Krul. Holender w Newcastle rozwinął się niesamowicie, stając się czołowym specjalistą od łapania piłek w Premier League. Absolutny bramkarski top, a nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Jest młody, pracowity i najlepsze dopiero przed nim. Niedługo pogra na St. James Park, ku rozpaczy wszystkich Geordies. Na siłę można by dokooptować jeszcze Hatema Ben Arfę, ale piłkarz to nierówny jak drogi w Krakowie. Fantastyczne mecze przeplata strasznym piachem, raz czarodziej, raz tani kuglarz. Właściwie tylko gwiazda Krula świeci jasno na tle fatalnie spisującego się w obecnym sezonie Newcastle.

Norwich City – brak. Równa, solidna ekipa bez gwiazd.

Queens Park Rangers – absolutnie nikt na tę chwilę. Zadatki ma Adel Taarabt, ale ten sam kazus co Ben Arfa.

Reading – jak wyżej.

Stoke – ekipa drwali, bazująca na brutalnej sile i grze zespołowej, ale megagwiazdy tam nie uświadczysz. Kandydat: Ryan Shawcross.

Southampton – nikt. Chyba Boruc się takiej łatki jednak nie dorobi.

Sunderland – nikt.

Swansea – oczywiście Michu. Hiszpan niczym supernowa rozbłysnął na nieboskłonie Premier League, z miejsca niemal stając się gwiazdą ligi. Wszyscy myśleli, że to tylko chwilowy rozbłysk, ale jak Michu strzelać zaczął, to nie może skończyć. Gra świetnie absolutnie przeciwko wszystkim, z lekkością i pasją. Przyszły sezon to bankowy transfer do jakiejś uznanej wielkiej firmy. Pięknie porusza się Hiszpan po murawie, dodatkowo walczy w obronie, co nie jest przecież powszechne dla piłkarzy z kraju byczka Fernando. Napastnik z Liberty Stadium skradł serca wszystkim fanom Premier League.

Tottenham – Gareth Bale. Wiatronogi, walijski skrzydłowy rozwija się w tempie iście ekspresowym, już dziś będąc postrachem całej ligi i głównym celem transferowym sami-wiecie-kogo. Zaczynał jako lewy obrońca, bardzo chciał go sir Alex Ferguson. Bale wybrał jednak inną drogę, dołączając do „Kogutów”. Był taki moment parę sezonów temu, że Tottenham nie mógł wygrać, kiedy młody Gareth występował w jego składzie. Zaczęto patrzeć na niego co najmniej jak na kobietę na statku pirackim, zaczęto bowiem wierzyć, że Bale przynosi pecha. Sytuacja to dzisiaj nie do wyobrażenia, wszystko zmieniło się o 180 stopni i nikt nie próbuje sobie nawet wyobrazić White Hart Lane bez Bale’a sunącego lewą flanką. A jak jest dobry i szybki? Zadzwońcie do Maicona.

West Bromwich Albion – świetna robota Steve’a Clarke’a, ale bez gwiazd. Ikoną tej ligi będzie kiedyś Romelu Lukaku, ale kibice z The Hawthorns raczej już tego nie uświadczą.

West Ham – żaden „Młot” nie aspiruje nawet do takiego miana.

Wigan – nikogo na horyzoncie…

Oczywiście gwiazd jest cała masa i z samych Manchesterów można by wybrać ze trzy jedenastki marzeń, ale wyróżniłem graczy naprawdę sensacyjnych, którzy dają swoim zespołom coś ekstra. Ktoś powie: w czym jest lepszy Michu od Kuna Aguero? Być może w niczym, ale to akurat Hiszpan daje drużynie w tym momencie więcej i jego forma jest dużo stabilniejsza. Druga połowa sezonu może przynieść nowych bohaterów, ale na tę chwilę to właśnie wyżej wymienieni robią różnicę, zachwycając nas swoją grą.

Piłka jest jednak nieprzewidywalna, a największą siłą, a zarazem atrakcją BPL, jest fakt, iż wszystko pędzi tam szybko jak pociąg i trudno wywróżyć jakąkolwiek przyszłość. Tylko czekać na nowe tuzy, które wyskoczą jak grzyby po deszczu. Kandydatów na gwiazdy przedstawię jednak dopiero w drugiej odsłonie Rankingu mocy Premier League, w którym zajmę się dla odmiany największymi młodymi talentami piłkarskimi biegającymi po angielskiej ziemi.

Artykuł ukazał się także na Bloody Footnall! Blog